ادوارنیوز: مادر، همسر و فرزندان "منصور اسالو" رییس هیأت مدیره سندیکای شرکت واحد روز جمعه نهم آذرماه 1386 میزبان جمعی از فعالان سیاسی، فرهنگی و کارگری بودند.
دراین دیدار که به دعوت "کمیته تلاش برای آزادی بازداشت شدگان خودسرانه سیاسی و عقیدتی" و در ادامه برنامه دیدارها با خانواده بازداشت شدگان انجام شد، ابتدا یکی از سروده های منصور اسالو توسط خواهرش برای حاضران قرائت و سپس گزارشی از فعالیت های منصور اسالو و دوست دیرینش "ابراهیم مددی" ارائه شد.
برادر منصور اسالو ارائه این گزارش را با چگونگی دستگیری برادرش ادامه داد.ضرب وشتم منصور اسالو هنگام دستگیری موضوعی بود که به آن اشاره شد. مشکلات جسمی اسالو محور بعدی این سخنان بود. "بینایی چشم چپش را از دست داد که با جراحی های متعدد، کمی بهتر شده است."
او در ادامه از تلاش هایی گفت که برای درمان منصور اسالو انجام شده و ابراز امیدواری کرد تا مسئولان اجازه ادامه درمان را در خارج از زندان بدهند.
پس از ارائه این گزارش، همسر ابراهیم مددی نائب رییس سندیکای شرکت واحد نیز آخرین وضعیت همسرش را تشریح کرد.
ابراهیم مددی در نوزدهم مردادماه سال جاری هنگامی که برای دلجویی از خانواده منصور اسالو به منزل آنان مراجعه کرده بود به همراه تعدادی از دوستانش بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. او که در دادگاه بدوی به دو سال زندان محکوم شده است هم اکنون در زندان قزل حصار به سر می برد.
براین اساس همسر مددی گفت که "در حال پیگیری این موضوع هستند تا او را از زندان قزل حصار به زندان اوین بازگردانند."
او همچنین با توجه به اینکه پرونده در مرحله تعیین شعبه برای تجدید نظر قرا دارد، از تلاش ها برای فک قرار بازداشت خبر داد.
پس از آنکه خانوده های این دو عضو سندیکای شرکت واحد آخرین گزارش ها را از وضعیت زندانیان خود ارائه دادند، کورش زعیم به نمایندگی از"جبهه ملی ایران" مطالبی را بیان کرد. او که سخنان خود را با خواندن بند 4 ماده 23 بیانیه جهانی حقوق بشر و اصل بیست و ششم قانون اساسی جمهوری اسلامی آغاز کرده بود، پرسید: "اگر ما در این جهان زندگی نمی کنیم و شهروند این کشور نیستیم، پس در کجا زندگی میکنیم که در قانون هایش هیچکدام از موارد بالا رعایت نمی شوند؟ که در آنجا تشکیل یا عضویت در انجمن های صنفی یا اتحادیه ها جرم است؟ که در آنجا مطالبه دستمزد بیشتر یا درخواست شرایط بهتر کار و زندگی جرم است؟ که مطالبه حقوق عقب افتاده توسط کارگران جرم است؟"
زعیم گفت: "چرا کارگران ما نباید مانند همه کشور های در حال رشد یا پیشرفته، در رفاه زندگی کنند، اتحادیه تشکیل دهند و صدای مطالباتشان را به گوش کارفرمایان و دولت برسانند. مذاکره کردن یا حتی اعتصاب کردن برای شرایط بهتر، چه چیزی را به خطر می اندازد؟ بجز اینکه در دراز مدت ایجاد تعادل در روابط کارگر و کارفرما کند و رضایتمندی و بهره وری را افزایش دهد؟"
او ادامه داد: "ما چرا نباید بتوانیم درک کنیم اعتراض منطقی و مسالمت آمیز کارگر به سود اقتصاد کشور است، به پیشرفت کمک می کند، زیرا در شرائط مناسب و رضایتمندی، کارایی افزایش می یابد، تولید افزایش می یابد، ضایعات کاهش پیدا می کند، سود بنگاه اقتصادی افزایش می یابد، مالیات دولت افزایش می یابد، و کارگران نیز در نتیجه آن هم می توانند سطح زندگی خود را ارتقا دهند. در این دایره سازنده و مثبت همه برنده هستند."
زعیم گفت: "رضایتمندی کارگران و آموزگاران از مهمترین هدف هایی است که حکومتگران باید برای ثبات و آرامش در پیش گیرند."
فریبرز رییس دانا اقتصاد دان نیز در این دیدار به تلاش افراد و گروه ها برای آزادی و سرافرازی خلق ایران اشاره کرد اما در ادامه نکته مهمی را در خصوص چگونگی فعالیت های منصور اسالو بیان کرد. "کاری که فقط تلاش برای رهایی طبقه کارگر نبود بلکه او و همراهانش در مقابل امپریالیست ایستادند. آنان دست نیاز به سمت هیج جا به جزء هموطنان و کارگران صادق ایران و جهان دراز نکردند. به دلیل ارتباط بین المللی و اتحادیه های جهانی، ارزش های میهنی را زیر پا نگذاشتند."
بنابرین او به نکته مهمی اشاره کرد. "به همین دلیل است که نتوانسته و نمی توانند کارگران این آب و خاک را به مداخله گران خارجی بچسبانند."
پس از این سخنان بود که حسین رفیعی از فعالان ملی – مذهبی از شکل گیری یک مقاومت مدنی و معقول در ایران سخن گفت. او گفت که "باید در این دوی ماراتن سعی کنیم عقلانیت را جابیاندازیم تا درخواست برای حقوق عادی باعث زندانی شدن افراد نشود. باید بپذیرند که اگر کسی را می خواهند به زندان بیاندازند دیگر بر سرش نکوبند."
او در ادامه از دوره انتقال که باید گذرانده شود، سخن گفت و این دوره را مرحله ای برگشت ناپذیر دانست. بنابراین پایان این راه را از آنجا که خانواده ها و فعالان کارگری، عقلانی و مدنی عمل می کنند، روشن ارزیابی کرد.
عمادی نیز به نمایندگی از "نهضت آزادی ایران" در سخنان کوتاهی گفت: " نیروهایی در داخل و خارج علاقه مند هستند تا جریانات موجود را به سمت رادیکالزم و در نتیجه شرایط برگشت ناپذیر سوق دهند."
او گفت که امیدوار است تا مسئولان در سیاست هایشان بازنگری کنند.
امیر دلیرثانی نیز به نمایندگی از "جنبش مسلمانان مبارز" با ابراز امیدواری برای آزادی همه فعالان کارگری که در زندان هستند، گفت: با تشکیل نهادهای اجتماعی زمینه برای تشکیل جامعه مدنی فراهم می شود. حرکت هایی این چنین توسط چنین فعالانی راه گشای جامعه ایران برای حرکت به سمت آزادی و عدالت است.
قره باغی از زندانیان قبل از انقلاب نیز با بیان اینکه "شناخت زیادی از مسایل سندیکا ها ندارم"، از پروژه ناتمامی گفت که در قبل از انقلاب شروع شده است. پروژه ای که تا کنون موفق نشده است.
او گفت: "ما فکر نمی کردیم بعد از سی سال صحبت از ضرب و شتم به این صورت که مطرح شد، باشد".
او ابراز امیدواری کرد تا نحوه برخورد با جنبش های مردمی و خواسته های واقعی مردم از این حالت عقب مانده خارج شود.
پس از قره باغی نوبت به مهدی محمودیان به نمایندگی از "انجمن دفاع از حقوق زندانیان" رسید تا اونیز با اشاره به زندان افتادن فعالان سیاسی، فرهنگی و کارگری که در خدمت جامعه هستند از تغییر مفاهیم در نظام سیاسی ایران سخن بگوید.
سخنان مادر منصور اسالو یایان بخش این دیدار بود. او با تأکید بر سخنان فرزندش همه را به آرامش دعوت و توجه آنان را به انتخابات جلب کرد.

علی عزیزی، دانشجوی دانشگاه امیرکبیر و عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که روز سه شنبه ۱۳ آبان با هجوم نیروهای امنیتی در منزل پدری خود دستگیر شده، کماکان در بند ۲۰۹ زندان اوین و در سلول انفرادی بسر می برد و اخباری مبنی بر ضرب و شتم وی در زندان و دادگاه انقلاب منتشر شده است.

عزیزی، عضو سابق شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر(پلی تکنیک) تهران پیش از این نیز بارها توسط مأموران امنیتی جهت بازداشت مورد تعقیب و گریز قرار گرفته بود که در آخرین مورد آنها نیروهای امنیتی به اشتباه اقدام به بازداشت برادر وی کرده بودند.

مادر وی ضمن اظهار بی اطلاعی در مورد وی این وضعیت را نگران کننده توصیف می کند. ایران قاسمی می-گوید: وی به فاصله ده روز دو بار با تلفن از زندان اوین با منزل تماس گرفته که آخرین مرتبه آن ۲۳ آبان بوده است. و پس از آن دو هفته هیچ گونه تماسی نداشته و از وضعیت وی در زندان بی خبریم.

علی عزیزی در آخرین تماس خود از درد کمر اظهار ناراحتی کرده و از آنان خواسته بود تا برای وی لباس گرم و شال ببرند. مادر عزیزی می گوید: پیش از دستگیری گاهی از درد پهلو رنج می برد که امکان داشت مربوط به ناراحتی کلیوی باشد. اما در تماس تلفنی گفت کمرش درد می کند. یک شال کمر داشت که هر وقت درد داشت می بست. آن را با شلوار گرمکن و لباس بافتنی به زندان بردیم. قبول نکردند و تحویل نگرفتند. تنها دو تکه لباس زیر را گرفتند. گفتم که کمرش درد می کند، باز هم قبول نکردند.

ایران قاسمی می گوید: کمک می خواهم که بچه ام را ببینم. که بتوانیم لباس گرم به او برسانیم. هیچ اطلاعی از وضعیت سلامتی او نداریم. درخواست کمک دارم که از وضعش باخبر شوم. می خواهم بدانم بچه ام چه کار کرده است. تنها چیزی که می دانم اینست که حرف زده، انتقادهایی کرده، اما اینکه چرا دستگیر شده هنوز معلوم نیست.

در مورد وضعیت پرونده و وکیلش می پرسم. مادرش می گوید: وکیلش آقای مولایی است. وضعیت پرونده و نوع اتهامش مشخص نیست. قاضی پرونده آقای راسخ است، قاضی شعبه اول امنیت دادگاه انقلاب تهران. به ما چیزی نمی گویند. آقای مولایی هم اظهار بی اطلاعی می کند، می گوید الان نمی توانم چیزی در اختیارتان بگذارم. به این زودی ها نمی توانم در پرونده دخالت کنم. ایشان یک بار به خواسته من جهت پیگیری رفتند ولی گفتند چیزی نمی توانم بگویم.

علی عزیزی دانشجوی مهندسی معدن پلی تکنیک پیش از این دو بار به کمیته انضباطی دانشگاه احضار شده بود. بار اول در پی اعتراضات دانشجویی خردادماه ۸۵ به اتهام رهبری اعتراضات و تخریب اموال دانشگاه که با حکم این کمیته به مدت یک ترم (ترم اول سال تحصیلی ۸۶-۸۵) از تحصیل معلق شد و در احضار مجدد در اسفند ۸۵ به دو ترم تعلیق و محرومیت از تحصیل محکوم شد. حکمی که به دلیل تمام شدن واحدهای درسی وی اجرا نشد اما از دهم اردیبهشت ۸۶، همزمان با انتشار نشریات جعلی وی به بهانه فارغ التحصیلی از سوی حراست به دانشگاه ممنوع الورود شد.

با آقای مولایی تماس می گیرم. می گوید که هنوز حتی موفق نشده وکالتنامه اش را ثبت کند و اضافه می کند: ده روزی طول خواهد کشید تا بتوانم رسیدگی کنم. تا زمانی که وکالت نامه پذیرفته نشده حتی نمی توانم بگویم وکیلش هستم.

از وضعیت پرونده می پرسم، می گوید: «هدف من کمک به موکلم است و ترجیح می دهم تا زمانی که رسماً وکیل پرونده نشدم صحبتی در این مورد نکنم. به نفع او نیست. ممکن است موانعی را ایجاد کند که نتوانم به او کمک کنم.»

منبع:رادیوزمانه

ادوارنیوز: خانواده علی نیکونسبتی عضو بازداشت شده شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در نامه سرگشاده ای به علیرضا آوایی رییس دادگستری استان تهران خواستار رسیدگی به وضعیت فرزندشان شدند:
ریاست محترم دادگستری استان تهران

احتراما به عرض می رسانیم علی نیکونسبتی دانشجوی کارشناسی ارشد و عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که یک تشکل دانشجویی رسمی و قانونی است، بدون ارتکاب به جرم در روز 17 آبان 86 توسط نیروهای امنیتی در منزل مسکونی ما درحالی بازداشت گردید که نیروهای مذکور رفتاری کاملا غیرانسانی،غیراخلاقی و غیراسلامی داشتند. مگرنه اینکه در صورت وقوع جرم(که در مورد فرزند ما اینگونه نبوده است)نباید حتی مجرم و خانواده وی مورد توهین و یا ضرب و شتم قرار گیرند؟ اما مامورین گفتند ما می توانیم همه را بزنیم،بسوزانیم یا باهم ببریم آیا چنین رفتارهای ناشایست و نابجایی زیبنده حکومت اسلامی است؟
از زمان دستگیری فرزندمان تاکنون چندین باربه دادگاه مراجعه و تقاضای رسیدگی و ملاقات حضوری کردیم ولی نتیجه ای حاصل نگردید. سوال ما این است که چرا بی جهت و بدون دلیل دانشجویان منتقد را که همان امر به معروف و نهی از منکر کنندگان اصل 8 قانون اساسی هستند را بازداشت می کنند. از آنجا که طبق قانون حقوق شهروندی ملاقات با افراد بازداشت شده و رعایت کلیه موازین شرعی و اخلاقی و انسانی حق زندانی و خانواده آنهاست از جنابعالی تقاضا داریم ضمن رسیدگی به موضوع ، اجازه ملاقات حضوری جهت اطلاع از وضعیت روحی و جسمی فرزندمان داده شود تا نگرانی اعضای خانواده مرتفع گردد.