شانزده آذر، روز دانشجو

 مهران ادیب

یکدم دل ماغمزدگان شاد نشد      ویرانه ما از ستم آزاد نشد

دادند بسی به راه آزادی جان      اما چه نتیجه ملت آزاد نشد

"فرخی یزدی"

از فردای کودتای ننگین بیست هشت مرداد بگیر و ببندها آغازگردید تا کسی سخن از آزادی و استقلال بر زبان نیاورد مردم از سقوط ناگهانی دولت ملی دکتر مصدق سخت در بهت و حیرت فرو رفته بودند و دولت دست نشانده از موقعیت استفاده نموده  برای خشنودی دول استعمارگر، دکتر مصدق پیشوای نهضت ملی و ضداستعماری ایران را به جرم آزادیخواهی و اجرای صحیح قانون اساسی که خون بهای ملت ایران بود و همچنین قطع دست استعمارگران از روی منابع اقتصادی کشور با ملی کردن صنعت نفت در سراسر کشور و بستن درب سفارتخانه انگلستان، در بیدادگاه نظامی به پای میز محاکمه نشاندند تا دیگر کسی جرأت آنرا نداشته باشد علیه منافع نا مشروع دول استعمارگر بپا خیزد.

دانشجویان دلاور و میهن پرست ایران از همان روزهای نخست  ساکت ننشسته و علیه کودتاچیان حرکت هائی را آغاز نمودند تا آذرماه که درب سفارت انگلستان گشوده شد ومحاکمه مصدق آغاز شده بود، دانشجویان دانشگاه تهران تظاهرات پرشوری را در مخالفت با  گشودن سفارت انگلیس علیه دولت کودتا برپا نمودند. در روز پانزدهم آذرماه تظاهرات دانشجویان به بیرون دانشگاه تهران کشیده شد که مورد یورش ماموران فرمانداری نظامی قرار گرفت و شماری دستگیر و چند تنی مجروح گشتند. فردای آن روز دانشجویان در درون دانشگاه در اعتراض به اقدامات ضد ملی دولت کودتا به تظاهرات پرداختند که در اجرای فرمان، ماموران مسلح حکومت نظامی  با بی شرمی تمام حرمت محیط مقدس دانشگاه را شکسته و وارد محوطه دانشگاه  شدند و دانشجویان میهن دوست و آزادیخواه را به رگبار مسلسل بستند در این جنایت فجیع علاوه بر دستگیری و زخمی شدن شماری از دانشجویان سه تن از فرزندان دلاور ایرانزمین  به نامهای، مهدی شریعت پناهی ، احمد قندچی و مصطفی بزرگ نیا  دانشجویان دانشکده فنی به شهادت رسیدند.

با شهادت این سه تن دانشجوی دلاور آزادیخواه ، دانشگاه نماد مبارزات ملت ایران علیه استبداد و ارتجاع گردید و در آذر ماه سال یکهزار و سیصد و سی ونه خورشیدی، بنا بر پیشنهاد پروانه اسکندری (فروهر)  دشنه آجین شده راه آزادی و عدالت که درآن زمان دانشجوبود و علیه نظام استبداد سلطنتی مبارزه می نمود  ، روز شانزده آذر روز دانشجو نامیده شد و این افتخار بزرگ ازآن  این شیر زن بیشه ایرانزمین گردید و دانشگاه علاوه برجایگاه علم و دانش نماد. مبارزات ملت ایران علیه استبداد و استعمار گردید.

حکومت های مستبد و دست نشانده همواره از نسل جوان در وحشت و اضطراب بوده اند نوع استبداد فرق نمی کند چه استبداد لائیک باشد و چه مذهبی بقول معروف : سگ زرد برادر شغال است.

در اجرای فتوا، چماقداران و نیروهای سرکوبگر نظام اسلامی حاکم  برکشورمان درنیمه های شب هجدهم تیرماه یکهزار و سیصد و هفتاد و هشت خورشیدی به خوابگاه دانشگاه  مغول وار یورش برده  با ضرب و شتم و دستگیری دانشجویان و تخریب خوابگاه ها ،مرتکب آن جنایت فجیع قرون وسطائی شدند آنهم در زمانی که رئیس قوه مجرئیه رژیم محمد خاتمی با شعار "گفتگوی تمدنها و جامعه مدنی" بر مصدر ریاست تکیه زده بود . با این جنایت وحشیانه بار دیگر شانزده آذر بگونه دیگری نمایان شد تا نشان داده شود استبداد با هر شکلی که باشد دشمن آزادی و عدالت است حربه اش جنایت ، زندان و شکنجه بوده تا بتواند با خفه نمودن جامعه به اعمال پلید خود ادامه دهد .

هم میهن گرامی!

تا کی باید سردرگم باشیم و راه برون رفت از این فاجعه عظیم را بدرستی نیابیم و به بیراهه رویم . یکصد سال است که ملت ما برای رسیدن به استقلال و آزادی و عدالت اجتماعی  مبارزه می کند و در این راه بهترین فرزندان خود را فدا نموده است ولی تا آمد آزادی را لمس کند با افسوس بسیار فرسنگها از آن دور گردید .باز  روز از نو و روزی از نو. چرا از شکست های یک قرن اخیر تجربه نیاموخته ایم  آیا اشکال کار در کجا بوده و هست؟  اشکال در این است ، زمانی که با هم شدیم  پیروز گشتیم ولی با افسوس بسیار از همان روز نخست پیروزی راه خود را از هم جدا کردیم و در برابر هم صف آرائی نمودیم در تتیجه از قله پیروزی به پائین پرت شدیم  انقلاب مشروطه و جنبش ملی کردن صنعت نفت و انقلاب بیست و دو بهمن سه نمونه بارز آن است . بیائیم بخاطر میهن در بند مان و به احترام خون شهدای راه آزادی و عدالت  کنار هم قرار گیریم و دیگر اجازه ندهیم دشمنان بین ما نفاق و جدائی اندازند در این صورت است که با سرنگونی استبداد و ارتجاع ، آزادی و عدالت را در گستره کشور عزیزمان ایرانزمین برپا خواهیم داشت  و با این پیروزی  درخشان روان پاک شهدای ایرانزمین را از خود راضی و خشنود خواهیم نمود.

درود بر روان پاک مهدی شریعت پناهی، احمد قندچی و مصطفی بزرگ نیا  و تمامی جانباختگان راه آزادی و عدالت

آدینه پانزدهم آذرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی