گزارشگران بدون مرز از گنجی خواست به اعتصاب غذای خود پايان دهد

نامه دبيراول گزارشگران بدون مرز به اکبر گنجی

• می خواهم بازهم به تو يادآوری کنم که ما در کنار تو هستيم. همچنان که ديروز بوديم و فردا نيز خواهيم بود. ما تا آزادی تو و همکاران در بندت سيامک پورزند، حسين قاضيان، رويا طلوعی و اجلال اقوامی، از اطلاع رسانی به افکار عمومی، به تعجيل واداشتن سياست، به حرکت در آوردن نهادهايی که اغلب اوقات بی حرکتند باز نمی ايستيم.
• جهان را وادار کردی که با نگاه به تو بر روی تخت بيمارستان، رودرو به ايران در رنج نگاه کند
 

سه شنبه ١٨ مرداد ١٣٨۴ – ۹ اوت ٢٠٠۵

دوشنبه هفده مرداد ماه روبرت مئنار دبير اول گزارشگران بدون مرزبا ارسال نامه ای به اکبر گنجی از وی خواست به اعتصاب غذای خود پايان دهد. در همين روز ماموران دادستانی به خانه ی اکبر گنجی حمله کردند و با اهانت و ناسزاگويی به همسر و دختران اين روزنامه نگار، آنها را متهم به "جاسوسی" و اطلاع رسانی به رسانه های بين المللی کرده و تهديد به دستگيری کردند.

دوشنبه هفده مرداد ماه ده ها تن از ماموران لباس شخصی دادستانی به خانه ی گنجی هجوم برده و به اصطلاح به تفتيش خانه پرداختند. ماموران که در اين حمله وسائل شخصی دختران گنجی، آلبوم های عکس خانوادگی، دفترچه های تلفن، کاست های نوار، سی دی و نوشته های شخصی خانواده را به غارت بردند. همسر اکبر گنجی مورد تهاجم قرار گرفته و به دست های وی دستبند زدند و تهديد به دستگيری شد که با اعتراض و کمک خواهی دختران گنجی همسايگان آنها مانع بازداشت خانم معصومه شفيعی شدند. در حين درگيری ماموران دادستانی جمهوری اسلامی روسری از سر خانم گنجی برداشتند، در حالی که برخی از همين ماموران مشغول فيلم برداری از صحنه بودند. اين ماموران هيچ حکم دستگيری و يا بازرسی را به خانواده نشان ندادند به هنگام خروج نيز صورت جلسه ای از مدارک و وسايل مصادره شده را به امضای خانواده نرساندند.

نامه ی روبرت مئنار به اکبر گنجی
دوست عزيز
با آنکه بر روی تخت بيمارستان نيز تحت نظر قرار داری، اما می دانم که صدای مرا خواهی شنيد. می خواهم با تو دوستانه سخن بگويم

اکبر عزيز
ما به تو نيازمنديم، ما به شهامت و روحيه ی تو برای ادامه ی مبارزه نيازمنديم. با اين نامه از تو می خواهم که به اعتصاب غذايت پايان دهی. امروز معصومه شفعيی همسر و شيرين عبادی وکيل تو و من، نمی پذيريم که به ورطه ی جبران ناپذير گام برداری. از امروز ادامه اعتصاب غذا اثرات درمان ناپذيری بر جسم و روح تو خواهد گذاشت. ما نمی خواهيم روزنامه نگار اکبر گنجی، يکی از شريف ترين و قوی ترين نداهای خود را از دست دهيم. می دانم که تو درخواست دوستانت را می پذيری و شهامت آن را داری که به آنها حق دهی.
می خواهم بازهم به تو يادآوری کنم که ما در کنار تو هستيم. همچنان که ديروز بوديم و فردا نيز خواهيم بود. ما تا آزادی تو و همکاران در بندت سيامک پورزند، حسين قاضيان، رويا طلوعی و اجلال اقوامی، از اطلاع رسانی به افکار عمومی، به تعجيل واداشتن سياست، به حرکت در آوردن نهادهايی که اغلب اوقات بی حرکتند باز نمی ايستيم.
تو تلاش بسياری برای آگاه کردن جهانيان از وضعيت اسفبار آزادی در ايران کرده ای، ديروز با تحقيق و نوشتن و روشنگری در باره ی چهره واقعی قدرت حاکم در کشورت، و از نوزده خرداد با اعتصاب غذا تا جلادانت را به پذيرش خواست عادلانه ات وادار کنی. اعتصاب غذای تو نشان داد، قضاتی که ترا محکوم کرده اند تنها کلمه ای که نمی شناسند "عدالت" است. آنها در خدمت انصاف و حق نيستند، که دست پروردگان و بازيچه های حکومتی استبدادی اند.
پژواک صدای اعتراض تو در همه ی جهان پيچيده است. رئيس جمهور بوش؛ کشورهای اتحاديه اروپا و فرانسه علنا خواهان آزادی تو شده اند. سازمانها و نهادهای بين المللی مدافع حقوق بشر همه در اين راه بسيج شده اند. ده برنده ی جايزه صلح نوبل از جمله شيرين عبادی و اسقف دزموند توتو و ده ها شخصيت معتبر بين المللی با محکوم کردن رفتار جمهوری اسلامی و يا از ديپلمات های حاضر در تهران دعوت کردند که برای ديدار تو به بيمارستان بروند. و در آخر سر ريچارد دالتون سفير انگلستان در ايران که کشورش رياست کنونی اتحاديه اروپا را بر عهده دارد، شنبه خواهان ملاقات با تو شده بود که وزير امور خارجه ايران به بهانه مضحک غرور ملی آن را نپذيرفت.
جهان را وادار کردی که با نگاه به تو بر روی تخت بيمارستان، رودرو به ايران در رنج نگاه کند.

در انتظار بی صبرانه ی پاسخ تو
روبرت مئنار
دبير اول گزارشگران بدون مرز پاريس – دوشنبه 8 اوت 2005