لباس خون آلود هم كلاسي ما

بیژن پوریوسفی

حال و روز احمد باطبي اصلا خوب نيست. ديكتاتور دست به كار انتقام جويي شده است. هر روز فشار را بر احمد بيشتر كرده اند. او را از تمام حقوق انساني خود محروم كرده اند. به سكته او نيز رضايت نداده اند. خشم ديكتاتور قرباني مي جويد. همسرش را نيز ربوده اند. احمد باطبي نزار و سكته كرده حالا دزديده شدن همسرش را هم شنيده است. حالا احمد دست به تنها سلاح در دسترس خود(جان خويش)، برده است. وقت هايي مي رسد كه آدم يا ناگزير است تسليم و تحقير شده و سرافكنده هر آن چه را كه ديكتاتور ميل دارد بپذيرد و يا به خاطر غرور انساني خويش از سر تنهايي، عزيزترين موجودي خود(زندگي) را به خطر بياندازد. اين وظيفه همراهان و نزديكان است تا اجازه ندهند آدم ميان چنين دوگانه اي گرفتار شود. نبايد گذاشت تنهايي با همه توان خود بر سر زنداني آوار شود. نبايد اجازه داد تا انسان هاي شجاعي همچون احمد، چاره اي نيابند به جز قرباني كردن خويش. تنهايي و سكوت نبايد گرداگرد زنداني را فرا بگيرد. اين وظيفه وجداني تمام آدم هاي آزاده است. نبايد اجازه داد هيچ انساني نابودي خود را نزديك تر كند…

بايد صدايمان را به زنداني برسانيم. درك كردن و غصه خوردن و به تاسف سر تكان دادن كافي نيست. زنداني را بايد بتوانيم از حصار تنهايي بيرون بكشيم. حرارت ما، پشتگرمي ما، شجاعت ماست كه مي تواند زنداني را از دوگانه ويرانگر تسليم يا مرگ رهايي دهد. تا ديرتر نشده پياممان را به زنداني برسانيم.

من احمد باطبي را از نزديك نمي شناسم. احمد باطبي برايم يادآور تيرماه ۷۸ است. نام باطبي برايم يادآور شجاعت و خلوص نيت دانشجويان اين سرزمين است. باطبي براي من نماد آرزوها و از خودگذشتگي هاي يك نسل است. نام باطبي براي ما كم سن و سال ترها نماد مبارزه است. نماد حقارت ديكتاتور. ۱۸ تير فراموش نمي شود. آزادگي دانشجويان، وحشيگري اقتدارگرايان‏، صيانت پيشگي دوم خرداديان فراموش نمي شود. اما ديگر احمد نبايد براي آن روزها هزينه بدهد. او بيش از چيزي كه در توان يك انسان است هزينه داده است. زندان، شكنجه، تحقير كافي است. تنهايي كافي است. او به وظيفه وجداني خود عمل كرده است. او مظلوميت لباس خون آلود هم كلاسي اش را به دنيا نشان داده است. حالا نوبت ماست. همه ما بايد او را از گرداب تنهايي نجات دهيم. باطبي بايد زنده بماند چون آزادي بايد زنده بماند. بايد به ديكتاتور بگوييم «ديگر اجازه نمي دهيم لباس هم كلاسي ما را خون آلود كني».

برگرفته از شماره ۶ نشریه دانشجویی واژه