بيانيه انجمن دموکراسي خواه و علوم پزشکي تهران

فقط تکه ای آزادی مي خواستيم

"واقعه 18 تير 78 حرکتي بود بر عليه ظلم و جوري که کوربودن و نشنيدن را ترويج مي کرد؛ و در ادامه اين واقعه تبديل به زخمي تاريخي شد که همواره و همچنان بر اذهان مي درخشد".

انجمن اسلامي دانشجويان دموکراسي خواه دانشگاه تهران و علوم پزشکي به مناسبت 18 تير با انتشار بيانيه اي مسايل روز و موارد تهديد کننده آزادي در جامعه را مورد بررسي قرار داد. بيانيه مزبور با اين شعر اغاز مي شود:

ما را به خاطر بياور
ما را كه تازه جواناني بيست و دو ساله بوديم
شور عشق در سينه
داشتيم و
پيش از آنكه عاشق شويم، ‌سينه بر خاك سوده مرديم
ما را كه سينه سرخاني خنياگر بوديم و ده به ده
نه در اسمان و نه در كوهسار و نه بر شاخسار
كه
در بازار، ‌پيش از آنكه آواز خوان شويم
بر شاخه اي تكيده از تكيه گاه خويش
جان
واسپارديم
به خاطر دارم پيامتان را،‌سرنوشتتان را.....

در اين بيانيه آنگاه در اندوه "نبود کساني که اکنون در بند هستند" مي خوانيم: "به خاطر داريم پيامتان را،‌ سرنوشتتان را، ‌آزاديخواهي تان را و دريغا اگر فراموشمان شود كه به جرم آزاديخواهي چه بر سرتان آوردند ،‌ هرچند نمي دانيم اكنون كجائيد و چه مي كنيد ولي اينك در اين وانفسا ما همچنان پاسدار پيام شمائي،‌ پيام همه دوستان و يارانمان و ما هنوز ايستاده ايم؛ كه به ياد عزت ابراهيم نژاد هميشه كساني هستند تا پرچم آزادي خواهي و ظلم ستيزي در اين سرزمين همچنان ايستا و استوار بماند . هفت سال كه سهل است هفتاد سال و هفتصد سال نيز كه بگذرد ما همچنان ايستاده ايم".

اين دانشجويان در ادامه با اين يادآوري که "ما بغض فرو خورده اين ملتيم ،‌ بغض فرو خورده آزادي خواهي ،‌ ظلم ستيزي و اصلاح طلبي،‌ ما همچنان با بغضي در گلو ايستاده ايم تا ياد يارانمان را پاس بداريم آمده است، مي نويسند: "مگر نه اينكه دانشجو در همه جاي دنيا پاسدار ايجاب، ايجاد و دفاع از فضاي عمومي نقد و نقادي در جامعه است،‌ مگر نه اينكه دانشجو بخاطر اقتضائات خاص فضاي دانشگاه گريزي از دفاع همه جانبه از نقادي و به چالش کشيدن فکر و نظر و عمل ندارد،‌ آيا ما جز اين كرديم؟ مگر نه اينكه جنبش دانشجويي به مناسبت گستردگي، پويايي و پشتوانه مردمي آن همواره نمودي از خواسته ها و مطالبات توده جامعه مي باشد و مگر شما دم از مردم و مطالبات آنان نمي زنيد؟ مگر جز اين است كه جنيش دانشجويي مفتاح عقده هاي فروخورده ملتي است که در طي ساليان دراز استبداد زدگي و ارتجاع بر ايرانيان تحميل شده است ".

در بخشي ديگر از بيانيه، به 18 تير پرداخته شده و آمده است: "حرکت 18 تير دانشجويان مگر جز بازگشتي بود بر آرمان هاي واقعي و حقيقي مردمي که انقلاب 57 را پديد آورده بودند،‌ حديث نخبگان دانشگاهي در اين برهه حکايت از گشودن علف هاي هرزي مي کرد که همواره وهمچنان بر فرهنگ و منابع غني اين مرز و بوم پيچيده و عزت،‌ هويت و اصالت عظيم تاريخي ايرانيان را لگد مال مي کند، مشت هايي گره کرده بر عليه آنچه که تنفس و حيات در فضاي آزادي و عدالت را بر ايرانيان تنگ و تنگ تر نموده بود و فرياد عليه سکوت مرگباري که در پي قتل عام و ترور فيزيکي و شخصيتي روشنفکران و نويسنندگان، مجال را براي خشونت طلبان مزدور فراخ و فراخ تر کرده بود".

اين بيانيه سپس به توقيف روزنامه سلام اشاره دارد :"بهانه اين حرکت آگاهانه دانشجويي توقيف تنها نشريه منتقد ومعتدل دولت و تعرض به استقلال دانشگاه ها بود و بهاي آن تعرض و هتاکي وحشتناک خشونت طلبان و مزدورانشان بر مامن و آسايشگاه دانشجويان،‌ مزدوران در عرض چند ساعت ويرانه اي از اسايشگاه دانشجويان بر جاي كاشتند. همچنان که رد پاي ايشان همچنان بر اذهان تاريخي دانشجويان ايراني به يادگار مانده تا لکه ننگيني باشد گواه بر تنفر و کينه ورزي استبداد از جايگاه علم و دانش،‌ همچنان طعم و بوي نفرت انگيز اين کينه و تنفر همچنان بر آستان دانشگاه شنيده مي شود ".

در بيانيه انجمن دموکراسي خواه و علوم پزشکي تهران آنگاه به در گيري خردادماه امسال در دانشگاه اشاره شده و اينکه: "همچنان ما شاهديم،‌ تعرض خرداد ماه نيروهاي نظامي به کوي دانشگاه و خوابگاه طرشت و بازداشت و به خون نشستن آسايشگاه دانشجويان بود و ياران دبستاني مان عابد و ياشار که همچنان در بندند . دانشجويان زخم خورده واقعه کوي 78 تنها به اندازه دزديده شدن يک ريش تراش طعم عدالت علوي را از اين نظام چشيده اند".

در بخش آخر اين بيانيه مي خوانيم:"انجمن اسلامي دانشجويان دموكراسي خواه دانشگاه تهران و علوم پزشکي تهران ضمن گرامي داشت سالروز واقعه 18 تير 78 و تقبيح خشونت گسترده بر عليه آن و تعلل و اجحاف سيستم قضايي کشور در پيگيري مسببان اين واقعه،ضمن ارج نهادن بر همت ياران دبستاني ديروز که علي رغم زخم ها و تعديات نابخشودني همچنان استوار مانده اند،‌ بر رسالت ازادي خواهانه و عدالت طلبانه خود تاکيد کرده و خود را متعهد بر ادامه راه ايشان در مسير نيل به دموکراسي که خواست تاريخي ايرايان است مي داند...تكه اي آزادي، اين همه آن چيزي است كه مي خواهيم،‌ آزادي آزاد زيستن ،‌ بر عقايد خويش بودن و آن را بي دغدغه بيان كردن،‌ آزادي اعتراض كردن به آنچه كه نمي پسنديمش و بدين جرم به اتاق هايمان ريختند و بي رحمانه زدند ،‌ شكستند ،‌ بستند و بردند."