ادوارنیوز: کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران پیرامون بازداشت دانشجویان و وضعیت زندانیان عقیدتی و سیاسی بیانیه ای صادر کرد:
به رغم اعتراض ها و هشدارهای مکرر و پیاپی نهادهای حقوق بشری بین المللی و داخلی از جمله این کمیته متاسفانه همچنان سیاست استفاده از زندان برای برخورد با منتقدان ، دگراندیشان و فعالان حقوق بشر از سوی بخش هائی از نهادهای قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی در جریان است و استعمال این ابزار سرکوبگرایانه روز به روز شدت می گیرد.
از این رو کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران با اذعان به این مطلب که امکان ارائه آمار دقیق و جامعی از زندانیان عقیدتی و سیاسی در سراسر کشور وجود ندارد، ضمن طرح خواسته کلی خود از حاکمیت در مورد طرد سیاست استفاده سرکوبگرایانه از زندان و نقض گسترده و نظام مند حقوق بشر، براساس گزارش های واصله پیرامون وضعیت این زندانیان ابراز نگرانی نموده و نکاتی را به اطلاع عموم می رساند.
1- دانشجویان
کمیته نسبت به موج جدید بازداشت دانشجویان منتقد طیف چپ چند روز پیش از تجمعی از قبل اعلام شده در دانشگاه تهران به مناسبت 16 اذر هشدار می دهد. بر این اساس طی روزهای اخیر «سعید حبیبی» (عضو سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت)، «بهروز کریمی زاده»،«انوشه آزادفر»، «الناز جمشیدی»، «احسان آزادفر»، «مهدی گرایلو»، «نادراحسنی» بازداشت شده و سعی شده است از تجمع همفکران این دانشجویان در روز 13 آذر در دانشگاه تهران ممانعت به عمل آید که این اقدامات نیروی های انتظامی و امنیتی منجر به بازداشت تعداد دیگری از دانشجویان نیز در روز 13 آذر از جمله «کیوان امیری الیاسی»، «نسیم سلطان بیگی» ، «روزبهان امیری»، «روزبه صف شکن»، «یاسر پیرحیاتی» ، «بیتا صمیمی زاده »، «امیر مهرزاد»، «علی کلایی» ، «بهزاد باقری» ، «علی سالم» ، «محسن غمين»، «آرش پاکزاد»، «بهرنگ فضلي»، «حامدمحمدي»، «حسن معارفي»، «ميلادمعيني» ، «سعيدخليلي»، «ياسرپيرحياتي»، «ميلادعمراني»، «هادي سالاري»، «علي صادقي»، «فرشيدفرهادي آهنگران «عابد توانچه» و نیز دانشجوی دیگری به نام «يونس مير حسيني» از دانشگاه شیراز شده است. کمیته حقوق بشر سازمان ضمن تاکید بر حق آزادی اعتقادات ، بیان و تشکیل تجمعات از سوی این دانشجویان و یادآوری تصریح این حقوق در قانون اساسی و تعهدات بین المللی جمهوری اسلامی در زمینه حقوق جهانی بشر خواستار آزادی فوری این دانشجویان و رفع اتهام از آنان است. کمیته همچنین بازداشت ربایش گونه و یورش ناگهانی به منازل شخصی برخی دانشجویان دختر بازداشت شده و نیز دستگیری تعدادی از این دانشجویان در صحن دانشگاه را مخالف قوانین داخلی و رویه معمول در عدم ورود نیروهای انتظامی و امنیتی به داخل دانشگاه می داند و نسبت به تعرض این نیروها به صحن دانشگاه اعتراض شدید خود را اعلام می نماید.
همچنین پیرو بیانیه پیشین کمیته پیرامون وضعیت دانشجویان دربند و با اعلام اعتراض مجدد و یادآوری وضعیت سه دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک تهران به نام های «احسان منصوری» ، «مجید توکلی» و « احمد قصابان» که بیش از نیمی از سال را بنا به اتهاماتی که هنوز به اثبات نرسیده در حبس گذرانده اند و شرایط نامناسب نگهداری ایشان به ویژه ضرب و شتم مجید توکلی در زندان و نیز اعتراض به تداوم بازداشت دو عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت به نام های «علی نیکونسبتی» و «علی عزیزی» که تنها به دلیل عملکرد معترضانه و انتقادیشان نسبت به سیاست های دولتی در فضای دانشگاه ها ، اصرار بر استیفای حقوق آکادمیک دانشجویان و پی گیری حقوق سایر دانشجویان دربند بنا به مسئولیت تشکیلاتی شان بازداشت شده و با برخورد قهرآمیز نهادهای امنیتی مواجه شده اند،مجددا خواهان آزادی و رعایت حقوق هستیم.
2- فعالان حقوق بشری
از زمان روی کار آمدن دولت جدید نگرش به فعالیت های سامان یافته حقوق بشری و دفاع از حقوق ملت نوعی جرم تلقی شده و حوزه عملکرد فعالان حقوق بشر به شدت تحدید و نا امن شده است. بر همین اساس آقای «عماد الدین باقی» رییس انجمن حمایت از حقوق زندانیان و از جمله برجسته ترین فعالان حقوق بشری که طی سالهای گذشته نیز چندین سال حبس را به دلیل انتقادهایش از حکومت تحمل کرده بود از تاریخ 20 مهرماه بازداشت و مجدادا به زندان منتقل شده اند، اتهامات منتسبه به ایشان ناوارد و بدون ذکر دلایل متقن و نامتناسب بوده است.
کمیته حقوق بشر همچنین نسبت به وضعیت زندانی پرسابقه سیاسی و فعال شناخته شده سیاسی – اجتماعی «حشمت الله طبرزدی» که از روز 21 آبان ماه پس از احضار به دادگاه انقلاب بازداشت و به بند 350 زندان اوین منتقل شده است ، به شدت ابراز نگرانی می کند و اعلام می نماید نظر به اتمام دوره محکومیت حبس آقای طبرزدی مطابق رای نهایی صادره از سوی شعبه هفتم دیوان عالی کشور که با حذف برخی عناوین اتهامی به 7 سال حبس تعزیری کاهش یافته است با احتساب سنوات قبلی حبس ، از مردادماه سال جاری حبس ایشان بدون توجیه قانونی و نامشروع است و مقامات قضایی و مسئولان بازداشت بایستی سریعا و صریحا دلایل و توجیهات قانونی خود جهت بازداشت ایشان را اعلام نموده و با آزادی هرچه سریعتر ایشان از ادامه روند تضییع حقوق آقای طبرزدی که تنها به دلیل ابراز انتقادهایش نسبت به عملکرد حاکمیت متحمل سالها حبس شده است جلوگیری به عمل آورند.
کمیته حقوق بشر سازمان همچنین نسبت به ادامه بازداشت 4 تن از قعالان حقوق بشر به نام های «عباس خرسندی» ، « سپیده پورآقایی »، «قاسم شيرزاديان» و «کوروش فرهاد خاني» که در روز 18 شهریورماه سال جاری به طور همزمان بازداشت و به بند 209 زندان اوین انتقال یافته اند اعتراض نموده و اعلام می نماید که تداوم بازداشت این افراد فاقد وجاهت قانونی بوده و با توجه به پایان یافتن تحقیقات و بازجویی ها از این افراد نگهداری بیش از حد ایشان به موجب قرار بازداشت موقت نوعی مجازات پیش از اثبات جرم است که قانونا و اخلاقا امری ممنوع و نامشروع است.
3- اقلیت قومی ترک زبان
بازداشت فعالان حقوق قومیتی در استانهای آذربایجان و زنجان که از بهار سال جاری شدت یافته همچنان ادامه دارد و کمیته حقوق بشر ضمن گسترده توصیف کردن بازداشت این فعالان که در جهت استیفای حقوق مدنی و سیاسی قومیت خود می کوشند، نسبت به وضعیت تعدادی از آنها که اطلاعاتی از ایشان در دسترس کمیته قرار دارد ابراز نگراین خود را اعلام می نماید. بر این اساس شایان ذکر است که آقایان «سعید متین پور» (روزنامه نگار و فعال حقوق بشر) و «جلیل غنی لو» که بیش از 200 روز از بازداشت ایشان می گذرد از حقوق اولیه خود از جمله دسترسی به وکیل ، اطلاع از اتهامات وارده و ملاقات با خانواده محروم اند و آقای متین پور تمامی این دوره و آقای غنی لو بخش عمده ای از دوران حبس خود را در سلول های انفرادی گذرانده اند. همچنین در همین رابطه سه روزنامه نگار آذربایجانی به نامهای «دکتر محمد علی حیدری» (استاد علوم سیاسی دانشگاه تبریز و مراغه)٬ «ایلقار مرندلی» (ازبنیانگذاران کمیته دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان ) و «میر قاسم سیدین زاده» (روزنامه نگار و فعال سابق دانشجویی ) نیز از ابتدای آبان ماه بازداشت شده اند.در این میان «بهروز صفری» از فعالان سیاسی زنجان و« لیلا حیدری» (همسر بهروز صفری) و «علیرضا متین پور» به همراه «صالح کامرانی» وکیل دادگستری و «عبدالله عباسی جوان» (استاد دانشگاه شهید رجایی تهران) نیز در حبس به سرمی برند و از دسترسی به حقوق خود محروم اند.
از این رو و نظر به استعمال قرار بازداشت موقت و مجازات حبس به مثابه نوعی ابزار سرکوب فعالیتهای حقوق بشر خواهانه ، کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران به نهادهای امنیتی و انتظامی به عنوان پاسداران حقوق شهروندان یادآور می شود که مطابق اصل سيوسوم قانون اساسي جمهوري اسلامي و نیز مقررات ماده9 اعلاميه جهاني حقوق بشر و بندهاي 1تا4 ماده9 ميثاق بينالمللي حقوق مدني و سياسي است، هيچكس را نميتوان بهشكلي فرا يا غيرقانوني دستگير كرد، و در صورت دستگيري مطابق قانون بايستي سريعاً تفهيم اتهام شود. از سوي ديگر ماده 37 قانون آيين دادرسي كيفري اشعار ميدارد:«كليه قرارهاي بازداشت موقت بايد مستدل و موجه باشد و مستند قانوني و دلايل آن و حق اعتراض متهم در آن ذكر شود.
كميته همچنين بدين مهم توجه ميدهد كه «عاملان و آمران سلب حقوق و آزادی های قانونی شهروندان بایستی توسط محکمه ای صالح و مستقل بهسبب پايمالساختن حقوق مسلم گروهي از شهروندان، مطابق ماده570 قانون مجازات اسلامي كيفر شوند.»
كميته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران همچنين، مراتب نگراني خود را از در خطربودن سلامت و تماميت جسماني کلیه بازداشت شدگان و محبوسین با توجه به سوابق نامطلوب مسئولان زندانها در ایران ابراز ميدارد و مجددا نسبت به تداوم رويه خودسرانه استفاده از مجازات حبس برای سرکوب قعالیتهای حقوق بشرخواهانه شهروندان هشدار می دهد و اعلام می نماید تداوم چنین روندی می تواند موجب کاهش بیش از پیش اعتبار دستگاه قضایی و اعمال مجازات توسط آن نزد شهروندان و افكار عمومي شود.
کمیته حقوق بشر سازمان دانش آموختگان ایران
۱۶ آذر؛ روز دانشجو، روز دانشگاه مستقل!
دانشجو در ایران همواره نماد آرمانگرایی، مقاومت و اعتراض به دستگاه سیاسی حاکم بوده و از همین رو تشکلهای دانشجویی همواره با فشار و پیگرد روبرو شدهاند • مصاحبه با دکتر محمد ملکی، نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب
موضوع گفتوگوی دویچهوله با محمد ملکی در روز دانشجو، مقایسه شرایط ۵۴ سال پیش دانشجویان با حال و مشکلات کنونی تشکلهای دانشجویی در ایران است.
دویچهوله: شما اخیرا مقاله مفصلی در مرور تاریخچه مقاومت دانشجویی در ایران نوشتهاید. آنچه ۱۶ آذر سال ۳۲ به نسلهای بعد آموخته، چیست؟
محمد ملکی: واقعه ۱۶ آذر در زمانی روی داد که در ایران حکومت نظامی سرکار بود و یک نظامی، سپهبد زاهدی، نخست وزیر بود و شاه با موفقیت از خارج برگشته بود. تعداد زیادی از طرفداران مصدق و تودهایها در زندانها بودند. در این شرایط، دانشجویان در هر مسئلهای که برای مملکت پیش میآمد، اظهارنظر میکردند و موضع میگرفتند. آنموقع محاکمه مصدق مطرح بود، برقراری روابط ایران و انگلستان مطرح بود، تشکیل کنسرسیوم مطرح بود و دانشجویان در چنین شرایط سختی، مقاومت میکردند تا روز ۱۶ آذر که به دلیل اعتراض به حضور نظامیان در صحن دانشگاه، کار به درگیری کشید و سه دانشجو کشته شدند. موضعگیری رییس وقت دانشگاه تهران در این مسئله خیلی مهم است. ایشان منتخب اساتید دانشگاه بود و موضع به نفع دانشجویان گرفت. این را مقایسه کنید با موضعی که امروز رؤسای انتصابی دانشگاههای ایران علیه دانشجویان در موافقت با حکومت میگیرند. میدانید که چند ماه پس از کودتا، ۱۱ استاد دانشگاه تهران در اعتراض به تشکیل کنسرسیوم نامه نوشتند. این عده را دولت میخواست از دانشگاه اخراج کند. رییس وقت دانشگاه، آقای دکتر سیاسی، به هیچوجه زیربار نرفت و اینها مجبور شدند حکم اخراج اساتید را از وزیر فرهنگ بگیرند.
امروز پس از ۵۴ سال وضع چگونه است؟
امروز دانشجویان را میگیرند و شکنجه میکنند. استادان را اخراج میکنند و هیچکدام از روسای دانشگاهها نه اعتراض میکنند و نه سخنی میگویند و حتی برای این کار راهنمایی و کمک هم میکنند. اینروزها، تعداد دیگری دانشجو دستگیر شدهاند و هیچ صدایی از هیچ کجا در نیامده است. من در مقالهام خواستهام مقایسه کنم بین دانشگاه مستقل و دانشگاه فعلی. موضوع دیگر این است که انتخابات نزدیک است و به دانشجو یادآوری کنم که تجربه این ده سال را دارید. آلت دست نشوید که ببینیم این چهره برود و آن دیگری بیاید، چه میشود.
شما نوشتهاید دانشجویان بهتر است به جای بحث روی احمدی نژاد و خاتمی، روی همهپرسی و تغییر قانون اساسی تمرکز کنند. به نظر شما جنبش دانشجویی که بسیاری معتقدند جنبشی نحیف و زیر ضربه است، چنین ظرفیتی را برای انجام این وظیفه دارد؟
بله! شما اگر بحث دکتر سیاسی را در سال ۳۲ با شاه و دولت خوانده باشید، میبینید که دکتر سیاسی میگوید دانشجو سرطان نیست که آن را بکنند و دور بریزند. دانشجو یک موجود زنده است. دانشجو همیشه استقامت کرده، حتی در سختترین شرایط. دانشجو آرمانخواه استؤ منتقد است و در مقابل بیعدالتی ایستادگی میکند. به نظر من با تمام سختگیریها و مشکلات، به دلیل ماهیت دانشجو و دانشگاه، چنین ظرفیتی هست.
دانشجویان که قدرت اجرایی ندارند. مقاومت و شعارهای اعتراضی آنها چگونه امکان تحقق خواهد داشت؟
وقتی امروز شما میبینید در تمام دانشگاهها تظاهرات است، فریاد و فغان است، این نشاندهنده پویایی دانشگاه است. امکان ندارد که دانشگاه تبدیل به محل مردهای شود. از وقتی دانشگاه در سال ۱۳۱۳تاسیس شد، همیشه دانشگاهی و دانشجو فعال بودهاند. همین خودش زمینهساز تحقق شعارها خواهد بود.
الان بین تشکلهای موجود دانشجویی چالشهایی هست که سودش را دیگران میبرند...
احسنت! یکی از دردهای من هم همین است. از گذشته، از تجربه باید درس گرفت. از تجربه سال ۵۴ باید درس گرفت که اختلاف میان دانشجویان به نفع رژیم شاه تمام شد. باید دانشجویان روی هدفهای مشترک خود با هم متحد باشند. الان دولت اختلافها را تشویق میکند، چون سیاست"تفرقه بینداز و حکومت کن" را به پیش میبرد.
مصاحبهگر: مهیندخت مصباح
