گره

محمد رضا کثرانی

جامعه آنگه سعادتمند ست که مردمانش از رفاه نسبی برخوردار باشد و آزادی در گفتار و کردار و اعمال داشته باشد.

و بتواند به صورت طبیعی نفس کشیده و بالنده باشد و جامعه ای بالنده و پویاست که در آن ربیت و اخلاق و صداقت رایج باشد و مضامین فرهنگی اش غنی و در عرصه بین المللی خودنمایی کند ما پس از قرنها هنوز به حافظ و سعدی و فردوسی و رودکی و.....میبالیم چون آنان به عنوان شاخص و نماینده فکری و فرهنگی ایران در زمان خود بوده اند و دارای اهمیتی شده اند که تاکنون برجا مانده اند و مایه مباهات ما یکی از عناصر پویش فرهنگی و از اساسی ترین شاخصه ها زندگی ستونهایی ست که سقف فرهنگی یک جامعه بر روی آن قرار میگیرد و آن معلمین و اساتید هستند .

که متاسفانه در طول سالیان دراز مورد بی حرمتی وبی مهری واقع شدند و وضع فرهنگی ما رو به افول نهاد در انقلاب فرهنگی چه بسیار اساتید به دلایل سیاسی و یا بهانه های واهی خانه نشین و یا جلای وطن کردند در مراکز علمی و فرهنگی استبداد برقرار شد و اساتید و معلمان در فشار مضاعف قرار گرفتند اهل فرهنگ دلتنگ و غمگین کنج عزلت گزیدند و از حقوق طبیعی اشان محروم شدند.

علاوه بر مسایل سیاسی و فرهنگی که مطالبه اش در کشور ما تاوان سختی دارد و همگان از آن پرهیز داده میشوند امروزه روز کار به جایی رسیده است که مطالبات صنفی و حقوقی نیز با برخوردهای شدید امنیتی و پلیسی روبرو میشود .

اگر معلمان و اساتید برای اضافه حقوق و یا دریافت نظام هماهنگ حقوق یک تجمع ساده برقرار کنند با شدیدترین برخوردها روبرو شده و مورد حمله و بازخواست قرار میگیرند .

اگر قرار باشد که حاکمیت هیچ صدای اعتراضی را تاب نیاورد و با همه با خشونت رفتار کند اساس همه چیز از هم پاشیده شده و چرخ امور مملکت با توقفی پیش بینی نشده روبرو میشود.

اگر هر صدایی را در گلو خفه کنید آیا جامعه ای را در دید عمومی جهان به منصه ظهور میرسانید جز جامعه مریض و غیر متعادل چیز دیگری نیست چرا اینهمه در کسب پوئن منفی از مجامع بین المللی تلاش میکنید .

و چرا به تخریب چهره و نمای کشور ایران همت میگمارید ؟

چرا جوابگویی را به خواسته های مردم رها و خشونت را سر مشقتان کرده اید چندین بار باید در موارد مختلف در جامعه جهانی محکوم و تا کی باید ملت در چمبره تصمیمات شما گرفتار شود ؟

تا کی باید شاهد عدم مدیریت شما در جامعه باشیم و کوچکترین اعتراضمان با کتک و بگیر و ببند همراه باشد ؟

آیا به کارهایتان فکر نمیکنید که چه راحت دارید کار را به بن بست میکشانید و با دست خودتان گره ای کور بر روی گره های دیگر کشور میزنید؟

در صورتیکه راه باز شدن گره را میدانید ؟