گفتگو با فريبا داودی مهاجر فعال در حوزه زنان
ايران ما - فريبا داودي مهاجر فعال در حوزه زنان, در گفت و
گويي با خبر گزار ي "ايلنا " پيرامون روشها و راهكارهاي رفع معضل زنان خياباني
گفت : تاكنون راه كار هايي كه براي رفع معضل زنان خياباني اعمال شدهاند،
سليقهاي, مقطعي, سطحي, كوتاهمدت و بدون آسيبشناسي واقعي و همهجانبه
بودهاند.
فريبا داوودي مهاجر, همچنان اظهار داشت : سوال كردن در مورد معضل زنان خياباني
به تنهايي گام اول براي قدم گذاشتن در مسيري غلط است كه گاهي محققان, جامعهشناسان
و متوليان امور را درگير خود ميكند.
وي افزود: هر جا كه صحبت از زنان خياباني
ميكنيم، بايد از مردان خياباني هم نام ببريم ؛ زيرا اين معضل مشكلي است كه روي دو
پايه بنا شده و وقتي ما يك پايه را از صورت مساله حذف ميكنيم, بديهي است كه به
نتيجه مطلوب نميرسيم.
داوودي مهاجر, در خصوص راهكارهايي كه تاكنون اعمال
شده و به نتيجه نرسيده, خاطرنشان كرد: معتقدم اساساً تاكنون هيچ برنامه عمل و
استراتژي تدوين شدهاي در اين رابطه وجود نداشته و به همين دليل است كه روز به روز
شاهد پيچيدهتر شدن, موضوع هستيم.
به گفته وي, متوليان اين امر بعضي مواقع اين
معضل را به صورت يك پديده "يك سببي" بررسي كرده و براي آن راهكارهايي اعمال
كردهايم و اين در حالي است كه معمولاً پديدههاي اجتماعي چند سببي بوده و بايد
علل و فرضيههاي مختلف را براي آنها در نظر گرفت.
داووديمهاجر گفت: فقر,
اعتياد و الگوهاي سنتي براي جامعه در حال گذار, نپرداختن درست مسوولان به مسايل
فرهنگي, اقتصاد ناسالم, فاصله طبقاتي, اجبار به رعايت اصولي كه توام با شناخت
نيستند, پرهزينه كردن فعاليتهاي سياسي و اجتماعي براي جوانان, مدارس معلم محور و
يكسويه كه در آن دانشآموز هيچ نقشي براي اداره و برنامهريزي ندارد و همه
وظايف به عهده معلمان پرورشي و مسوولان مدرسه است و جامعهاي كه هيچ تلاشي در جهت
ايجاد احساس مسووليت در افراد در برابر حق و حقوقشان نميكند، از جمله عوامل
موثر در ايجاد اين معضل اجتماعي هستند.
اين فعال در حوزه زنان يادآور شد:
بسياري از نهادهاي مرتبط با مساله زنان و مردان خياباني به وظايف خود عمل نكرده و
در كنار مسايلي مانند قاچاق دختران و زنان عبور كرده و يا براي حل كردن اين مساله
تنها مسير پليس, دادگاه, سنگسار و اعدام را در نظر ميگيرند.
وي، با بيان
اينكه دولت هرگز نميتواند اين راه را به تنهايي و بدون مشاركت واقعي مردم طي
كند, افزود: براي حل اين معضل مجموعهاي از نهادها بايد فعال شوند كه شاه كليد
آنها نهادهاي غيردولتي هستند كه ميتوانند با درگير كردن نيروهاي داوطلب و جوان,
نفوذ در خانوادهها و عمومي كردن مساله، نقشي چندگانه ايفا كنند ؛ ولي متاسفانه هر
روز شاهد محدودتر شدن اين سازمانها در عرصههاي علمي و تفكري و حتي كسب مجوز و
سازماندهي هستيم.
داووديمهاجر خاطرنشان كرد: رسانههاي مستقل و واقعي از ديگر نهادهاي مدني
هستند كه ميتوانند در اين مسير ياريدهنده دولت باشند و تا زماني كه با نگاه
توطئه به مطبوعات مستقل, سازمانهاي غيردولتي و يا مشاركت مردم بنگريم و از تبادل
تجربه با جامعه مدني بينالمللي پرهيز كرده با ديد شك و ترديد با آنها تعامل داشته
باشيم، نميتوانيم به درستي در جهت حل اين مساله و حتي آسيبشناسي واقعي آن گام
برداريم.
اين فعال در حوزه زنان تصريح كرد: ما هر روز در صفحات حوادث
روزنامهها، شاهد اخبار ناشي از فعاليتهاي آدمربايي, قتلهاي سريالي,
زورگيري, خشونت جنسي, جسمي و رواني عليه زنان و كودكان هستيم كه همه آنها ناشي از
فعال شدن باندهاي زيرزميني و يا سازمان يافته هستند.
به گفته وي, گسترش مهاجرت
نابسامان, اليناسيون, تداخل فرهنگي سريع, بيكاري, فروپاشي اخلاق در جامعه, عدم توجه
به مسايل جوانان ازجمله اوقات فراغت آنها, زندانهايي كه به دلايل مختلف افراد را
حرفهايتر تحويل جامعه ميدهند و بسياري مسايل ديگر از عوامل گسترش اين باندها
در جامعه است.
داووديمهاجر, در خصوص راهكارهاي كنترل اين باندها, گفت: نبايد
تصور كنيم كه فقط پليس مسوول مهار و كنترل اين باندها است, آنهم پليسي كه معلوم
نيست تا چه حد از آموزشها و ابزار لازم براي كنترل جرائم بهرهمند بوده و تا چه
حد با دانشگاهيان, نخبگان و كارشناسان ذيربط ارتباط مستقيم و موثر دارد.
