همبستگی

ايران امروز: روزهای سوزان تیرماه، یادآور زخمی دیرین بر پیکر دانشگاه است. اکنون ۹ سال از یورش بی‌رحمانه و جفاکارانه به کوی دانشگاه می‌گذرد. ۱۸ تیرماه هرساله یادآور فریاد آزادی و بیداری دانشجوی ایرانی است. بغض فروخفته‌ای در گلوی جوانان ایران زمین که از مشروطه تا به امروز همچنان زنده است. ۱۸ تیرماه ۷۸ روزی بود که زورمداران تزویرگر، جاهلان زورمدار را به شبیخون دانشجویان آگاه و بیدار فرستادند. یورش غیر انسانی و در نهایت خشونت جاهلان بنده قدرت به حریم دانشگاه، خود آشکارترین سند حقانیت فریاد بیداری و آزادیخواهی دانشجویان بود. آنان که در میدان آرام گفتگو و منطق از رویارویی با حریان آزادیخوهی و بیداری عاجز بودند، چماق بدستان بی‌منطق را برای حذف و سرکوب پیشگامان بیداری و آزادی روانه کردند تا در میدان خشونت به جنگ شرافت برخیزند.

۱۸تیرماه روزی است که دانشجوی آزادیخواه ایرانی ایستادگی و مقاومت آموخت و روی پای خود ایستاد. روزی که دانشجویان به چشم خود دیدند که برگزیدگان انتخابات محدود، که انتصاباتی استصوابی است، همواره مدیون تاییدکنندگان خود خواهند بود نه پاسدار امنیت و حرمت فرزندان ملت. پس از فروخفتن اعتراضات تیرماه ۷۸، نه تنها حمله کنندگان به کوی دانشگاه معرفی نشدند بلکه داعیه‌داران جامعه مدنی و توسعه سیاسی چنان کردند که امروز باید به عاملان سرکوبگر نیز جواب پس دهند و متهمان دیروز در جایگاه شاکی نشسته‌اند و آنانی که در پی جنازه آن قاتل زنجیره‌ای روان شدند امروز مدعی آبرو گشته‌اند. دانشجوی آزادیخواه ایرانی در ۱۸ تیرماه بدین مهم رسید که آزادی و مردم سالاری نه صرفا با تکیه بر انتخابات محدود گزینشی که با تعمیق گفتمان آزادیخواهی و دفاع از حق خود، تقویت نهادهای مدنی و ایستادگی بر حقوق بشر دست‌یافتنی است. از قدرت دوری گزید تا به آغوش جامعه بازگردد.

و اما امروز؛ ۱۸ تیرماه در حالی فرا می‌رسد که هوا هر لحظه برای نفس کشیدن دانشجویان و آزادیخواهان سیاه‌تر می‌شود. همچنان دانشجویان فراوانی ستاره‌دار، از تحصیل محروم و در بند می‌شوند. طوری که قریب به ۲۰۰ دانشجو در سال گذشته در فضایی امنیتی بازداشت و تفتیش شده‌اند. منصوبان وزارت علوم دولت مهرورز از هر جهت متعرض کیان دانشگاه شده‌اند. نه تنها حقوق سیاسی و صنفی‌ دانشجویان را محترم نمی‌شمارند بلکه به حریم عصمت اخلاقی ایشان نیز تجاوز می‌کنند. هر اعتراضی بدین تجاوزها و تعرض‌های غیرقانونی و نامشروع با تهدید و سرکوب و محرومیتی سنگین مواجه می‌شود. و اخیرا نیز در آستنه ۱۸ تیرماه و به قصد ایجاد جو رعب و فضای امنیتی، تنی چند از دانشجویان بازداشت شده‌اند.

امروز یکسال از بانگ بیدارباش شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت می‌گذرد. تحصن اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در ۱۸ تیرماه ۸۶ که اعتراضی بود جدی و در عین حال کاملا آرام و مدنی، پاسخی جز روزها انفرادی و تفتیش دریافت نکرد اما پس از آن فشارها نه تنها فریاد و اعتراض تحکیمیان خاموش نشد که با عزمی راسخ‌تر و به صورت جدی‌تری ادامه یافت. امروز پس از گذشت یکسال از آن واقعه، با هرچه هویداتر شدن بحران‌های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و به خطر افتادن جدی امنیت ملی و تمامیت ارضی کشوردر نتیجه سیاست‌های غلط حاکمان، بانگ بیدارباش ۱۸ تیرماه ۸۶ رساتر به گوش می‌رسد. از دیگر سو، یکسال توام با فشارهای گونه‌گون نشان داد که سرکوب و حذف و حبس نمی‌تواند اعتراضات را خاموش کند و سرکوبگران را راهی جز کنار نهادن سیاست‌های سرکوبگرانه نیست.

در پایان، دفتر تحکیم وحدت ضمن گرامیداشت ۱۸ تیرماه، اعتراض جدی خود را نسبت به تداوم سیاست‌های عمدتا غلط حاکمان در قبال مسائل کشور، تداوم سیاست‌های آمرانه و تجاوزگرانه در دانشگاه و نگاه امنیتی و سیاست‌های سرکوبگرانه در قبال دانشگاه اعلام می‌دارد و حاکمان را به بازنگری در رفتار خود با ملت فرا‌می‌خواند.اعضا این اتحادیه نیل به آزادی را از طریق ایستادگی مداوم در برابر استبداد و استقرار مردم سالاری را از راه تقویت نهادهای مدنی و اصلاحات جامعه‌محور قابل حصول می‌داند. دفتر تحکیم وحدت پس از گذشت سالی مملو از فشارها و بازداشت‌ها، همچنان بر پایبندی به آرمان‌های جنبش دانشجویی تاکید می‌کند و در راه نیل به آزادی و مردم‌سالاری عزمی راسخ دارد.

دفتر تحکیم وحدت
۱۸ تیرماه ۱۳۸۷ خورشیدی

خبرنامه امیرکبیر: انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل در سالروز ۱۸ تیر ۷۸ بیانیه ای صادر کرد که متن آن به شرح زیر می باشد:

۱۸ تیر آمد. روزی که اهالی کوچه استبداد به خواسته های دانشجویانی حق طلب، که آرزویشان احترام به حقوق اولیه انسان ها و آزادی بیان بود، با چماق و گاز اشک آور پاسخ دادند.

ددمنشانی که آزادی بیان، جنبش دانشجویی پویا و مطبوعات آزاد بزرگترین دشمنشان بود، با حمله به دانشجویان و کشته و زخمی کردن تعداد بسیاری از آنان، به خیال خام خود می پنداشتند که فریاد آزادی خواهی و دموکراسی خواهی را برای ابد خاموش کرده اند.

جنبش دانشجویی در این روز هزینه های فراوانی داد ولی نشان داد که شرافت خود را به هر قیمتی حفظ خواهد کرد و در برابر ظلم سکوت نخواهد کرد. آری ۱۸ تیر با همه تلخی هایش جنبش دانشجویی را متحد و قدرتمند کرد و لکه ننگی شد در کارنامه کسانی که ادعای مسلمانی و رعایت حقوق بشر داشتند.

۹ سال گذشته است. هنوز هم صدای استبداد از گوشه و کنار میهن عزیزمان ایران به گوش می رسد. اما امروز جنبش دانشجویی قدرتمندتر و پویاتر از گذشته در برابر زیاده خواهی های دولت احمدی نژاد ایستاده است. برگزاری بیش از ده ها تجمع دانشجویی خود بزرگترین شاهد این مدعاست. دولتی که با گذشت ۳ سال، اندک اندک به پایان دوره قدرت خود می رسد و در این مدت روز به روز دچار تزلزل و ضعف در اداره مسایل مهم و نیازهای اولیه ملت ایران شده است. اما اعتراضات دانشجویی در این مدت بر خلاف سراشیبی دولت، قوت بیشتر و اتحاد برتری یافته است که این نشان از تلاش با جدیت فرزندان ایران زمین در دفاع از آزادی و استقلال آکادمیک و آزادی های مدنی دارد. البته این تلاش ها برای جنبش دانشجویی هزینه های سنگینی داشته است. صدها حکم بازداشت،تعلیق، منع از تحصیل و … تنها بخش کوچکی از این هزینه هاست.

انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل ضمن گرامیداشت یاد و خاطره آن روز به نمایندگی از تمامی دانشجویان حق طلب ایران اعلام می دارد که جنبش دانشجویی تا رسیدن به جامعه ای سرشار از دموکراسی، آزادی و رعایت حقوق بشر تا آخرین قطره خون ایستاده است.

انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

خبرنامه امیرکبیر: دوباره گرگها پاسبان حریم شب شده اند، دوباره ملخهای تباهی به تصرف گندمزارها آمده اند و تبرها نوازشگر درختان شده اند. باز هم تاریخ، تکرار حدیث مشت و خنجر بود و درفش و دیده.

داستان دوباره خون بارش آسمان در قاب خیس پنجره ها، هجوم تشنگی و سوز خورشید تموس، هجوم درد به حریم مهربانی گلهای نرم ابریشم.

جمعه ۱۸ تیر اما باز هم آسمان رنگ دگری داشت.

ما اما میخواستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خویش کنیم، فریاد برآوریم که هر لحظه ای که در تسلیم بگذرد لحظه ای است که بیهودگی و مرگ را تعلیم میدهد. ما برای فرو ریختن آنچه کهنه بود آمده بودیم و شکستن بتهای تازه.

ما شاید در خیال خویش باور میکردیم که زنده باد مخالف من، معجزه وار در فرهنگ و خون این دیار استبداد زده ریشه دوانده و مسلسل ها به قلم تبدیل گشته اند، غافل از اینکه هر چه دیدیم و شنیدیم ناحساب بود و ظلم و شقاوت بی حساب.

در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم.

مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم.

جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست.

“بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب

که باغها همه بیدار و بارور گردند

بخوان ، دوباره بخوان

تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند.”۲

تقدیم به شهیدان راه آزادی، شهیدان عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی.

ابوالفضل جهاندار (پویا)

مدیر سایت خبری پویا نیوز

عضو سابق انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی

عضو شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت

زندان اوین - اندرزگاه ۷ سالن ۳ - ۱۷ تیرماه ۱۳۸۷

۱- نام شعر اشاره ای است به شعری از شهید عزت ابراهیم نژاد

۲- شعری از شفیعی کدکنی از مجموعه در کوچه باغهای نیشابور

فعالان حقوق بشر در ایران

بیانیه دفتر تحکیم وحدت به مناسبت سالروز ۱۸ تیر

بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل در سالروز ۱۸ تیر

ما را به خاطر بیاور

نامه ای از ابوالفضل جهاندار به مناسبت ۱۸ تیر