«احمد زيدآبادي» گفت كه پرونده هسته‌‏اي ايران به نقطه حساسي رسيده است و هر ثانيه كه پيش مي‌‏رود، با به پايان رسيدن مهلت قطعنامه به لحظه موعود نزديك مي‌‏شود.
به گزارش خبرنگار «ايلنا»، ‌‏«احمد زيدآبادي»، روزنامه‌‏نگار و تحليلگر مسايل خاورميانه، در همايش «بررسي پرونده هسته‌‏اي ايران» در تالار «شيخ مرتضي انصاري» دانشكده حقوق دانشگاه تهران، در ابتداي سخنانش درباره موضوع پرونده هسته‌‏اي و رابطه آن با طرح خاورميانه بزرگ، گفت: «چند روز پيش روزنامه «كيهان» جمله‌‏اي را از من نقل كرد كه فلاني در جمع دانشجويان دانشگاه تهران گفته است كه دانشگاه‌‏ها بايد عرصه اعتراض به مسائل هسته‌‏اي شوند اما دانشجويان مي‌‏توانند شهادت بدهند كه چنين خبري كذب است، به دليل آنكه من آن را سازنده نمي‌‏بينيم و چنين حركت‌‏هايي باعث پيچيده‌‏ترشدن مساله هسته‌‏اي ايران مي‌‏شود كه به سرنوشت ما بستگي دارد.»
وي افزود: «مسوولان ما سه قطعنامه‌‏اي كه عليه كشور صادر شده و ايران را ملزم به تعليق فعاليت‌‏هاي هسته‌‏اي كرده است، را ناديده مي‌‏گيرند اما در عوض، يك سلسله اخبار مطبوعاتي به صورت تحريف شده، اصل مي‌‏شود و بر اساس آن تحليل نوشته مي شود و سپس بر اساس آن، مسوولان تصميم مي‌‏گيرند. پرونده هسته‌‏اي ايران به نقطه حساس خودش رسيده است و هر ثانيه‌‏اي كه پيش مي‌‏رود، به لحظه موعود نزديك مي‌‏شود زيرا ايران هزار و 300 سانتريفوژ در تاسيسات نطنز راه‌‏اندازي كرده است و اگر اين ادامه پيدا كند، پرونده هسته‌‏اي به تعبير غربي‌‏ها به نقطه «غيرقابل بازگشت» مي‌‏رسد.»
زيدآبادي گفت: «بر خلاف خبرهايي كه مي‌‏گويند غربي‌‏ها خودشان را براي مذاكره با ايران آماده مي‌‏كنند، آنها اوضاع را بسيار جدي تلقي مي‌‏كنند اما اينكه كشوري مثل هندوستان هم به چرخه سوخت هسته‌‏اي مي‌‏رسد و هم مسلح به بمب هسته‌‏اي مي‌‏شود اما فقط در مورد ايران چنين حساسيتي همراه با قطعنامه‌‏هاي الزام‌‏آور وجود دارد، به طرح «خاورميانه بزرگ» بازمي‌‏گردد.»
وي تصريح‌‏كرد: «طرح خاورميانه بزرگ، طرحي است كه از جانب تمام دنياي غرب و حتي كشورهاي صنعتي بر آن مهر تاييد زده‌‏اند. اين طرح براي آن است كه مجموع كشورهاي خاورميانه به دليل دولت‌‏هايي كه در آنها بر سر كار آمده است، نمي‌‏توانند مشكلات خود را حل كنند و احتياج به اصلاحات سياسي دارند. هدف اين طرح ليبراليزه‌‏كردن منطقه و پذيرش اسرائيل با مرزهاي سال 1968 است.»
زيدآبادي ادامه داد: «نيكولا ساركوزي، رئيس‌‏جمهوري جديد فرانسه، در صحبت‌‏هاي اخيرش اشاره كرد كه كشورها و طرف‌‏هاي درگير در خاورميانه بايد بر نفرت خود چيره شوند و مانند آنچه كه در اروپاي بعد از جنگ شكل گرفت، يعني اتحاديه اروپا، به سمت چنين الگويي حركت كنند. آمريكا و متحدانش اسلام‌‏گرايي سني و شيعه را مشكلي عمده در پياده‌‏شدن طرح خاورميانه بزرگ تلقي مي‌‏كند و ايران هم پياده‌‏شدن اين طرح را مستحيل‌‏شدن در نظمي مي‌‏بيند كه جايگاهي براي ايديولوژي آن وجود ندارد و به‌‏نظرمي‌‏رسد دو طرف درگير در يك بازي كلان در راستاي روند جهاني شدن وارد شدند.»
اين روزنامه‌‏نگار گفت: «ايران مي‌‏گويد كه به عنوان يك قدرت اتمي مي‌‏خواهد چرخه سوخت هسته‌‏اي داشته باشد و سلاح اتمي نمي‌‏خواهد اما از نظر غرب آنچه مانع امنيت است، همان چرخه سوخت هسته‌‏اي است زيرا پس از رسيدن به اين چرخه، ساختن بمب اتم ديگر يك تصميم سياسي تلقي مي‌‏شود نه فني.»
وي افزود: «دولتمردان ايران فكر مي‌‏كنند كه غرب مجبور است با آنها بسازد و اگر نسازد، نمي‌‏تواند وارد فاز ديگري شود اما از نظر غرب دستيابي ايران به چرخه سوخت هسته‌‏اي، پيوندخوردن يك قدرت نظامي با يك ايدلوژي است كه مي‌‏خواهد مانع ثبات در لبنان, صلح اسرائيل با اعراب و نفوذ بيشتر در عراق شود و حتي قدرت اول خاورميانه باشد.»
زيدآبادي تاكيدكرد: «در طول چند سال گذشته، اراده‌‏اي از هر دو طرف غربي و ايراني بوده است كه مساله هسته‌‏اي ايران از طريق ديپلماتيك حل شود، اما پس از صدور قطعنامه‌‏ها و مواضع كنوني دولتمردان ايراني، بعيد است كه ايران و غرب به سمت حل كردن مساله به صورت مسالمت‌‏آميز پيش بروند. ايران نسبت به قدرت خودش ارزيابي صحيحي ندارد و در ارزيابي‌‏اش از قدرت طرف مقابل هم درست نيست.»
وي ادامه داد: «تا آنجا كه از تحليل‌‏هاي غربي‌‏ها شنيده مي‌‏شود، در صورت برخورد نظامي با ايران قرار نيست كه ايران اشغال نظامي شود بلكه حمله براي از بين بردن مجموعه دفاعي ايران به ويژه توان موشكي و تخريب مراكز هسته‌‏اي است. اگر به ايران چنين حمله‌‏اي صورت گيرد، بخشي از سرمايه‌‏هاي نظامي و سرمايه‌‏گذاري در بحث هسته‌‏اي از ميان مي‌‏رود. اگر ايران بخواهد واكنش نشان بدهد، احتمال دارد كه آمريكا و ايران وارد يك حملات متقابل شوند كه تصور من آن است كه در اين صورت تاسيسات زيربنايي ما مورد هجوم قرار مي‌‏گيرد.»
زيدآبادي گفت: «برخي غربي‌‏ها به اين نتيجه رسيده‌‏اند كه دولت احمدي‌‏نژاد به دنبال جنگ است كه با آن مخالفان داخلي را سركوب كند. ولي من اعتقادي به آن ندارم زيرا در داخل كشور اپوزيسيوني وجود ندارد و تنها چند حزب وجود دارد كه براي رسيدن به قدرت، بايد از صافي شوراي نگهبان عبور كنند كه البته عبور هم نمي‌‏كنند و بعيد است كه احمدي‌‏نژاد بخواهد عده‌‏اي را به اين شكل سركوب كند. مشكل جامعه ايران، در متن جامعه است و از مخالفان و احزاب نيست و شرايط جنگي كمكي به حل اين مشكلات نمي‌‏كند.»
وي در پايان گفت: «شايد تصور دولت اين است كه جنگي در كار نخواهد بود، ولي با توجه به ابعاد قضيه هسته‌‏اي ايران و رو در رويي دو نظام فكري و سياسي مختلف، اين تصور درست نيست. از اين جهت به هر ميزاني كه آمريكا بخواهد نظام مورد علاقه خود را در خاورميانه دنبال كند و ايران مواضعش را حفظ كند، شرايط سخت‌‏تر مي‌‏شود. مساله هسته اي مربوط به همه مردم ايران است و نبايد با ساير اختلاف‌‏ها خلط شود. در شرايط حاضر بايد اين مساله را از جنجال دور نگه داريم اما نظرات خود را به طور صريح بگوييم.»