همکلاسي هايمان را آزاد کنيد

نامه جمعي از فارغ التحصيلان شريف به آيت الله شاهرودي

----

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
شهرگان / ٨ فوریه ۲۰۰٨ / خسرو شمیرانی: در ماه می ۲۰۰۶ ده ها نفر در شیراز به اتهام تبلیغ علیه نظام دستگیر و زندانی شدند. منابع رسمی در همان زمان در این رابطه اعلام کردند که بازداشت شدگان شامل ۵۴ بهایی بودند. افراد دستگیر شده پس از مدتی تحت تاثیر فشارهای بین المللی آزاد شدند اما سه تن از آنها در نوامبر گذشته دوباره دستگیر و به زندان روانه شدند. روز ۲۹ ژانویه ۲۰۰٨ آقای علی رضا جمشیدی سخنگوی قوه‍ی قضاییه، محکومیت سه تن از بازداشت شدگان را به حبس تعزیری و محکومیت دیگر دستگیر شدگان را به یک سال حبس تعلیقی تایید کرد.

خانم دیان علایی نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل در یک گفت وگوی تلفنی به شهرگان گفت: "آنچه به عنوان مورد جرم محکومان مطرح شده به هیچ وجه درست نیست. اینها اتهاماتی بی اساس هستند. دستگیرشدگان افرادی بودند که برای کودکان بی پناه و یا فرزندان خانواده های فقیر دوره‌های سواد آموزی ترتیب داده و به آنها کمک می کردند."

خانم علایی در پاسخ به این سوال که چرا سوادآموزی باید سبب دستگیری این افراد شود گفت: " برخلاف ادعای دولت، بهاییان دستگیر شده نه ۵۴ بلکه فقط ۵٣ نفر بودند اما تعداد کل دستگیرشدگان بیشتر از این بود. آنها همگی در پروژه‍ی مشترک آموزش و همیاری کودکان محتاج کار می کردند اما از همان ابتدا، تنها بهاییان را در زندان نگه داشتند و بقیه را آزاد کردند. یعنی کاری که انجام می دادند مورد جرم نبوده بلکه اینها به خاطر پایبندی‌شان به آیین بهایی محکوم شده‌اند."

دیان علایی در پاسخ به این سوال که آیا این گروه دارای مجوزهای قانونی برای فعالیت خود بوده است گفت: "در سال ۲۰۰۵ این گروه پروژه خود را به شورای اسلامی شهر شیراز معرفی کرده و از آنها یک مجوز رسمی برای آغاز کار خود دریافت کرده بود." خانم علایی در ادامه افزود: "اما همانطور که گفتم کاری که آنها انجام داده‌اند مورد جرم شان نیست چرا که اگر عمل آنها مجرمانه بود می بایست غیر بهایی‌هایی هم که در آن گروه فعال بودند، محاکمه و مجازات می شدند."
خانم علایی در این باره که یکی از اتهامات افرادی که محکوم شدند ترویج بهاییت بوده است، گفت: "اولا چنین نبوده است. علاوه بر این حتی اگر چنین می‌بود، جمهوری اسلامی ایران منشور جهانی حقوق بشر را امضاء کرده و آزادی مذهب یکی از بندهای مهم منشور است."

نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل که از ژنو با شهرگان گفت وگو می کرد، همچنین افزود: "در دو سه سال گذشته فشار به بهائیان مجددا ابعاد گسترده‌ای یافته است. در حالی که جوانان بهایی همچنان از ورود به دانشگاه‌ها محروم هستند، کودکان بهایی دوباره در هنگام ثبت نام در مدارس، با مشکل روبرو می شوند. محل کسب و کار بهاییان از آنها ستانده می‌شود و آنها از محل کارشان اخراج می شوند. این درحالی است که بهاییان حتی اگر ایرانی هم نباشند، ایران را سرزمین مقدس خودشان می دانند. " او در ادامه افزود: "آیا این یک جرم است که بهاییان ایران می خواهند در سربلندی و پیشرفت کشور خود سهیم باشند؟"

----

فعالان حقوق بشر در ایران: بنا بر گزارشات رسیده روز سه‌شنبه‌ مورخ 16/11/86 نويسنده‌ کرد به‌ نام " يوسف کاکه‌ممي " از اهالي مهاباد که‌ به‌ اتهاماتي از قبيل اقدام عليه‌ امنيت ملي، و تبليغ و تشويش اذهان عمومي مدت بيش از سه‌ ماه است به‌ همراه شخص ديگري به‌ نام " احمد تمويي " از اهالي سلماس در دادگاه انقلاب مهاباد محاکمه‌ شده‌اند.

اين دو فرد سه‌ ماه قبل‌ در روستاي " عيساکند " در جادده‌ي مابين شهرهاي مهاباد- بوکان توسط نیروهای امنیتی دستگیر می شوند ، پس ازبازداشت آنها نیروهای امنیتی برخی از روستاييان منطقه‌ مهاباد، بوکان، سردشت، نقده‌، مياندواب و غيره‌.. را به‌ اتهام اينکه‌ گويا شماره‌ تلفن ایشان در دست یکی از بازداشت شدگان بوده است دستگیر می کنند .

اين افراد پس از دستگیری به‌ زندانهاي انفرادي سپاه در اروميه‌ منتقل شدند و با اعمال شکنجه های روحی و جسمی از ایشان بازپرسی می شود ، از جمله‌ کساني که‌ به‌ شدت شکنجه‌ شده‌ است، نويسنده‌ کرد يوسف کاکه‌ممي و برادرش " خالق کاکه‌ممي " بوده‌اند.

تعداد دستگير شده‌گان بيش از 22 نفرگزارش شده اند برخی از این افراد پس از سپري نمودن بيش از 55 روز با‌ قيد زمانت آزاد شده‌ و تعدادي نيز از جمله‌ يوسف کاکه‌ممي و احمد تمويي از زندان های انفرادی به زندان مهاباد منتقل شده اند . این در حالی است که آقای يوسف کاکه‌ممي اتهامات وارده‌ از سوی نیروهای امنیتی را بارها تکذيب کرده است‌ و خود را بيگناه ميداند.

لازم به ذکر است آقای بوسف کاکه ممی سال گذشته نیز به سه سال حبس تعلیقی محکوم شده بود که با تودیع قرار وثیقه از زندان آزاد شده بود .

مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران بازداشت های کور نیروهای امنیتی در مناطق مرزی و شکنجه افراد بی گناه را محکوم می کند و توجه سازمان های حقوق بشری را به زندان های مخفی سپاه پاسداران و سایر نیروها و ارگان های سرکوبگر در مناطق مرزی جلب می نماید.