نسرين وزيري
عمید زنجانی، منتخب دولت اصولگرا برای ریاست دانشگاه تهران، در گفتگویی با ایسنا و در واکنش به چگونگی و لزوم حمایت مسئولان دانشگاه از دانشجویان فعال بویژه دانشجویانی که با مشکلاتی مواجه شده اند گفت:" بهتر است یک یا دوماه این دانشجویان را فراموش کنیم، وقت زیادی داریم!" البته ایشان اشارتی داشته اند که در شرایط کنونی بهتر است تشکل های دانشجویی یک صدا شوند چراکه هم صدایی آنها درحال حاضر تضمین کننده امنیت کشور است.
کاش این مقام مسئول دانشگاهی دقیقتر می گفت که چه چیز را باید فراموش کنیم؟ مرگ عزت ابراهیم نژاد در تیر 78 را؟ یا مرگ اکبرمحمدی 7 سال پس از تیرماه 78 را؟یکی دوماه فراموشی آن هم در شرایطی که کسانی چون احمد باطبی و منوچهر محمدی قریب به 7 سال در بازداشت به سر می برند چه معنایی دارد؟ مدت بازداشت آنها بیش از 42 برابر مهلتی است که رئیس دانشگاه تهران برای فراموشی طلب کرده است.آیا احضارهای پیاپی، پرونده های مفتوح، محرومیت های تحصیلی، عدم امنیت حضور در مجامع علمی و دانشگاهی و حتی کلاس های درس برای برخی دانشجویان فعال سیاسی از مواردی است که باید یا می توان فراموش کرد؟
فراموش کردن تمام اینها به چه بهایی؟ آقای زنجانی گفته بودند که وقتی بحران هسته ای از بین رفت، می توان دوباره چندصدایی را ایجاد کرد،باید تا آن زمان صبر کرد. سئوال این است که آیا تعیین تکلیف وضعیت چندین دانشجوی فعال و کسانی چون علی اکبر موسوی خوئینی که تنها به علت فوت پدر، چند ساعتی مرخصی تحت الحفظ می یابد تا در مراسم او شرکت کند، موید امنیت داخلی کشور خواهد بود یا مسکوت گذاشتن آنها؟ وضعیت پرونده هسته ای کشورمان بیش از دو سال است که به گواه صاحب نظران در وضعیت بحرانی به سر می برد و دشمنی ها ی طرف های اروپایی و امریکایی را علی اظاهر پایانی نیست. با این وضعیت چگونه و تا کی باید صبر کرد تا وضعیت نامعلوم برخی دانشجویان سیاسی فعال مشخص شود؟
کلام آخر اینکه در شرایطی که وجود زندانی یا متهم سیاسی از سوی مسئولان قضایی رد می شود،درخواست حمایت از دانشجویان زندانی آیا انتظار زیادی است؟