آیت‌الله کاشانی در نامه‌ای که در تاریخ 15/12/32 بدوست خود آقای حاج محمد علی توتونچی نوشته عقد دل را باز کرده و گفته مثل آنست که روی آتش نشسته ام:

«... با مردم بی‌ایمان کور باطن چه می‌توان کرد. با جدم امیرالمؤمنین علیه صلوات المصلین که با این زبانها و قلمها مزایای محیرالعقولش را شرح نمی‌توان داد چه کردند، من که خیلی ناچیز هستم. من فداکاری برای خدا کردم مردم هر چه می‌خواهند بگویند و بکنند تاریخ کشف حقایق را می‌نماید. ابداً افسردگی ندارم، فقط برای هدر رفتن زحمات طاقت‌فرسا غمگین و اندوهگین هستم، والله العظیم مثل آنست که روی آتش نشسته باشم. خدا جزای مصدق را بدهد که این خاک سیاه را روی خودخواهی بسر این مملکت ریخت...150»

مخبر روزنامه «نامه دنیا» در 12 اردیبهشت 1333، شماره 320، گزارش کرده که خدمت آیت‌الله کاشانی رسیدم و از وی پرسیدم:

«خوب آیت‌الله را چه می‌شود؟

یک خبر مهم و موثق در آخرین لحظه که ترجمه انگلیسی و فرانسه این نامه حاضر و آماده ارسال بود مرا از فرستادن آن باز داشت، میدانید آن خبر چه بود؟ اطلاع قطعی بدست آورده‌ام که کنسرسیوم مواجه با شکست شده و تضاد بین انگلیس و آمریکا بطور علنی پدیدار شده و پس از وصول این خبر فکر کردم اگر این نامه را بفرستم شایع خواهد شد بدستور انگلیسیها بوده چون انگلیس‌ها مخالف تشکیل کنسرسیوم و ورود آمریکا به معرکه نفت می‌باشند چون من هم در نامه خود رسماً کنسرسیوم را غیرقانونی دانستم از این لحاظ مصلحت نبود نامه مزبور فرستاده شود و قطع و یقین دارم با این وضعی که پیش آمده موضوع نفت حل شدنی نیست.151»

آیت‌الله کاشانی در تاریخ اول شهریور 1333 (یک سال بعد از کودتا)، اعلامیه‌ای در رابطه با کنسرسیوم نفت صادر کرده و نتایج شوم و عواقب ننگبار آن را متذکر شده که: «این قرارداد از قرارداد 1933 به مراتب بدتر و ناگوارتر می‌باشد... ملت ایران اجازه نمی‌دهد سرنوشت حیات اقتصادی وی در خارج این مملکت آن هم لندن معین بشود. و هرگز قبول نخواهد کرد برای چهل سال دیگر زیر نفوذ اقتصادی اجنبی باقی باشد...152»

امّا نظر به اینکه ایشان در تاریخ فوق طرد و خانه‌نشین و در سانسور بسر می‌برده است، اعلامیه برای ثبت در تاریخ بوده است.

بعد از آزادی آیت‌الله، خانه‌نشین بود158 تا اینکه در تاریخ 19 آبان به علت کسالت در بیمارستان بازرگانان بستری گردید، دکترعلی امینی نخست‌وزیر در تاریخ 2 دی 1340 در بیمارستان از وی عیادت بعمل آورد و در تاریخ جمعه 18 اسفند 1340، در منزل از آیت‌الله عیادت کردند:159

بنا به اظهار سخنگوی دربار شاهنشاهی روز گذشته ـ جمعه 18 اسفند 1340 ـ شاهنشاه بمنزل حضرت آیت‌الله کاشانی که بیمار و بستری هستند تشریف‌فرما شدند و از ایشان عیادت فرمودند. حضرت آیت‌الله کاشانی از چهار ماه پیش در بیمارستان بازرگانان برای معالجه و استراحت بستری شدند و چندی پیش نیز پروفسور کوولر از پاریس برای معالجه ایشان به تهران آمد.160» و سرانجام «ساعت 5 و 45 دقیقه صبح امروز ـ چهارشنبه 23 اسفند 40، حضرت آیت‌الله کاشانی دار فانی را وداع و برحمت ایزدی پیوست.161»

همگامی با ماسونرها

اگر مصدق را ایرانیان دوست می دارند، پیش و بیش از همه به خاطر اینستکه او نماد استقامت است و اگر می بینیم به طور سازمان یافته، فرماسونرها را غسل تعمید می دهند و برای ساختن قوام ، به تخریب مصدق می پردازند، دلیل اول آن اینستکه ماسونرها تسلیم شدگان به غرب هستند و همچنان راه حل را تسلیم غرق شدن ایرانیان می دانند و برآنند که با شکستن مظاهر مقاومت و بی اعتبار کردن استقامت و اعتبار بخشیدن به «واقعیت گرایی» به معنای تسلیم شدن به غرب، می توانند راه را برای یک دولت جانشین دست نشانده باز کنند. گرچه دولت موجود نیست نسبت به جامعه ملی ، خارجی گشته است، اما ماسون ها و دیگر وابسته ها ، می خواهند دولت را به همان روش که در دولت پهلوی بود ، از آن خود کنند.

اما بیهوده تلاش می کنند که با قلب حقیقت و با تحریف تاریخ و با روش با پنبه سربریدن با ذکر نامه جعلی سعی می کنند گناه کودتای آمریکایی-انگلیسی 28 مرداد به گردن مصدق بزرگ بیندازند.

  در حیرتم که چه در ذهن به ظاهر مبارزان و آزادیخواهان می گذرد که با ماسون ها ، پهلوی طلبها و سردمداران ولایت مطلق فقیه برضد مصدق همصدا  شده اند که از جمله آنان حمید شوکت، میر فطروس، مسعود بهنود و.. هستند.

آقای بهنود  توجه نکرد است:

3 – آقای بهنود در ص 387 می نویسد:« بعد از اینکه کودچیان ایستگاه رادیو  در 28 مرداد  اشغال  کردند« میراشرافی »  پشت رادیو اعلام  داشت« مصدق را باید کشت،  حضرت آیت الله کاشانی  با ما هستند» او دروغ می گفت. اما لحظه ای بعد که  سید مصطفی (  یعنی سید مصطفی کاشانی فرزند آیت الله . ن. )  اعلامیه جمعیت مسلمانان مبارز را خواند، مردم باور کردند.»

توضیح اینکه:«  جمعیت مسلمانان مبارز پیرو آیت الله کاشانی  بودند  با اشاره  او حرکت می کردند . منظور آقای بهنود هم از اعلامیه  این جمعیت  که سید مصطفی  خوانده است،  اعلامیه  جمعیت  در حمایت و پشتیبانی از کودتا است که در اردیو وسیله ایشان قراعت گردید خود این مطلب می رساند که نامه جعلی است.

آقای بهنود  نباید  زحمت توضیح دادن را به خود بدهد و بگوید که چرا وقتی میراشرافی در رادیو  اعلان کرد.« مصدق را باید کشت، حضرت آیت الله کاشانی با ما هستند» دروغ  گفته و چون فرزندش اعلامیه جمعیت مسلمانان  مبارز را خوانده، مردم دروغ میر اشرافی را باور کردند؟

اگر آقای بهنود به مصاحبه آیت الله کاشانی با خبرنگار " اخبار الیوم" که 26 روز بعد از کودتا  در مورد مجازات مصدق که در کیهان 23 شهریور 1332  درج گردیده است و کمی  قبل در همین  نوشته آورده شد، مراجعه می کرد ، می  دانست که نظر آیة الله کاشانی و میراشرافی در مورد مصدق و کودتا و مجازات مصدق یکی است.

آیت الله کاشانی در بارة مجازات مصدق نظر خود را اینطور به مخبر اخبارالیوم شرح داد:

« طبق شرع  شریف اسلام مجازات کسی  که در فرماندهی  و نمایندگی  کشورش درجهاد خیانت کند مرگ است» این همان است که میراشرافی گفته : مصدق را باید کشت و حضرت آیت الله کاشانی با ماست»

افسوس  که اینگونه افراد با چه قیمت ارزانی و به چه جعلیاتی  که اظهر من الشمس  است خود را  می فروشند و از این حقیقت غافلند  که طلا و زر ناب با آلوده کردنش خراب نمی شود، چون خود سنگ محک است. قائم مقام، امیر کبیر ، مصدق خود محک سنجش هستند و با اینان عیار دیگران در آزادی ، استقلال و میهن دوستی  مشخص می شود.