با برگزاري تجمعي در ميدان انقلاب صورت گرفت:

اعلام همبستگي زنان ايران با جنبش جهاني زنان

راس ساعت ۱۲ روز ۲۵ مهرماه ۱۳۸۴- روز جهاني مبارزه با فقر - تعداد زيادي از زنان دگرانديش ايراني که خواستار اعلام همبستگي خود با زنان اقصي نقاط گيتي بودند در مخالفت با فقر و خشونت عليه زنان، در ميدان انقلاب تهران گرد هم آمدند. اين گردهمايي علي رغم حضور نيروي انتظامي و تعدادي لباس شخصي طبق قرار قبلي تا ساعت ۱ بعد از ظهر ادامه يافت و در اين ساعت به کار خود خاتمه داد.

همبستگي، عدالت

يکي از زنان شرکت کننده در تجمع ميدان انقلاب، آغاز گردهمايي را اينگونه روايت مي کند، "روبروي سينما بهمن جمع مي شويم. اينجا فضاي خوبي حاکم است. مي دانيم لااقل آنهايي که در اين جمع هستند، مثل همه آنهايي که قرار است امروز - ۱۷ اکتبر- به وقت محلي در ساعت ۱۲ ظهر در خيابان ها گرد هم آيند، به خشونت عليه زنان و فقر تحميل شده به آنان واقف و معترضند. روي برگه هاي مختلفي که در دست زنان است جملات زير ديده مي شوند: -امروز، روز جهاني مبارزه با فقر است. ما زنان هر گونه خشونت را که زاييده فقر است محکوم مي کنيم.

" زنان و کودکان بيشترين آسيب را از فقر مي بينند...."

جلوه جواهري دانشجوي جواني که در اين تجمع شرکت کرده است، در گفتگو با "روز" منشا برگزاري چنين تجمعي را در هشت مارس سال گذشته عنوان مي کند. او به راهپيمايي ای اشاره مي کند که توسط بخش بزرگي از جنبش جهاني زنان از کشور کانادا برای اعلام همبستگي با زنان در سراسر گيتي آغاز شد. او ماحصل برگزاري مراسم ميدان انقلاب را "محکوم کردن خشونت و تبعيض عليه زنان" عنوان مي کند. در پيوند با چنين حرکاتي بود که زنان حاضر در راهپيمايي کانادا پس از ورود به چند کشور مختلف، قصد ادامه راهپيمايي خود و ورود به ايران را داشتند که به دليل مختصات خاص سياسي ايران، موفق به انجام چنين اقدامي نمي شوند. قرار در تاريخ هفدهم اکتبر، در کشور فقير بورکينافاسو گذاشته مي شود. کشوري که در شاخص هاي رشد آن در پايين ترين مرتبه جهاني قرار گرفته است. در بورکينافاسو زنان از گوشه و كنار جهان براي استقبال از كاروان منشور در شهر اوگادوگو گرد مي‌آيند.

روز پيش از آن مراسم استقبال رسمي منشور برگزار مي‌شود و در ظهر روز ۱۷ اكتبر زنان در خيابان‌هاي شهر به راه مي‌افتند تا مراسم پاياني اين حركت را در محلي كه قرار است به نام "ميدان صلح" نام‌گذاري شود، برگزار ‌كنند. این منشور نيز به يكي از مقامات دولتي بوركينافاسو ارائه شده است. همزمان با اين اقدامات جهاني، جنبش زنان ايران نيز بي کار ننشسته و با تهيه بروشورهايي در اين مورد و پخش اين بروشورها در شهرهاي مختلف کشور نقش خود را در اين اعلام همبستگي جهاني ايفا مي کند. يکي از فعالين زن شرکت کننده در مراسم مذکور، در گفتگو با "روز" تعداد تجمع کنندگان ميدان انقلاب را حدود دويست نفر عنوان مي کند. چيزي که در مقايسه با تجمع بزرگ زنان در مقابل دانشگاه تهران که با اعلام حمايت بخش بزرگي از فعالين سياسي، دانشجويي و کارگري به چندين هزار نفر رسيده بود، چندان نمودي پيدا نمي کند. شعارهاي اصلي که در تجمع اخير زنان در ميدان انقلاب بارها تکرار شده است، "همبستگي، عدالت"، "زنان، قربانيان اصلي کار نيمه وقت" و... بوده است. در تجمع اخير تعداد زيادي از نيروهاي انتظامي و امنيتي حضور داشتند، اما برنامه بدون هيچگونه درگيري خاصي به پايان رسید.

در بين جمعيت بروشوري توزيع شده است که در آن به توضيح منشور جهاني زنان براي حقوق بشر که بر پايه پنج اصل برابري، آزادي، عدالت، همبستگي و صلح است، پرداخته و خواسته هاي زنان را درباره مبارزه با خشونت عليه زنان و فقر آنها توضيح داده است.

در اين بروشور اعلام شده است که سلطه مردسالاري، سرمايه داري جهاني، رشد بنياد گرايي، اشغال کشورها و جنگ، حکومت هاي گريزان از احترام به حقوق شهروندي، شرکت هاي چند مليتي، نهادهاي قدرتمند مالي بين المللي و سازمان ملل که قادر به برقراري صلح و ثبات در جهان نيست؛ محکوم هستند. اين بروشور همچنين در بين عابران که در حال عبور از پياده روي ميدان انقلاب بوده اند نيز توزيع شده است.

يکي از شرکت کنندگان در مراسم در سايت "تريبون فمينيستي ايران" مي نويسد: "اتومبيل هايي که از خيابان مي گذشتند، سرعتشان را کم کرده و پلاکاردهاي زنان و جملات نوشته شده بر آنها را نگاه مي کردند. آنهايي هم که پياده مي گذشتند مکث کرده و لااقل مي پرسيدند که چه خبر است. همه با اشتياق به آنها جواب مي دادند و سعي مي کردند آنها را نسبت به اين حرکت جهاني آگاه کنند.

کم کم نيروي انتظامي از راه رسيد. تجمع کنندگان در حالي که از بروشورهاي خود به ماموران نيروي انتظامي مي دادند، برايشان توضيح دادند که اين تجمع تا ساعت 1 بايد برقرار باشد . نيروي انتظامي تعدادي از رهگذران را که ايستاده اند متفرق کرد و در حالي که بروشورها را در دست داشت، گرد محل مي ايستاد. تا ساعت ۱ که ديگر با خيال راحت هر چه سريع تر همه را متفرق کند. اگرچه پيش از اعلام آنها هم خود حاضرين راس ساعت ۱ ختم گردهمايي را اعلام کرده بودند."

خواسته هاي زنان

خواسته هاي زنان شرکت کننده در تجمع اخير بر مفاد زير متمرکز شده است:
- پيوستن به کنوانسيون رفع انواع تبعيض عليه زنان و پيمان منع شکنجه و اجراي بي قيد و شرط مفاد اين پيمان ها؛
- برابر شمردن زنان و مردان در برخورداري از تمامي حقوق اجتماعي و مدني فارغ از قوميت، مذهب، عقيده و طبقه اجتماعي؛ - رفع تبعيض از حقوق نا برابر زنان در کليه قوانين موضوعه؛
- رفع تبعيض جنسيتي در ساختار قدرت و تصميم گيري؛ - لغو قراردادهاي ظالمانه استخدام موقت کارگران، کارمندان، پرستاران، معلمان و ...؛
- تخصيص اعتبار براي رسيدگي به وضعيت هزاران زن سرپرست خانوار.

حرکت بر اساس "حداقل هاي مشترک"

در حالي که حکومت ديني ايران مي رود تا بيست و هفتمين سال استقرار خود را نيز پس پشت بگذارد، بخش بزرگي از زنان ايراني خصوصاً طيف لائيک و غير دين باور جنبش زنان که تاريخي بيش از نيم قرني از تکاپو را بر دوش مي کشند، همچنان هيچگونه سهمي در معادلات جاري قدرت بازي نمي کنند. يکي از فعالين فمينيست ايراني از ستم مضاعفي مي گويد که در طول بيش بيست و هفت سال بر اين طيف از زنان، خصوصاً دگرانديشان فمينيست چپ رفته است. او مبدا انقباض سياسي در نظام اسلامي را حمله خشونت آميز به تظاهرات زنان در هشت مارس سال عنوان مي کند.

در جانب ديگر، فاطمه راکعي، رئيس کميسون زنان جبهه مشارکت، در اين زمينه که در طول همه اين سال ها، فشارها بر زنان لائيک بيشتر بوده با طيف غير دين باور موافق است اما تصريح مي کند که امروز حداقل ها و نقاط اشتراکي بين هر دو طيف موجود جنبش زنان وجود دارد که بر اساس آنها مي توان به جنگ تبعيضات رفت. "اگر زنان نخبه و روشنفکر ما به کل مساله زنان در کشور نگاهي عميق، جدي و همدلانه نداشته باشند و در جمع هاي گسسته و پراکنده خواسته هاي خود را مطرح کنند، اين صدا به جايي نمي رسد. من معتقدم که بايد همه نيروها به يکديگر بپيوندند." اين نماينده پيشين مجلس و عضو فراکسيون زنان مجلس ششم تأکيد مي کند، پيوستن به "کنوانسيون منع تبعيض عليه زنان" مي تواند به عنوان يک خواسته مشترک در دستور کار فعالين اجتماعي قرار بگيرد. او مساله "ديه"، "شهادت زنان"، تبعيضاتي که در زمينه "اشتغال" و "استخدام" زنان در قوانين جزايي نظام اسلامي وجود دارد را از ديگر محورهاي شروع حرکت عنوان مي کند. "جريان پيروز اين انتخابات نشان داده است که ديدگاه هاي متفاوت با ديدگاه خود را بر نمي تابد. آنها وقتي با زنان دين باوري که دنبال آزادي هستند اينگونه رفتار مي کنند، ديگر مشخص است با زنان لائيک چه برخوردي خواهند داشت..."

راکعي در مورد قانون "حجاب اجباري" که در سال پنجاه و هشت توسط جمهوري اسلامي در کشور وضع شد، معتقد است که "هر فردي بايد آزاد باشد تا نوع زندگي و پوشش خود را عاقلانه، آگاهانه و از روي اختيار برگزيند. حجاب اجباري، ارزش معنوي خود را آنگونه که مورد نظر اديان است ندارد. "حجاب اجباري" باعث شده کساني که به هر دليلي به اين مساله باور ندارند، با اکراه آن را رعايت کنند. آنها هم برای دهن کجي به نظام از اين ابزار استفاده مي کنند. برخي از زنان به کساني که از روي باور و نه اجبار حجاب اسلامي استفاده مي کنند، دهن کجي مي کنند..."

در نهايت، زنان ايراني در حالي تکاپوي جدي خود را برأي احقاق حقوق اوليه شان شدت بخشيده اند که جنبش فمينيستي جهان با خواسته هايي به مراتب گسترده تر، کارزاري همه جانبه عليه لغو همه گونه تبعيض جنسيتي،فرهنگي و اقتصادي را در سراسر جهان آغاز کرده است.