روز گذشته – جمعه 16/2/84 - بر حسب تصادف سخنان خطيب جمعه تهران آقاي جنتي را از راديوي ماشين استماع مي‌كردم. خطيب محترم برحسب دأب و ديدن خود با لحني عتاب‌آلود دولت را پند و اندرز مي‌داد. ناگهان شكوه وي به اين نكته فراز يافت كه چرا بايد حدود چهار هزار و ششصد شركت از سوي سرمايه‌داران ايراني در دبي ثبت شده باشد و سرمايه‌هاي كشور درخارج از ايران به كار افتد؟ مضمون حرف البته اين حكايت اگر درست باشد، درد هر ايراني است كه چرا بايد سرمايه‌هاي فكري و مالي اين مرز و بوم به آن سوي مرزها گسيل يابد ولي ريشه و عمل اين دردها را در كجا بايد جست؟ آيا جناب جنتي از خود سؤال نموده‌اند كه برخوردها و گفته‌ها و احياناً خطبه‌هاي وي و امثال وي تا چه ميزان در تشديد اين مسائل رنج‌آور نقش داشته است؟ خيلي جلوتر نمي‌رويم از انتخابات مجلس هفتم به اين سو محروم كردن ميليون‌ها ايراني از رأي دادن به كانديداهاي منظور خود و متهم كردن ده‌ها كانديدا به انواع تهمت و محروم كردن از كرسي مجلس مجلس در فرار سرمايه‌ها تأثير نمي‌گذارد؟ جناب آقاي جنتي مي‌دانند كه سياست از اقتصاد جدا نيست و برنامه‌هاي اقتصادي تحت‌الشعاع برنامه‌هاي سياسي است. في‌المثل قيمت نخ جراحي در اتاق عمل بيمارستان به سياست‌هاي حكومت بستگي دارد.
هنگامي كه در خطبه‌هاي نماز جمعه تهران اعلام مي‌شود كه حكم اعدام برخي افراد صادر شده و به خاطر مصلحت اجرا نمي‌شود، اين سخن ناسنجيده نظام اقتصادي كشور را ملكوك نمي‌سازد و ترديد و تهديد در دل هر صاحب فكر و سرمايه‌اي نمي‌گذارد موقعي كه اين دولت همواره از سوي نهادهاي انتصابي زير سؤال است و هر از چندگاهي با قصد قربت شلاقي برگرده آن نواخته مي‌شود و تمام تقصيرها به سوي نهادهاي انتخابي – اخيراً به جز مجلس – نشانه مي‌رود، طبعاً اعتماد سرمايه‌گذاران سلب خواهد شد. چه خوب است آقايان كه همواره در مقام رهنمود دادن هستند، براي يك بار نيز خود را به نقد بكشانند و هر كس خود را در مقام اپوزيسيون نبيند. در كشوري كه نهادهاي تأثيرگذار و تصميم‌گير درخارج از دولت وجود دارد و رئيس محترم قوه قضائيه اعلام مي‌دارد برخوردي كه در زندان‌ها با متهم و زنداني مي‌شود مورد قبول ما نيست و بايد اصلاح شود، و رياست محترم جمهوري در نمايشگاه كتاب و مطبوعات اعلام مي‌دارد وضعي كه بر مطبوعات مي‌رود مورد رضايت نيست،‌ معلوم مي‌شود خارج از نهاد دولت و نهاد قوه قضائيه مراكز تصميم‌گيري ديگري وجود دارد كه مسؤولان را همانند يك اپوزيسيون به شكوه و شكايت وا مي‌دارد.
اگر خطيب محترم از بابت خروج سرمايه‌ها از كشور شكوه دارند، سزاوار است كه اين كار را با شيوه علمي و استقرايي دنبال كنند كه چرا يك ايراني به خود اجازه مي‌دهد سرمايه‌هاي خود را از كشور خارج كند. موقعي كه پرونده قتل يك خبرنگار به سرانجام نرسد و يك دكتر و يا استاد دانشگاه به خاطر يك سخنراني حكم ارتداد براي وي صدور يابد و امثال آن آيا چنين حركات به اصطلاح سياسي در اقتصاد كشور تأثير نمي‌گذارد؟ هنگامي كه به گفته رئيس سابق نيروي انتظامي اسكله‌هاي زيادي وجود دارد كه از دست دولت خارج است و ورود كالاي قاچاق توليدگران داخلي را فلج كرده است، اقتصاد اين كشور سامان مي‌يابد؟ ولي باز هم به جناب آقاي جنتي و امثال ايشان بايد گفت كه دولت در اين مدت هشت سال خدمات بزرگ اقتصادي كرده است كه از چشم غالب خطيبان به دور مانده است. و بايد اذعان كرد كه موانعي كه در برابر اين دولت قرار داشت و همواره بر سر راهش سنگ‌اندازي مي‌‌شد، اگر با حلم و بردباري و وجاهت جهاني رئيس جمهور روبه‌رو نمي‌شد، عاقبت اين ملك و ملت به كجا مي‌انجاميد خدا مي‌داند.

گرت چو نوح نبي صبر هست در غم توفان
بلا بگردد و كام هزار ساله برآيد