نفيسه زارع كهن
"واشنگتن ساعت چهار روز ششم آوريل تاسيسات راهبردي ايران را مورد حمله قرار خواهد داد."
اين خبري بود كه روزنامه روسي "اوترا" چندي پيش آن را منتشر كرد وترس وهيجان بسياري را در ميان صاحب نظران دامن زد .
اما اين تنها خبري نبود كه اين روزها روسها در خصوص حمله امريكا به ايران در رسانه هاي خود منتشر كرده اند ،چرا كه پس از آن خبرگزاري" نووستي "روسيه در خبري كه منتشر كرد از افزايش تحرك نيروهاي نظامي امريكا در حوالي مرزهاي ايران خبر داد.
اين خبرگزاري به نقل از منابع اطلاعاتي روسيه در منطقه خليج فارس ادعا كرد كه اين تحركات مي تواند نوعي زمينه چيني براي تعرض احتمالي ارتش ايالت متحده امريكا به تاسيسات اتمي ونظامي ايران باشد.
ولي انتشار چنين اخباري از اين دست همه حركت جديد روسيه در جهت افزايش فشار از نوع سياسي وحتي رواني عليه ايران نيست وبه رغم دفاع مكرري كه از سوي سازمان انرژي اتمي ايران از روسيه صورت مي گيرد ،عدم ارائه سوخت نيروگاه بوشهر به ايران كه هر بار با بهانه اي جديد تشديد مي شود را نيز بايد محور ديگري از تحركات منفي روسيه عليه ايران دانست .
روس ها كه در هشت سال گذشته و در دوران رياست جمهوري سيد محمد خاتمي واز ترس گم شدن در افزايش حجم رابطه ايران با فرانسه ،انگليس و باقي هم قاره اي هايشان سعي بر آن داشتند تا ميزان رابطه خود با ايران را افزايش دهند در دولت احمدي نژاد به عنوان "متحد استراتژيك" خوانده شده ودست دوستي به سويشان دراز شد.
اما شايد پس از آن بود كه همزمان با شدت گرفتن اختلافات ميان ايران واروپانشينان رهبران مسكو خط مشي خود را تغيير دادند وبه دامان امريكا ،موتلف قديمي خود پناه بردند .
و حالا اين روسيه است كه ترك تازانه در مناقشه هسته اي ايران گوي سبقت از ديگر رقيبان ربوده است وگاه بر ميخ مي كوبد وگاه بر نعل.
از يك سو روزنامه هاي اين كشور برخي سران نظامي ومسئولان سياسي اش از حمله امريكا به ايران خبرمي دهند وبساط جنگ رواني عليه ايران برپا مي كنند واز طرفي ديگر معاون اول وزير خارجه اش بر دفاع از ايران در برابر هر اقدام خصمانه اي تاكيد مي ورزد.
اكنون ،اگرچه سياست يك بام ودوهواي روسها نسبت به ايران از پس پرده برون افتاده است ،اما هم چنان اين كشور هميشه سرد وسياستمدارانش مورد تاييد سياست مداران نشسته در خيابان "سي تير" تهران هستند .
مي گويند در جنگ دوم روس با ايران ، قشون روس به تهران وارد شد وقصد پيش روي داشت.
دولت ايران خود را در مقابل كار تمام شده اي ديد وناچار شرايط صلحي كه دولت روس املا كرد پذيرفت.
به همين جهت فتحعلي شاه براي اعلان ختم جنگ سران را خبر كرد و اين در حالي بود كه قبلا به جمعي از خاصان دربار شاه دستور داده شده بود تا در مقابل فرمايشات شاه چه جواب گويند.
شاه بر تخت جلوس كرد و دولتيان سر فرو آوردند ،شاه به مخاطب رو كرد وپرسيد: اگر ما امر دهيم كه ايلات جنوب با ايلات شمال همراهي كنند و يك مرتبه بر اروس منحوس بتازند ودمار از روزگار اين قوم بي ايمان بر آورند چه پيش خواهد آمد؟
مخاطب كه نقش خود را خوب حفظ كرده بود گفت: بدا به حال اروس!بدا به حال اروس!
خلاصه شاه مدام پرسيد وپياپي جواب آمد: بدا به حال اروس!بدا به حال اروس!
پس از آن بود كه شاه شمشير از نيام بر كشيد وبا رجز خواني قصد جان رهبر قشون روس و پطر كبير كرد.
اين جا بود كه ملازمان به سوي شاه رفتند و ملتمسانه گفتند : قربان شمشير مكش كه عالم زير و رو مي شود.
فتحعلي شاه هم پس از لختي سكوت گفت : حالا كه اين طور صلاح مي دانيد ما هم دستور مي دهيم با اين قوم بي دين كار را به مسالمت ختم كنند.