این چه کشوریست؟

مهدی سحرخیز

۰۵ شهریور ۱۳۸۸

جنبش راه سبز (جرس): چه آمد بر سر ما، چه آمد بر سر دین، چه آمد بر سر جمهوریت، چرا مرا ترس است از حقیقت. دو ماه است که می گوییم و تکذیب می کنند.دو ماه است که مدرک می آوریم و تکذیب می کنند.دو ماه است که جرم ها بیشتر می شوند. دو ماه است که می گوییم و می گوییم و چیزی جز تکذیب نمی شنویم، حال که تایید می کنند باید پرسید آیا دیگر دیر نیست؟

این چه کشوریست که رئیس مجلسش بعدازظهر انتخابات با یک کاندیدا تماس می گیرد و به او تبریک می گوید ولی امروز تکذیب می کند؟ این چه کشوریست که رئیس سابق مجلسش را در نماز جمعه عمامه از سر می اندازند و به بدترین شکل با او رفتار می کنند؟ این چه کشوریست که در دادگاهش جای متهم و قاضی درست مطابق رای ملتش جابجا شده است؟ این چه کشوریست که رئیس دولتش حضور زنان را در کابینه به دلیل رعایت ادب در کابینه می داند؟ این چه کشوریست که امامان جمعه اش دو رئیس جمهور و دو رئیس مجلس پیشین اش را به بدترین شکل به باد حتاکی می گیرند؟

حال که به قبرهای بی نام پناه بردیم و اشک می ریزیم بر مزار آنها که حتی اسم آنها را هم نمی دانیم شهیدان گمنام انتخابات هشتاد و هشت که در کنار شهدای هشت سال جنگ تحمیلی آرام گرفتند هشت سال شهید دادیم که در هشتاد و هشت هم شهید بدهیم؟ هشت سال اسارت کشیدیم که در هشتاد و هشت به اسارت زندان های خودمان برویم؟ مدتهاست که می گوییم و می گوییم و چیزی جز تکذیب نمی شنویم، حال که تایید می کنند باید پرسید آیا دیگر دیر نیست؟

وای بر شما که به کثیف ترین عاملین خود باتوم و زنجیر و چوب دادید که نجیب ترین فرزندان این سرزمین را در خیابان جلوی چشم پدر و مادرانشان بی رحمانه ضرب و شتم کنند.اینها جلوی چشم ما و میلیونها انسان اتفاق افتاد ولی چه کسی می داند حال دل آن پسران و دختران کم سن و سال ما را که در کهریزک بازداشت بودند.وای بر شما که هنوز خون بر باتوم خشک نشده بود که با آن تجاوز کردید.در زندان های ما به دختر و پسر، به زن و مرد تجاوز می کنندبه راستی چه جنایتی از این حولناک تر؟

می گوییم شکنجه می کنند می گویید نمی کنند.می گوییم دندان های اسیران را می شکنند می گویید نمی شکنند. می گوییم می کشند می گویید نمی کشند.می گوییم بی نام و نشان روانه گور می کنند می گویید نمی کنند. می گوییم به شرف و ناموس وکرامت انسانی زندانی اهانت می کنند می گویید نمی کنند . می گوییم تجاوز می کنند می گویید نمی کنند.به راستی شما چه می دانید از کشوری که حاکم آن هستید؟ کشوری که شما و دوستانتان حاکمان بلامنازع آن هستید آیا از این همه جنایت خبر ندارید؟ یا خود را به بی خبری زده اید .کیست که از حال و احوال این روزهای مردم این سرزمین بی خبر باشد؟

آری ، این مردم دیگر نمی خندند ، دیگر حتی آن پوزخندهای تلخ گذشته را هم به شما نشان نمی دهند. مردمی که برای خالی کردن خود برای شما و اطرافیانتان لطیفه هایی بس دردناک می ساختند این روزها رمق آن را هم ندارند. چه کردید با این ملت به قول خودتان شهیدپرور همیشه در صحنه، که آن لبخندهای تلخ هم از لبانشان ربوده شده است.این دولت برآمده از کودتا چقدر برای شما ارزش دارد که خود و نظام را برای آن هزینه می کنید؟ آیا لحظه ای می توانید خود را به جای مادران شهدای این روزها قرار دهید؟ آیا صبر و تحملش را دارید که داغ فرزند ببینید؟ آیا می توانید بشنوید گریه کودکانی را که از غم بی پدری و بی مادری شب و روز می گریند؟

باز هم انتخابات خواهد بود ولی "سهرابی" دیگر نیست، "ندا" در قبرستان است شهدا گمنامند و شکنجه شده ها دردمندند و کتک خورده ها استخوان شکسته در جایی شنیدم که همه ما را کافر می پندارید آری ما کافریم به خدایی که ظلم را جایز بداند ، ما کافریم به خدایی که تجاوز به زن و مرد زندانی را جایز بداند ، ما کافریم به خدایی که کشتار انسان های بی گناه را ثواب بپندارد.خدای ما همان خدای رحمان و رحیمیست که به دنبال بهانه ای می گردد تا درهای رحمتش را به روی بندگانش بگشاید خدای ما همان است که فرمود: 

مَن قَتَلَ نَفْسًا بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعًا وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعًا وَلَقَدْ جَاء تْهُمْ رُسُلُنَا بِالبَيِّنَاتِ ثُمَّ إِنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم بَعْدَ ذَلِكَ فِي الأَرْضِ َمُسْرِفُونَ

هرکس یک نفر را بکشد مثل این است که تمام مردم را کشته است و کسی که فردی را زنده بدارد مثل این است که تمام مردم را زنده داشته است (مائده 32).