|
قطعنامهء هفتاد و دومین کنگره
سالانهء پن بین المللی در بارهء ایران
هفتاد و دومین کنگره پن بین المللی که از 22 تا 28
مه 2006 (1 – 7 خرداد 1385) در برلین برگزار شد، در موارد چندی به ایران پرداخت:
1 – کنگره نامهای را با امضای تمام اعضای هیئت
مدیرهء پن بینالمللی و نیز امضای دیگر نمایندگان حاضر در کنگره برای آیتالله
خامنهای ارسال کرد که آزادی فوری رامین جهانبگلو را در آن خواستار شد (نگاه کنید
به متن کامل نامه که پیشتر در تارنماهای مختلف منتشر شده است، از جمله:
http://www.rsf-persan.org/article.php3?id_article=16126).
2 – کنگره در تأیید جمع بندی کارگاه مسائل
خاورمیانه از دولت ایران خواست که امکان سازماندهی، تجمع و بیان آزاد نظر را برای
گروههای مستقل از جمله کانون نویسندگان ایران فراهم آورد.
3 – کنگره در قطعنامهء مربوط به قوانین جزایی توهین
و اهانت که شامل کشورهای متعددی میشود، از جمله متذکر شده که اجماع جهانی قوانین
مربوط به توهین و اهانت را با آزادی بیان ناسازگار میداند و این اجماع باعث شده که
تاکنون کشورهای متعددی اینگونه قوانین را ملغا کنند. در ادامهء همین قطعنامه،
کنگره:
با ابراز نگرانی از اینکه به رغم این اجماع
بینالمللی چندین کشور به محاکمهء نویسندگان و روزنامهنگاران به خاطر اهانت به
دولت، نهادهای دولتی یا نمادهای ملی ادامه میدهند، از جمله مکزیک ... و ایران که
در آن دانشجو و نویسندهء داستانهای کوتاه مجتبی سمیعینژاد به جرم «اهانت به رهبر»
زندانی شده است؛
خواستار لغو این گونه قوانین شد.
(http://www.internationalpen.org.uk/index.php?pid=33&aid=465#criminal).
4 –خانم کارین کلارک، رئیس کمیتهء نویسندگان در
بندِ پن آلمان و پن بینالمللی، در هنگام ارائهء گزارش سالانهء خود به کنگره، پیامی
را که ناصر زرافشان از زندان به کنگره داده بود، خواند و از کنگره خواست که او را
مجاز به پاسخ دهی کند. کنگره نیز با درخواست خانم کلارک موافقت کرد (نگاه کنید به
پیام ناصر زرافشان که پیشتر در تارنماها منتشر شده است، از جمله:
http://open.g00ya.com/politics/archives/048358.php).
5 – کنگره همچنین قطعنامهای را به شرح زیر
دربارهء ایران به تصویب رسانید (http://www.internationalpen.org.uk/index.php?pid=33&aid=465#iran):
قطعنامه در باره ایران
همایش نمایندگان پن بینالمللی در هفتاد و دومین
کنگره در برلین از 22 تا 28 مه 2006:
§
با ابراز نگرانی شدید از
فقدان پیشرفت در شناسایی و محاکمهء عوامل مسئول در شکنجه و قتل عکاسروزنامهنگار
ایرانی – کانادایی زهرا کاظمی، به رغم این که سفیر ایران در انگلستان در فوریه 2005
تأیید کرد که دولت در قتل او مسئول بوده است؛
§
با اظهار ناراحتی از
اینکه هنوز عدالت در مورد آمران قتلهای زنجیرهای نویسندگان و روشنفکران ایرانی
در اواخر دههء 1990 اجرا نشده است؛
§
با ابراز نگرانی از اینکه
در حال حاضر 29 نویسنده از جمله امیر عباس فخرآور، اکبر گنجی، رامین جهانبگلو،
سیامک پورزند و ناصر زرافشان به خاطر استفادهء قانونی از حق آزادی بیان، اجتماع و
ایجاد انجمن در بازداشت به سر میبرند یا محکوم شدهاند یا تفهیم اتهام شدهاند؛
§
با ابراز نگرانی شدید از
اینکه در بنبست جاری هستهای، رژیم اسلامی از اوضاع برای افزایش سانسور و سرکوب
رسانهها بهرهبرداری میکند؛
§
بهعلاوه با ابراز نگرانی
از اینکه نویسندگان، روزنامهنگاران و اشخاص دیگری که برخلاف حق آزادی بیان
بازداشت شدهاند، در حضور قضات شکنجه شدهاند، هفتهها در سلول انفرادی به سر
بردهاند و از حقوق اولیهء قانونی محروم شدهاند؛
§
با توجه به اینکه ایران
دارای بیشترین تعداد روزنامهنگاران زندانی در خاورمیانه است، حق آزادی بیان و
محاکمهء عادلانهء آنها را نقض میکند و غالباً مدتهای طولانی آنها را در حبس
انفرادی نگهداری میکند؛
§
بهعلاوه با توجه به این
که قوه قضاییهء ایران شمار فزایندهای از روزنامههای مستقل را تعطیل کرده و مقامات
دهها روزنامهنگار و روشنفکر را احضار و طبق مفاد دستوپاگیر قانون مطبوعات و
قانون مجازات محاکمه کردهاند؛
§
و همچنین با ابراز نگرانی
از سانسور رو به رشد اینترنت در کشور که در طی آن هزاران صفحهء اینترنتی سانسور
شدهاند، روزنامهنگاران
اینترنتی مورد آزار قرار گرفتهاند
و به شرکتهای تأمین کنندهء خدمات اینترنتی دستور داده شده که یا کارشان را تعطیل
کنند یا تحت کنترل دولت قرار بگیرند؛ و نیز با ابراز نگرانی از حمله به چندین
وبلاگنویس که نوشتههایشان را در اینترنت قرار میدهند از جمله نویسندهء برجستهء
اینترنتی آرش سیگارچی که به 14 سال زندان محکوم شد و حبس او در مرحلهء تجدید نظر در
فوریهء 2005 به سه سال کاهش پیدا کرد؛
§
با محکوم کردن جو خود –
سانسوری ناشی از سرکوب نظامیافتهء افرادی که نظریات انتقادی یا مخالفشان را علیه
اعتقادات رسمی مذهبی و سیاسی ابراز میکنند؛
از دولت ایران میخواهد:
·
عاملان قتل زهرا کاظمی و
دیگر نویسندگان و روشنفکران را شناسایی و عدالت را در مورد آنها اجرا کند؛
·
تمام زندانیانی را که در
تناقض با مادهء 19 میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – که ایران از امضا کنندگان
آن است – بازداشت شدهاند آزاد کند؛
·
قانون مطبوعات و قانون
مجازات را مورد بازبینی قرار دهد و کلیهء مقررات جزایی در مورد بیان
مسالمتآمیزنظر را ملغا کند؛
·
مقامات قضایی و نیروهای
امنیتی را ملزم و مقید به انجام محاکمات مبتنی براستانداردهای عدالت و برچیدن شکنجه
کند؛
·
تحقیقات جامعی در مورد
زندانهای سری انجام دهد و امکان دسترسی کامل به آنها را برای ناظران بینالمللی
فراهم کند.
|