دوشنبه ۱۵م مهر ۱۳۸۷
(بیانیه کانون صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی معلم)
بازداشت چند معلم در تهران در روز جهانی معلم
رادیو دویچه وله، کیواندخت قهاری: یکشنبه، پنجم اکتبر (۱۴ مهر) روز جهانی معلم است. در حالیکه در بسیاری از کشورهای جهان بدین مناسبت مراسم گوناگونی برگزار شد، فعالان کانونهای صنفی معلمان در ایران با تهدید از برگزاری هر گونه مراسمی بازداشته شدند. در تهران ۴ نفر از معلمان و اعضای هیأت مدیره کانون صنفی معلمان تهران دستگیر شدند.
مصاحبه با میراکبر رییس‌زاده، عضو کانون صنفی معلمان تهران، از معلمان دستگیر شده در برابر وزارت آموزش و پرورش در تهران، دقایقی پس از آزادی.
دویچه وله: آقای رییس‌زاده، امروز در بیش از ۱۰۰ کشور جهان، روز جهانی معلم را جشن می‌گیرند. در ایران به این مناسبت چه خبر است؟
میراکبر رییس‌زاده: ما قرار بود که طبق روال هر سال که روز جهانی معلم را برگزار می‌کردیم، امسال نیز مراسمی را برگزار کنیم. اما برخی از دوستان ما تهدید شدند که اگر در این مراسم شرکت کنند، به شدت با آنها برخورد خواهد شد. برای همین، ظاهرا این قضیه تحت‌الشعاع قرار گرفت و به نوعی می‌شود گفت که به‌هم خورد. البته نه رسما، اما در عمل، هماهنگی‌های لازم انجام نگرفت تا جلسه یا تجمعی باشکوه برگزار شود. هدف ما نیز موردی خاص نبود. ما می‌خواستیم جمع شویم و جشن کوچکی بگیریم. خود من شنیده بودم که همکارانم احتمالا در جلوی وزارت آموزش و پرورش جمع می‌شوند. برای همین تا میدان فردوسی رفتم. سپس کمی به طرف بالا رفتم و دیدم که خبری نیست. منتظر بودم تا یکی از دوستانم را ببینم. آمدند و به من گفتند: “آقا، شما مشکوکید!” من پرسیدم: “به چه مشکوکید؟” گفتند: “باید کیفتان را ببینیم.” گفتم: “شما که هستید؟” گفتند: “چکار دارید، من پلیسم.” در حالی که لباس شخصی بود. خلاصه کیف مرا گرفتند و باز کردند و وسایلم را بیرون ریختند، دفترچه تلفن و دیگر چیزها را. از جزوه‌هایی که “ای آی” (EI) منتشر کرده و در سایتش هم هست، من و دوستان یک دفترچه تهیه کرده بودیم.
دویچه وله: آقای رییس‌زاده، لطفا برای آن گروه از شنوندگانی که نمی‌دانند بگویید که “ای آی” چه سازمانی است.
میراکبر رییس‌زاده: “ای آی” سازمان جهانی معلمان است که ۳۰ میلیون معلم از بیش از۱۷۰ کشور عضو آن هستند. این سازمان نشانگر نوعی همبستگی جهانی است. معلمانی که در این سازمان عضو هستند در جهت ارتقای آموزش، رفع مشکلهای معلمان و مسائلی در این حد فعالیت می‌کنند. ما این دفترچه را تهیه کرده بودیم که در آن پیام دبیرکل این سازمان جهانی و نامه‌هایی که خطاب به ایران در حمایت از معلمان نوشته بود، چاپ شده بود. این دفترچه را از من گرفتند و مرا به اتاقی در وزارتخانه هدایت کردند. در آنجا نیروهای پلیس امنیت و نیروهای حراست بودند. تا همین الان (ساعت ۷ بعدازظهر به وقت ایران) که من دارم از آنجا بیرون می‌آیم، مرا نگاه داشته بودند. کارتهای مرا گرفتند و گفتند باید به پلیس امنیت بیایی و جواب بدهی.
دویچه وله: چند نفر معلم بودید، آقای رییس‌زاده؟
میراکبر رییس‌زاده: اصلا نمی‌گذاشتند معلمان جمع شوند. گفتند که “ما شما را با دوربین دیده‌ایم.” گفتند که “با دوربین دیدیم که جزوه رد و بدل می‌کنید.” گفتم “با همکارم دارم صحبت صنفی و معلمی می‌کنم. جزوه چیست؟ مگر جزوه ممنوعه در کیف ما هست؟ مگر می‌خواهیم به جایی آسیب برسانیم؟ ما تشکلی صنفی، NGO هستیم که در جهت اهداف صنفی حرکت می‌کنیم. اصلا شما به چه حقی داشتید با دوربین مرا نگاه می‌کردید؟” گفتند: “نه، شما داشتید در اینجا جزوه رد و بدل می‌کردید!” چند جوانک بودند. گوش نمی‌کردند که چه می‌گویم. گفتم: “آقاجان، ما آمده‌ایم اینجا تا تجمع و جشنی را برگزار کنیم، نه جشن اعتراضی، بلکه جشنی برای گرامیداشت روز معلم. حال که این جشن برگزار نشد و ما هم می‌خواهیم به خانه‌مان برگردیم، برای چه جلوی ما را گرفته‌اید؟” خلاصه تا همین الان ما را سین - جیم و تهدید می‌کردند. به من گفتند: “باید به پلیس امنیت بیایی، وگرنه، اگر نیایی، جلب‌ات می‌کنم.” فعلا وضع من این است. انقدر عرصه بر ما تنگ شده است که بدیهی‌ترین حرفمان را نمی‌توانیم بزنیم. آخر چرا آنقدر جسارت به خرج می‌دهند. اینکه معلم را می‌گیرند و می‌گویند که مشکوکیم، چه معنی می‌دهد؟ اگر واقعا می‌خواهید جامعه را اصلاح کنید، این همه مشکل در جامعه است به سراغ آنها بروید. چرا به معلمها گیر داده‌اید؟ ما کاری با شما نداریم. انگار ما را دارند تهدید می‌کنند و می‌ترسانند. جرم من چیست؟ معلم بودن جرم است؟ این قضیه‌ای است که من امروز به آن مبتلا بودم.
دویچه وله: آقای رییس‌زاده، یونسکو روز جهانی معلم را تعیین کرده تا بر نقش معلم در تربیت جوانان و در نتیجه در ساختن آینده جامعه‌ها و کشورها تاکید کند. با توجه به این برخوردی که با معلمها می‌شود، چه برداشت و احساسی در شما بوجود می‌آید؟
میراکبر رییس‌زاده: ما گفته‌ایم که معلمان ما باید قدر ببینند. اگر معلم ما ضعیف باشد، نمی‌تواند انسانهای قوی به بار بیاورد. اینها یا این جمله را نمی‌توانند بفهمند، یا به آن گوش نمی‌دهند. ما می‌گوییم که معلم نباید دغدغه منزلتی، معیشتی و امنیتی داشته باشد. چنین معلمی است که می‌تواند دانش‌آموز قوی و خوب به بار آورد، ایران را خوشبخت کند و جامعه را بسازد. اگر شما معلم را ضعیف بخواهید، معلمهای ضعیف نمی‌توانند انسانهای قوی به بار بیاورند. نمی‌دانم که چه سیاستی است که اینها فعلا با ما این گونه برخورد می‌کنند. اصلا گوش نمی‌دهند که مشکلهای ما چیست. من می‌گویم که چندین سال است، حدود سی سال است که حق ما را نداده‌اید. حال ما صدایمان را بلند کرده و گفته‌ایم که خجالت بکش و حق ما را بده! این جرم است؟ بیایید با ما صحبت کنید. ما از اینها دعوت کرده و گفته‌ایم که بیایید و در جلسات ما شرکت کنید. در جلسات ما چیزهای عجیب و غریبی گفته نمی‌شود.
دویچه وله: چه خواستهایی را معلمان در حال حاضر دارند و بیان می‌کنند که با این مقاومت و فشار روبرو می‌شوند؟
میراکبر رییس‌زاده: معلمان خواستهای عجیب و غریبی ندارند. آنها می‌گویند که ما را از لحاظ معیشتی تامین کنید تا ما زیر خط فقر زندگی نکنیم. آنها همچنین می‌گویند که معلم از لحاظ منزلتی شأنش بالاتر از آن است که شما فکر می‌کنید. باید زمینه آن را فراهم کنید تا معلم در جامعه جایگاه واقعی خود را به دست آورد. این مشکلهاست، همراه با یک سری مسائل صنفی، که چون از اول به آنها توجه نکرده‌اند، مشکلها انباشته شده است. در نظام اداری آموزش و پرورش، نظام قبیله‌ای حاکم است. باندبازی اداری وجود دارد. در مدارس به معلمان سخت می‌گیرند. وقتی ابلاغ معلم را به او می‌دهند، به سرش منت می‌گذارند. این بخصوص در مورد فعالان صنفی صدق می‌کند. فعالان صنفی در مناطق آموزش و پرورش راحت نیستند. به سختی به آنان کلاس و درس می‌دهند. به هر مدرسه‌ای که می‌روند، مدیر اذیتشان می‌کند. سپرده‌اند که اینها را اذیت کنید. این وضعیت ماست. معلمها می‌گویند که این وضع نباشد؛ ما باید بدون دغدغه به کار آموزشی و تربیتی‌مان ادامه دهیم، نه اینکه در این جوی که ایجاد کرده‌اند زندگی کنیم.
----
بیانیه دو تشکل بزرگ معلمان ایران
رادیو فردا: دو تشکل بزرگ معلمان در ایران به مناسبت روز جهانی معلم به وضعیت موجود برای معلمان ایران اعتراض کردند.
در این بیانیه ها همچنین به برخوردهای قضایی و امنیتی با فعالان حقوق معلمان بویژه در روزها ی اخیر در تهران اعتراض شده است. بر اساس گزارش ها، حدود ۳۰ تن از فعالان حقوق معلمان که قصد شرکت در نشستی در تهران را داشتند، توسط ماموران پلیس امنیت بازداشت شدند.
« مشکلات آموزش و پرورش جدی گرفته شود»
کانون صنفی معلمان ایران در بیانیه خود نوشت: یکی از مظاهر پیشرفت هر جامعه ای، وجود نهادهای مستقل از دولت است که وظیفه شان علاوه بر نظارت و نقد عملکرد دولت ها، جلوگیری از فساد ناشی از تمرکز قدرت و تعدیل خواسته ها و انتظارات مردم و متناسب کردن این گونه انتظارات با واقعیت ها است.
به نوشته این نهاد صنفی معلمان، اما در ایران چند سالی است که تلاش های گسترده ای صورت گرفته و می گیرد تا با محدود کردن دایره فعالیت این گونه نهادها، آنها را به ورطه نابودی کشانند یا بی اثر و خنثی کنند.
برخورد های چند سال اخیر نهادهای امنیتی با فعالان صنفی معلمان از جمله بازداشت، انفصال از خدمت و اخراج و صدور احکام سنگین تعلیقی و تعزیری و حتی اجرای احکام تبعید برای بسیاری از آنها، به گفته کانون صنفی معلمان، نشان دهنده آن است که مسئولان فعلی دولت هیچگونه اعتباری برای این فعالیت های مسالمت آمیز قائل نیستند.
این نهاد صنفی در ادامه از سخنان سخنان محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری اسلامی ایران، که این کشور را را آزادترین کشور دنیا معرفی کرده که در آن، مردم آزادانه به همه مسئولان انتقاد می کنند و کوچکترین برخوردی با آنان صورت نمی گیرد، انتقاد کرده است.
کانون صنفی معلمان نوشته است: این ادعاها در شرایطی مطرح می شود که معلمان ایران حتی از برگزاری یک مراسم ساده به مناسبت روز جهانی معلم … محروم شده اند و مسئولان کشور نه تنها به درخواست کتبی کانون صنفی معلمان ایران برای برگزاری مراسم راهپیمایی در این روز پاسخ ندادند، بلکه تلاش اعضای کانون برای برگزاری مراسمی جشن گونه در مقابل وزارت آموزش و پرورش، با تهدید های نیروهای امنیتی از ماموران وزرات اطلاعات گرفته تا پلیس امنیت و معاونت امنیت دادگاه انقلاب، با شکست مواجه شد.
کانون صنفی معلمان ایران با اعتراض شدید به اینگونه برخوردها که به نوشته این بیانیه، با بسیاری از اصول قانون اساسی به ویژه اصل ۲۷ و قانون حقوق شهروندی مغایر است، از نمایندگان مستقل شورای اسلامی ، خبرگزاری ها، روزنامه های مستقل و همچنین رییس قوه قضاییه خواسته است تا ضمن پیگیری این برخورد های غیرقانونی، مشکلات آموزش و پرورش را جدی بگیرند و در برابر تضییع حقوق قانونی فرهنگیان و نمایندگان واقعی آنها در تشکل های صنفی ، سکوت نکنند.
« ناراضی ترین اقشار جامعه»
علیرضا هاشمی، دبیر کل سازمان معلمان ایران، در بیانیه ای به مناسبت روز جهانی معلم با انتقاد از رسیدگی نشدن به وضعیت نامناسب زندگی معلمان ایران نوشت: «متاسفانه، غالب معلمان جامعه ما که مسوولیت تربیت بیش از ۱۴ میلیون دانش آموز را عهده دار هستند، شرایط سختی را تجربه می کنند.»
به گفته او، « کسری بودجه آموزش و پرورش، اجرایی نشدن لایحه خدمات کشوری برای شاغلان فرهنگی، افزایش حقوق با درصدی کمتر از نرخ تورم و حاکمیت فضایی امنیتی و ایدئولوژیک بر آموزش و پرورش، امید و اعتماد فرهنگیان را خدشه دار کرده است و امروز، فرهنگیان از ناراضی ترین اقشار جامعه قلمداد می شوند.»
آقای هاشمی اشاره کرد که نهادهای مدنی حامی معلمان در سه سال گذشته، روزهای پرفشاری را تحمل کرده اند و اضافه کرد: بازداشت ها، انفصال از خدمت واحکام سنگین تعلیقی و تعزیری و اجرای احکام تبعید برای تعدادی از آنها، تنگنای دشواری را برای آنان رقم زده است.
وی در این بیانیه به وزیر آموزش و پرورش پیشهناد کرده است که با دعوت از فعالان صنفی - مدنی و صاحب نظران حوزه آموزش و پرورش و گفت وگوی رودررو با آنان، … بستر تعامل منطقی بین تشکل های فرهنگیان و مسوولان ایجاد کنند.
احکام زندان برای سه فعال حقوق معلمان در تهران
آخرین اخبار از ایران که مورد تایید رسانه های رسمی و مقام های دولتی قرار نگرفته، حاکی از آن است که در روزهای اخیر، حکم زندان تعلیقی برای سه نفر از اعضای هیات مدیره کانون صنفی معلمان تهران به تایید دادگاه تجدید نظر تهران رسیده است.
به گفته فعالان حقوق معلمان، محمد رضا رضایی گرکانی، علیرضا اکبری و رسول بداقی به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور، در مجموع، به هفت سال زندان تعلیقی محکوم شده اند.
در دو سال گذشته، تشکل های معلمان که خواستار برخورداری معلمان از زندگی بهتر و افزایش دستمزد آنان هستند، با برخوردهای امنیتی، قضایی و اداری گوناگون مواجه شده اند.
بر اساس گزارش هایی که انتشار یافته، احکام اداری کاهش حقوق، جریمه نقدی، انفصال از خدمت، تعلیق و تبعید برای صدها تن از معلمان در ایران به اجرا در آمده است.
همچنین ده ها تن از معلمان و فعالان حقوق معلمان در جریان اعتراض های صنفی مسالمت آمیز در دو سال گذشته بازداشت و برای مدتی زندانی شدند.
علاوه بر این، فعالان حقوق معلمان به طور مرتب از سوی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران احضار و بازجویی شده اند.
مقام های جمهوری اسلامی ایران همواره در باره این گزارش ها سکوت کرده اند.
این در حالی است که برخوردهای امنیتی، قضایی و اداری با فعالان حقوق معلمان با انتقادهای گسترده سازمان های حقوق بشری در ایران و جهان و نیز سایر سازمان های مرتبط با حقوق معلمان،از جمله فدراسیون آموزش بین الملل مواجه شده است.
----
روز جهانی معلم؛ معلمان ایرانی و مشکلات معیشتی
بی بی سی: پنجم اکتبر برابر با چهاردهم مهر روز جهانی معلم است. در چهل و چهارمین اجلاس وزرای آموزش و پرورش که در اکتبر سال ۱۹۹۴ در شهر ژنو برگزار شد، پیشنهاد فدریکو مایور دبیرکل وقت یونسکو برای نامگذاری روزی به نام روز معلم تصویب شد.
از سال ۱۹۹۵، همه ساله نهادهای فرهنگی سازمان ملل متحد با صدور اطلاعیه و چاپ پوستر و طرح شعار های جذاب در مورد اهمیت کار معلمان پنجم اکتبر را جشن می گیرند. امسال از همه خواسته شده است که با فرستادن یک کارت پستال زیبا از معلمان خود قدردانی کنند.
برگزاری مراسم در سطح ملی برعهده کشورها گذاشته شده است. روز جهانی معلم در سالهای حاکمیت اصلاح طلبان که گشایشی در فضای مدارس ایران به وجود آمد، مورد توجه معلمان ایرانی قرار گرفت و برای اولین بار در سال ۸۳ وزیر آموزش وپرورش با ارسال پیامی این روز را به رسمیت شناخت.
با بحث هایی که در اجلاس چهل و چهارم صورت گرفت این نظر تقویت شد که برای بالا بردن کیفیت آموزش باید معلمان از جایگاه اجتماعی مناسبی بر خوردار شوند.
توصیه یونسکو به کشور های عضو ایجاد شرایط مناسب کار و زندگی برای معلمان و تقویت امید و اعتماد در میان آنها است.
امسال نیز به همین مناسبت از سوی یونسکو، یونیسف، سازمان بین المللی کار، آموزش بین الملل و برنامه عمران سازمان ملل پیام مشترکی منتشر شده است.
فعالیت های امسال بزرگداشت روز جهانی معلم بر تربیت حرفه ای معلمان برای آموزش با کیفیت متمرکز است.
جهان با کمبود ۱۸ میلیون معلم روبه روست. اگر نیاز دوره های بالاتر از جمله شاخه فنی وحرفه ای و نیز آموزش های غیر رسمی مانند نهضت سواد آموزی و آموزش از راه دور به معلمان حرفه ای و آموزش دیده را اضافه کنیم این رقم افزایش می یابد.
کمبود معلمان حرفه ای وآموزش دیده یکی از موانع رسیدن به اهداف آموزش برای همه تا سال ۲۰۱۵ است.
معلمان در اکثر کشورها با کمبود حقوق و مشکلات معیشتی دست به گریبانند. فقر، بیکاری، اپیدمی ایدز، خشونت و نابردباری اجتماعی از جمله چالش های قرن ۲۱ است و نهادهای آموزشی باید برای مواجه شدن با این مشکلات تجهیز شوند.
به دلیل عدم حمایت از معلمان و پایین بودن حقوق ها، افراد توانا وبا کیفیت جذب شغل معلمی نمی شوند. روند خروج نیروهای کیفی از سیستم آموزش وپرورش نیز نگران کننده است.
در ایران آموزش و پرورش دستگاهی است غیر حرفه ای و ناتوان با یک میلیون ودویست هزار کارمند ومعلم که ۹۷ درصد بودجه جاری آن صرف پرداخت حقوق پرسنل می شود.
ابزار آموزشی حنجره معلم است و گچ وتخته سیاه آن هم در کلاس های انباشته از دانش آموزکه نفس کشیدن در آنها دشوار است. معلمان که میانگین حقوق آنها کمتر از ۴۰۰ دلار در ماه است، بر اثر تورم فزاینده سال به سال فقیر تر می شوند.
بر اساس برخی بر آوردها، قدرت خرید معلمان به یک سوم سالهای اول انقلاب تقلیل یافته است. نتیجه چنین روندی تضعیف جایگاه معلمان در بین اقشار جامعه و روی آوردن معلمان به شغل دوم و یا خروج از حرفه معلمی است.
معلمان در ده سال گذشته خواستار برقراری نظام هماهنگ پرداخت حقوق کارکنان دولت بوده اند. اجرای قانون مدیریت خدمات دولتی که قرار است فاصله حقوق معلمان وسایر کارکنان دولت را کاهش دهد از جمله خواسته های ثابت معلمان است.
اعتراضات گسترده معلمان در سال ۸۵ برای افزایش حقوق به نتیجه نرسید. به جای آن تعدادی از فعالان صنفی بازداشت واز دادگاه ها احکام حبس گرفتند و تعداد بیشتری نیز با تنبیهات اداری شامل کسر حقوق و تبعید و اخراج موقت رو به رو شدند.
در آستانه سال جدید کانون های صنفی معلمان از شهرهای مختلف به تهران آمدند تا در جلسه ای صنفی مقدمات برگزاری روز جهانی معلم را فراهم کنند. اما ۳۷ نفر از آنها قبل از تشکیل جلسه توسط پلیس دستگیر و مدت کوتاهی بازداشت شدند.
این اقدام باعث اعتراض دبیر کل آموزش بین الملل نهاد زیر مجموعه سازمان بین المللی کار شد.
روز جهانی معلم فرصتی است برای یاد آوری این نکته به دولتمردان و مردم که جامعه ای که قدر معلمان خود را نداند به آینده خود بی اعتنا است.
----
مشکلات معلمان ایران در روز جهانی معلم
رادیو فردا، بهروز کارونی: روز پنجم اکتبر (روز چهاردهم مهر)، روز جهانی معلم است. این روز از سال ۱۹۹۴ میلادی از سوی یونسکو جشن گرفته می شود.
در مصوبه ای که از سوی یونسکو تصویب شده است، این روز به عنوان نمادی از تلاش هایی به شمار می رود که برای افزایش کیفیت آموزش و پرورش و همچنین کیفیت کار و زندگی معلمان کشورهای جهان به عمل می آید.
این روز که در سال ۱۳۸۳ خورشیدی از سوی دولت محمد خاتمی به رسمیت شناخته شد، در شرایطی در ایران برگزار می شود که تشکل های صنفی معلمان با انتشار بیانیه هایی، بی توجهی به خواسته های صنفی معلمان برای برخورداری از زندگی بهتر و آموزش بهتر در مدارس ناشی از کسر بودجه وزارت آموزش و پرورش را مورد انتقاد قرار داده اند.
علی، یک معلم حق التدریس در استان لرستان، در مورد این مشکلات و تاثیر آنها بر معلمان، به ویژه معلمان حق اتدریس، به « رادیو فردا» می گوید: شرایط معلمان به رغم کار دشواری که انجام می دهند، بسیار بد است.
روز جهانی معلم در چه شرایطی برای معلمان در ایران فرا رسیده است؟ و از نظر صنفی، وضعیت معلمان چگونه است؟
از نظر صنفی شرایط معلمان بسیار بد است و از نظر کار نیز سخت ترین کار را انجام می دهند، به خصوص برای معلمان حق التدریس.
معلمان حق التدریس در سخت ترین شرایط و دور افتاده ترین نقاط کار می کنند، ولی نه حقوق و مزایای درستی دارند و نه آینده ای. حتی دفترچه بیمه خدمات درمانی هم به آنها نمی دهند.
من خودم حدود هفت یا هشت سال است که در این شرایط زندگی می کنم و حقوقم در ماه ۱۵۰ تا ۱۶۰ هزار تومان است که همین مبلغ هم هر پنج یا شش ماه یک بار پرداخت می شود. آیا این انصاف است؟
دغدغه های صنفی و مشکلات معیشتی معلمان که وظیفه آنها تعلیم و تربیت دانش آموزان است، چه تاثیری بر کیفیت آموزش و تدریس آنها می گذارد؟ آیا معلمان می تواند به دنبال کسب دانش روز باشند یا مجبورند به کار دوم و سوم روی آورند؟
من خودم مجبورم کار دوم انجام دهم تا بتوانم مخارج زندگی را تامین کنم. با وام و قرض از جاهای مختلف، یک ماشین خریده ام و با آن کار می کنم تا از گرسنگی نمیریم.
این در حالی است که یک معلم باید از نظر معیشت و درآمد زندگی، آسوده خاطر باشد و بتواند اطلاعات علمی روز را کسب کند.
من تابستان ها به جای این که مطالعه کنم و سطح علمی ام را بالا ببرم، مجبورم کارهای فنی انجام دهم تا زندگی را بچرخانم. این شرایط قطعا روی کیفیت تدریس، تاثیر مخرب دارد.
وزارت آموزش و پرورش بارها اعلام کرده است که مشکلات معلمان حق التدریس را حل خواهد کرد. این در حالی است که هر چند وقت یک بار عده ای از معلمان حق التدریس جلوی مجلس تجمع می کنند و خواهان استخدام رسمی و پرداخت منظم حقوقشان هستند. آیا طی یکی دو سال اخیر، برای حل مشکلات قدمی برداشته شده است؟
خیر تا کنون وعده ها عملی نشده است. امسال هشتمین سالی است که من معلم حق التدریس هستم و عمر مفیدم را در این کار گذاشته ام و در دورترین روستاها تدریس کرده ام.
هر سال وعده می دهند که ما را استخدام رسمی می کنند، اما هیچ چیزی مشخص نیست و هیچ امیدی هم نداریم.
فکر می کنید دلیل این بی توجهی چیست؟
نمی دانم، ولی می گویند اعتبار لازم وجود ندارد. اما این که اعتبار لازم چه موقع تامین خواهد شد، اصلا مشخص نیست.
----
بازداشت معلمان در تهران
روزآنلاین، پریسا حاتمی: همزمان با روز جهانی معلم و در حالی که کانون صنفی معلمان اعلام کرده بود بدون هیچ تجمعی و تنها با توزیع گل و شیرینی در برابر ساختمان مرکزی وزارت آموزش و پرورش، این روز را گرامی خواهد داشت، گزارش‌ها از دستگیری تعدادی از معلمان فعال در مسائل صنفی حکایت می‌کند. از تعداد دقیق دستگیرشدگان اطلاعی در دست نیست، اما نام تعدادی از آنها از سوی کانون صنفی معلمان اعلام شده است.
چهاردهم مهر ماه برابر با پنجمین روز از ماه اکتبر به عنوان روز جهانی معلم شناخته شده است. این روز از سال ۱۳۸۳ که وزیر آموزش و پرورش وقت پیامی را به همین مناسبت منتشر کرد، برای اولین در ایران به رسمیت شناخته شد؛ اما چندی قبل که اعضای کانون صنفی معلمان از شهرهای مختلف به تهران آمدند تا با شرکت در جلسه‌ای برای برگزاری مراسم این روز آماده شوند، بیش از سی تن از آنها از سوی نیروهای امنیتی برای چند ساعت بازداشت شدند.
پس از بازداشت یکباره فعالان معلم در تهران، فضای سنگین امنیتی برای معلمان روز به روز شدیدتر شد؛ تا آنکه در آستانه روز جهانی معلم با فاش شدن تهدید نیروهای امنیتی در ارتباط با برگزاری هرگونه مراسم در این روز، سنگینی فضای امنیتی به اوج خود رسید.
بدین ترتیب تشکل‌های صنفی معلمان اعلام کردند که در این روز هیچ تجمعی نخواهند داشت و تنها در مقابل ساختمان اصلی وزارت آموزش و پرورش به توزیع گل و شیرینی خواهند پرداخت. با این حال همین اعلام حضور حداقلی معلمان نیز به واکنش تند دولت روبه‌رو شد؛ به طوری که بر اساس گزارش‌ها، تعدادی از معلمان بار دیگر برای چند ساعت بازداشت شده‌اند.
به گزارش “وبلاگ کانون صنفی معلمان تهران”، دیروز در تهران دست‌کم چهار نفر از اعضای هیات مدیره این کانون برای چند ساعت بازداشت و در دو پایگاه متفاوت نگهداری شدند، اما از دستگیری دیگر معلمان اطلاعی در دست نیست.
بر اساس این گزارش، “آقایان میراکبر رئیس‌زاده و سیدمحمد میرآقاسی پس از دستگیری به پایگاه وزارت آموزش و پرورش واقع در خیابان سپهبد قرنی منتقل شدند؛ وسایل شخصی آنان تفتیش و بدون هیچگونه جرمی از ساعت ۱۵ تا ساعت ۱۹ در این وزارتخانه که تبدیل به پایگاه نظامی شده است، نگهداری شده و حق هرگونه ارتباطی با خانواده و دوستان از آنان گرفته شد. ماموران که مشخص نبود از طرف کدام وزارتخانه به این کار دست زده بودند خود را نیروی امنیتی معرفی کرده اما معلمان را به وزارت آموزش و پرورش بردند.”
این گزارش همچنین می‌افزاید: “آقایان ماشینی و محمود ایمان‌زاده نیز در پایگاه دیگری بازداشت شده بودند، که تاکنون از این دوستان هیچ خبری در دست نیست و گوشی‌های موبایل آنان خاموش است.”
همچنین گزارش دیگری از منابع صنفی معلمان حاکی است: “در کرمانشاه نیز یک روز پیش از فرا رسیدن روز جهانی معلم، ماموران امنیتی خیابان‌های اطراف سازمان آموزش وپرورش کرمانشاه را در محاصره کامل داشتند و بیشتر رهگذران را تفتیش و مورد بازخواست قرار می‌دادند و از آنان معلم بودن یا معلم نبودن آنان را جویا می‌شدند. همچنین چند تن از فعالان صنفی معلمان کرمانشاه را تهدید کرده بودند که در صورت هرگونه تجمع با آنان برخورد جدی خواهد شد.”
گزارش دیگری حاکی است در گرگان نیز شورای تامین استان با یک حرکت مدنی تشکل‌های معلمان مخالفت کرده است. بر اساس این گزارش، کانون صنفی معلمان استان گلستان قصد داشته در روز جهانی معلم، برنامه پیاده‌روی همگانی فرهنگیان به مقصد تپه نورالشهدا را ترتیب دهد که با ممانعت فرمانداری گرگان و شورای تامین استان، از برگزاری این برنامه جلوگیری شده است.
فشارهای امنیتی بر معلمان در حالی تشدید شده است که بر اساس اعلام منابع صنفی معلمان، و در حالیکه هنوز واکنشی از سوی مقامات رسمی قضایی به این خبرها منتشر نشده، حکم زندان تعلیقی برای دست‌کم سه تن از معلمان در دادگاه تجدیدنظر هم مورد تایید قرار گرفته است.
بر اساس این گزارش‌ها، محمدرضا رضایی گرکانی، علیرضا اکبری و رسول بداقی، که اتهام “اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور” به آنها نسبت داده شده، در مجموع به هفت سال زندان تعلیقی محکوم شده‌اند.
بیانیه کانون صنفی معلمان در روز جهانی معلم
در واکنش به محدودیت‌های ایجاد شده برای معلمان، کانون صنفی معلمان ایران با صدور بیانیه‌ای، نسبت به این محدودیت‌ها به شدت اعتراض کرد و خواستار واکنش قوه قضاییه به برخوردهای غیرقانونی با معلمان شد.
در بیانیه این تشکل صنفی معلمان به مناسبت روز جهانی معلم (۵ اکتبر) نسبت به “برخوردهای چند سال اخیر نهادهای امنیتی با فعالان صنفی معلمان از جمله: بازداشت‌ها و دستگیری‌ها، انفصال از خدمت و اخراج بسیاری از آنها و صدور احکام سنگین تعلیقی و تعزیری و حتی اجرای احکام تبعید برای این قشر فرهیخته”، به شدت اعتراض و سپس تاکید شده است: “فعالان صنفی معلمان ایران پایدار و استوار و با عزمی جزم‌تر از گذشته، به دلیل اعتقاد به حقانیت راهی که برگزیده‌اند، تا رسیدن به مطلوب به راه خود ادامه خواهند داد و تهدیدها و تنبیه‌ها نتوانسته و نخواهد توانست در اراده آنان خللی ایجاد نماید.”
در بخش دیگری از این بیانیه با اشاره به ادعای احمدی‌نژاد مبنی بر اینکه “ایران آزادترین کشور دنیاست”، آمده است: “معلمان ایران حتی از برگزاری یک مراسم ساده به مناسبت روز جهانی معلم که هر ساله توسط میلیون‌ها معلم در سراسر جهان برگزار می‌گردد محروم گردیده‌اند و مسئولان کشور نه تنها به درخواست کتبی کانون صنفی معلمان ایران برای برگزاری مراسم راهپیمایی در این روز پاسخی نداده‌اند بلکه تلاش اعضای کانون برای برگزاری مراسمی جشن‌گونه در مقابل وزارت آموزش و پرورش (خانه معلمان) که بنا بود با اهدای گل و شیرینی همراه باشد با تهدیدهای نیروهای امنیتی از ماموران وزرات اطلاعات گرفته تا پلیس امنیت و معاونت امنیت دادگاه انقلاب با شکست مواجه می‌گردد.”
تشکل صنفی معلمان درادامه این بیانیه تصریح کرده است: “کانون صنفی معلمان ایران ضمن اعتراض شدید به اینگونه برخوردها که مغایرت آن با بسیاری از اصول قانون اساسی به ویژه اصل ۲۷ و قانون حقوق شهروندی کاملا محرز است از تمامی دلسوزان نظام، نمایندگان مستقل شورای اسلامی، خبرگزاری‌ها و روزنامه‌های مستقل و همچنین ریاست محترم قوه قضاییه مصرانه می‌خواهد تا ضمن پیگیری برخورد های غیرقانونی مذکور، مشکلات آموزش و پرورش را جدی گرفته و در برابر تضییع حقوق قانونی فرهنگیان و نمایندگان واقعی آنها در تشکل‌های صنفی، بیش از این سکوت نکرده و با واکنش به موقع خود، این نهاد گسترده و تاثیرگذار را که متعلق به تمام اقشار و آحاد جامعه است از بحران‌هایی که حتی برخی نمایندگان محترم مجلس نیز نتوانستند وجود آن را انکار نمایند، نجات دهند.”
فعالان صنفی معلمان در بیانیه خود به دیگر فعالان اجتماعی و مدنی نیز هشدار داده‌اند که: “ما معتقدیم که مشکل آموزش و پرورش تنها به فرهنگیان و تشکل های صنفی مربوط نیست بلکه مشکل آموزش و پرورش مشکل همه جامعه است لذا حل این مشکل نیز بر عهده تمامی اقشار جامعه است. بنابراین انصاف نیست که هزینه اصلاح آموزش و پرورش تنها و تنها به فرهنگیان و فعالان صنفی تحمیل گردد.”