‎‎روز: دستگیری‎ ‎عشا‎ ‎مومنی،‎ ‎دانشجوی‎ ‎دانشگاه‎ ‎نوتریج‎ ‎کالیفرنیا‎ ‎که‎ ‎پایان‎ ‎نامه‎ ‎تحصیلی‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎تهیه‎ ‎فیلمی‎ ‎در مورد جنبش‎ ‎زنان‎ ‎اختصاص‎ ‎داده‎ ‎بود،‎ ‎از‎ ‎بی‎ ‎مسپولیتی‎ ‎مسپولینی‎ ‎خبر می‎ ‎دهد‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎فهم‎ ‎ساده‎ ‎ترین‎ ‎مناسبات‎ ‎جاری‎ ‎در‎ ‎جامعه‎ ‎در‎ ‎حوزه‎ ‎های‎ ‎مختلف‎ ‎از‎ ‎مساپل‎ ‎اجتماعی‎ ‎وسیاسی‎ ‎گرفته‎ ‎تا‎ ‎مساپل‎ ‎حوزه‎ ‎امنیتی‎ ‎عاجزند‎. ‎‎ ‎
این‎ ‎ادعای‎ ‎گزافی‎ ‎نیست.‏‎ ‎هراس‎ ‎مقامات‎ ‎امنیتی‎ ‎ایرانی‎ ‎از‎ ‎اینکه‎ ‎هر‎ ‎کسی‎ ‎از‎ ‎خارج‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎به‎ ‎داخل‎ ‎کشور‎ ‎می‎ ‎آید‎ ‎قصد‎ ‎دارد‎ ‎در‎ ‎راه‎ ‎بازگشت‎ ‎به‎ ‎ترسیم‎ ‎تصویری‎ ‎سیاه‎ ‎از‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی‎ ‎و‎ ‎وضعیت‎ ‎کشور‎ ‎اقدام‎ ‎کند،‎ ‎عملا‎ ‎کار‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎جایی‎ ‎رسانده‎ ‎که‎ ‎شهروندانی‎ ‎هم‎ ‎که‎ ‎دل‎ ‎در گروه‎ ‎کشورشان‎ ‎دارند‎ ‎و‎ ‎همه‎ ‎تلاششان‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎تصویری‎ ‎زنده‎ ‎از‎ ‎کشورشان‎ ‎در‎ ‎بیرون‎ ‎از‎ ‎مرزهایش‎ ‎اراپه‎ ‎دهند‎ -‎که‎ ‎نه‎ ‎قابل‎ ‎حمله‎ ‎کردن‎ ‎است‎ ‎نه‎ ‎قابل‎ ‎تحقیر‎- ‎به‎ ‎بند‎ ‎کشیده‎ ‎شوند‎ ‎تا‎ ‎خلاف‎ ‎نظرشان‎ ‎ثابت‎ ‎شود‎. ‎‎ ‎
عشامومنی،‎ ‎برای‎ ‎تهیه‎ ‎پایان‎ ‎نامه‎ ‎درحالی‎ ‎به‎ ‎ایران‎ ‎رفت‎ ‎که‎ ‎گمان‎ ‎می‎ ‎کرد‎ ‎می‎ ‎تواند‎ ‎با‎ ‎نمایش‎ ‎جنبش‎ ‎زنده‎ ‎زنان‎ ‎که‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎به‎ ‎صورت‎ ‎قانونی‎ ‎تغییراتی‎ ‎را‎ ‎درجامعه‎ ‎به‎ ‎وجود‎ ‎بیاورند،‎ ‎نگاه‎ ‎جامعه‎ ‎آمریکایی‎ ‎وجهانی‎ ‎را‎ ‎نسبت‎ ‎به‎ ‎بخشی‎ ‎از‎ ‎حقایق‎ ‎کشورش‎ ‎عوض‎ ‎کند‎. ‎کشوری‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎زمان‎ ‎گروگان‎ ‎گیری‎ ‎اواپل‎ ‎انقلاب‎ ‎تا‎ ‎ظهور‎ ‎محمود‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎در‎ ‎عرصه‎ ‎سیاست‎ ‎ایران،‎ ‎تصویری‎ ‎ترسناک‎ ‎وبی‎ ‎منطقی‎ ‎از‎ ‎خود‎ ‎اراپه‎ ‎کرده‎ - ‎خواه‎ ‎درست‎ ‎یا‎ ‎نادرست‎- ‎و‎ ‎زندگی‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎سوی‎ ‎آبها‎ ‎زندگی‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎وفشارتبلیغاتی‎ ‎چنین‎ ‎وضعیتی‎ ‎سایه‎ ‎سنگیین‎ ‎بر‎ ‎زندگی‎ ‎شان‎ ‎انداخته،‎ ‎سخت‎ ‎نموده‎ ‎است‎. ‎‎ ‎
برخلاف‎ ‎نظر‎ ‎برخی‎ ‎از‎ ‎مسپولان‎ ‎امنیتی‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی،‎ ‎این‎ ‎واقعیت‎ ‎که‎ ‎در ایران‎ ‎تشکل‎ ‎های‎ ‎حوزه‎ ‎زنان‎ ‎از‎ ‎طریق‎ ‎روش‎ ‎های‎ ‎مسالمت‎ ‎آمیز‎ ‎با‎ ‎تکیه‎ ‎بر‎ ‎واقعیت‎ ‎ها‎ ‎و نیازهای‎ ‎جامعه‎ ‎و‎ ‎در یک‎ ‎رابطه‎ ‎تنگاتنگ‎ ‎با‎ ‎مردم،‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎به‎ ‎تغییر‎ ‎قوانینی‎ ‎دست‎ ‎بزنند‎ ‎که‎ ‎سالهاست‎ ‎فشار‎ ‎زیادی‎ ‎را‎ ‎روی‎ ‎جامعه‎ ‎زنان‎ ‎آورده،‎ ‎نشان‎ ‎دهنده‎ ‎پویایی‎ ‎و‎ ‎سلامت‎ ‎جامعه‎ ‎ایرانی‎ ‎است. ‏‎ ‎این‎ ‎کار‎ ‎نه‎ ‎انقلاب‎ ‎مخملی‎ ‎است‎ ‎نه‎ ‎نارنجی‎. ‎روند‎ ‎مستمر‎ ‎تغییر‎ ‎در‎ ‎جامعه‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎اگر‎ ‎نباشد‎ ‎چون‎ ‎مردابی‎ ‎سلامت‎ ‎جامعه‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎خطرخواهد‎ ‎انداخت‎. ‎چنانکه‎ ‎حکومت‎ ‎های‎ ‎دیکتاتوری‎ ‎که‎ ‎درطول‎ ‎تاریخ‎ ‎تلاش‎ ‎کرده‎ ‎اند‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎جریان‎ ‎های‎ ‎را‎ ‎بی‎ ‎حرکت‎ ‎کنند‎ ‎هزینه‎ ‎اش‎ ‎را‎ ‎پرداخته‎ ‎اند‎. ‎‎ ‎
اینکه‎ ‎مقامات‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی‎ ‎خود‎ ‎را‎ ‎در‎ ‎برابر‎ ‎تهدیدهای‎ ‎خارجی‎ ‎می‎ ‎بینند‎ -‎که‎ ‎تلاش‎ ‎دارد‎ ‎با‎ ‎فشار‎ ‎برنظام‎ ‎به‎ ‎یک‎ ‎سری‎ ‎اهداف‎ ‎خود‎ ‎برسد‎- ‎البته‎ ‎قابل‎ ‎درک‎ ‎است. ‏‎ ‎ایران‎ ‎همواره‎ ‎بعد‎ ‎از‎ ‎انقلاب‎ ‎در‎ ‎معرض‎ ‎تهدیدهای‎ ‎مختلف‎ ‎از‎ ‎نوع‎ ‎نرم‎ ‎وسخت‎ ‎آن‎ ‎قرارداشته‎ ‎است. ‏‎ ‎اما‎ ‎ناتوانی‎ ‎دستگاه‎ ‎های‎ ‎امنیتی‎ ‎و‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎طراحی‎ ‎چنین‎ ‎پروژه‎ ‎های‎ ‎دستگیری‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎عهده‎ ‎دارند‎ ‎از‎ ‎تمیز‎ ‎قاپل‎ ‎شدن‎ ‎بین‎ ‎تهدیدات‎ ‎و‎ ‎فرصت‎ ‎ها‎ ‎و‎ ‎نیز‎ ‎تکیه‎ ‎بر‎ ‎برداشت‎ ‎های‎ ‎سیاه‎ ‎وسفید‎ ‎از‎ ‎موضوع‎ ‎تهدید‎ ‎و‎ ‎امنیت،‎ ‎تنها‎ ‎نشان‎ ‎دهنده‎ ‎آسیب‎ ‎پذیری‎ ‎وضعف‎ ‎نظام‎ ‎سیاسی‎ ‎ایران‎ ‎در‎ ‎برخورد‎ ‎با‎ ‎مساپلی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎با‎ ‎آن‎ ‎مواجه‎ ‎است‎. ‎‎ ‎
دستگیری‎ ‎افرادی‎ ‎همچون‎ ‎هاله‎ ‎اسفندیاری‎ ‎و‎ ‎کیان‎ ‎تاجبخش،‎ ‎اگر‎ ‎چه‎ ‎در‎ ‎زمینه‎ ‎ای‎ ‎کاملا‎ ‎متفاوت‎ ‎با‎ ‎دستگیری‎ ‎مومنی‎ ‎رخ‎ ‎داد،‎ ‎شاید‎ ‎نمونه‎ ‎ای‎ ‎برای‎ ‎عبرت‎ ‎مسپولان‎ ‎باشد‎ ‎که‎ ‎حتی‎ ‎با‎ ‎زندانی‎ ‎کردن‎ ‎وپخش‎ ‎کردن‎ ‎اعترافات‎ ‎اجباری‎ ‎آنها‎ ‎نه‎ ‎تنها‎ ‎بر‎ ‎آبروی‎ ‎نظام‎ ‎اضافه‎ ‎نکرد،‎ ‎بلکه‎ ‎نشان‎ ‎داد‎ ‎مسپولان‎ ‎چقدر‎ ‎درمواجهه‎ ‎با‎ ‎تهدیداتی‎ ‎که‎ ‎داپما‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎دم‎ ‎می‎ ‎زنند‎ ‎سردرگم‎ ‎و‎ ‎عاجزند. ‏‎ ‎چرا‎ ‎که‎ ‎چنین‎ ‎دستگیری‎ ‎هایی‎ ‎نه‎ ‎نظام‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎تهدیداتی‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎صحبت‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎می‎ ‎رهاند‎ ‎نه‎ ‎باعث‎ ‎می‎ ‎شود‎ ‎که‎ ‎حقایق‎ ‎جامعه‎ ‎ایرانی‎ ‎آنگونه‎ ‎که‎ ‎هست‎ ‎به‎ ‎خارج‎ ‎از‎ ‎مرزهای‎ ‎ان‎ ‎منتقل‎ ‎شود. تنها‎ ‎سودمندی‎ ‎آن‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎بر‎ ‎تصویری‎ ‎که‎ ‎جامعه‎ ‎بین‎ ‎المللی‎ ‎و‎ ‎نیز‎ ‎رسانه‎ ‎های‎ ‎مسلط‎ ‎برگفتمان‎ ‎عمومی‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎از‎ ‎ایران‎ ‎اراپه‎ ‎کنند‎ ‎صحه‎ ‎می‎ ‎گذارد‎. ‎‎ ‎
هیچ‎ ‎رسانه‎ ‎و‎ ‎کشورخارجی‎ ‎طی‎ ‎سالهای‎ ‎گذشته‎ ‎بیش‎ ‎از‎ ‎خود‎ ‎مسپولان‎ ‎ایرانی‎ ‎در‎ ‎ترسیم‎ ‎این‎ ‎چهره‎ ‎که‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی‎ ‎در‎ ‎برخورد‎ ‎با‎ ‎مخالفین،‎ ‎منتقدین‎ ‎و‎ ‎حتی‎ ‎مسالمت‎ ‎آمیز‎ ‎ترین‎ ‎افراد‎ ‎وجریانات‎ ‎اجتماعی‎ ‎سیاسی‎ ‎بی‎ ‎تحمل‎ ‎است‎ ‎واز‎ ‎غیرمنطقی‎ ‎ترین‎ ‎گزینه‎ ‎ها‎ ‎برای‎ ‎ساکت‎ ‎کردن‎ ‎صداهایشان‎ ‎وسرکوب‎ ‎حرکتشان‎ ‎استفاده‎ ‎می‎ ‎کند،‎ ‎موثر‎ ‎نبوده‎ ‎است. ‏‎ ‎درواقع‎ ‎اقداماتی‎ ‎از‎ ‎قبیل‎ ‎دستگیری‎ ‎های‎ ‎یاد‎ ‎شده‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎دلیل‎ ‎روش،‎ ‎محتوا‎ ‎وفلسفه‎ ‎دستگیری‎ ‎وسرانجام‎ ‎شبیه‎ ‎به‎ ‎هم‎ ‎آنها،‎ ‎به‎ ‎ترسیم‎ ‎چهره‎ ‎ای‎ ‎سیاه‎ ‎از‎ ‎دولت‎ ‎ایران‎ ‎می‎ ‎پردازد‎ ‎نه‎ ‎کارهایی‎ ‎که‎ ‎افراد‎ ‎یاد‎ ‎شده‎ ‎انجام‎ ‎می‎ ‎دهند‎. ‎‎ ‎
صدای‎ ‎فعالان‎ ‎زن‎ ‎وکسانی‎ ‎که‎ ‎درکمپین‎ ‎های‎ ‎مختلف‎ ‎اجتماعی‎ ‎فعالیت‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎همواره‎ ‎روی‎ ‎این‎ ‎پیام‎ ‎متمرکز‎ ‎بوده‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎جامعه‎ ‎مدنی‎ ‎ایران‎ ‎زنده‎ ‎است‎ ‎وبرای‎ ‎تغییر‎ ‎در‎ ‎وضعیت‎ ‎موجود‎- ‎مانند‎ ‎هرجامعه‎ ‎دیگری‎- ‎پافشاری‎ ‎می‎ ‎کند‎. ‎این‎ ‎صدا‎ ‎همواره‎ ‎ضد‎ ‎جنگ،‎ ‎ضدمداخله‎ ‎نظامی،‎ ‎ضد‎ ‎سیاسی‎ ‎کردن‎ ‎فعالیت‎ ‎های‎ ‎اجتماعی‎ ‎و‎ ‎همسو‎ ‎با‎ ‎نیازهایی‎ ‎بوده‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎رفع‎ ‎آنها‎ ‎عملا‎ ‎به‎ ‎ایجاد‎ ‎رشد‎ ‎وشکوفایی‎ ‎جامعه‎ ‎می‎ ‎انجامد‎. ‎صدای‎ ‎زنان‎ ‎و فعالان‎ ‎کمپین‎ ‎های‎ ‎مختلف،‎ ‎درکنار‎ ‎جنبش‎ ‎های‎ ‎مختلف‎ ‎اجتماعی‎ ‎وسیاسی‎ ‎این‎ ‎پیش‎ ‎فرض‎ ‎را‎ ‎که‎ ‎نظام‎ ‎جمهوری‎ ‎اسلامی‎ ‎را‎ ‎یک‎ ‎نظام‎ ‎بی‎ ‎منطق،‎ ‎سرکوب‎ ‎گر‎ ‎و‎ ‎دیکتاتور است،‎ ‎کم‎ ‎رنگ‎ ‎وکم‎ ‎اثر‎ ‎می‎ ‎کند‎. ‎‎ ‎
چرا‎ ‎که‎ ‎نشان‎ ‎می‎ ‎دهد‎ ‎درلایه‎ ‎های‎ ‎مختلف‎ ‎جامعه‎ ‎ایران‎ ‎اولا‎ ‎صداهای‎ ‎مختلفی‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎ومهم‎ ‎تر‎ ‎ازآن‎ ‎اینکه‎ ‎مجراهایی‎ ‎وجود‎ ‎دارد‎ ‎که‎ ‎این‎ ‎صداها‎ ‎شنیده‎ ‎شود. ‏‎ ‎با‎ ‎چنین‎ ‎پیش‎ ‎فرض‎ ‎هایی‎ ‎دستگیری‎ ‎های‎ ‎کوری‎ ‎که‎ ‎توسط‎ ‎لایه‎ ‎های‎ ‎دست‎ ‎پایینی‎ ‎دستگاه‎ ‎های‎ ‎امنیتی‎ ‎صورت‎ ‎می‎ ‎گیرد،‎ ‎در‎ ‎تضاد‎ ‎با‎ ‎منافع‎ ‎ملی‎ ‎کشور‎ ‎وحتی‎ ‎نظامی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎هرفرصتی‎ ‎می‎ ‎خواهد‎ ‎سود‎ ‎بجوید‎ ‎تا‎ ‎خودش‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎گونه‎ ‎ای‎ ‎دیگر‎ ‎معرفی‎ ‎کند‎. ‎درتضاد‎ ‎با‎ ‎سخن‎ ‎آقای‎ ‎احمدی‎ ‎نژاد‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎درکنفرانس‎ ‎های‎ ‎بین‎ ‎المللی‎ ‎از‎ ‎وجود‎ ‎آزادی‎ ‎مطلق‎ ‎درایران‎ ‎سخن‎ ‎می‎ ‎گوید. ‏‎ ‎درتضاد‎ ‎با‎ ‎آرمان‎ ‎هایی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎قانون‎ ‎اساسی‎ ‎بر‎ ‎آن‎ ‎بنا‎ ‎شده‎ ‎وقراربوده‎ ‎که‎ ‎محور‎ ‎عمل‎ ‎رابطه‎ ‎دولت‎ ‎وملت‎ ‎باشد‎. ‎‎ ‎
عشا‎ ‎مومنی،‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎هزاران‎ ‎دانشجویی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎ایالات‎ ‎متحده‎ ‎تحصیل‎ ‎می‎ ‎کنند‎. ‎یکی‎ ‎از‎ ‎کسانی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎همواره‎ ‎زیر‎ ‎سایه‎ ‎فشار‎ ‎نام‎ ‎ایرانی‎ ‎بودن‎ ‎قرار‎ ‎داشته‎ ‎و‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎کسانی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎تحصیل‎ ‎خود‎ ‎در‎ ‎کشورهای‎ ‎غربی‎ ‎را‎ ‎با‎ ‎نیازهای‎ ‎جامعه‎ ‎خود‎ ‎پیوند‎ ‎بزنند‎ ‎تا‎ ‎خدمتی‎ ‎به‎ ‎جامعه‎ ‎خود‎ ‎کرده‎ ‎باشند. ‏‎ ‎او‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎کسانی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎در‎ ‎مسیر‎ ‎این‎ ‎تلاش‎ ‎خواسته‎ ‎است‎ ‎از‎ ‎پیش‎ ‎روترین‎ ‎بخش‎ ‎های‎ ‎جامعه‎ ‎مدنی‎ ‎ایران‎- ‎جنبش‎ ‎وسازمان‎ ‎های‎ ‎زنان‎- ‎فیلمی‎ ‎تهیه‎ ‎کند‎ ‎تا‎ ‎نشان‎ ‎دهد‎ ‎که‎ ‎علی‎ ‎رغم‎ ‎همه‎ ‎تبلیغاتی‎ ‎که‎ ‎علیه‎ ‎کشور‎ ‎ومردم‎ ‎ایرانی‎ ‎می‎ ‎شود‎ ‎تا‎ ‎آنها‎ ‎را‎ ‎مانند‎ ‎جزیره‎ ‎ای‎ ‎جدا‎ ‎از‎ ‎جامعه‎ ‎جهانی‎ ‎با‎ ‎رفتاری‎ ‎عصبانی‎ ‎وغیرمنطقی‎ ‎جلوه‎ ‎دهند،‎ ‎ایران‎ ‎درمسیر‎ ‎دستیابی‎ ‎به‎ ‎حقوق‎ ‎برابر‎ ‎و‎ ‎منطبق‎ ‎سازی‎ ‎ها‎ ‎قوانین‎ ‎با‎ ‎واقعیات‎ ‎جامعه‎ ‎از‎ ‎یک‎ ‎جامعه‎ ‎مدنی‎ ‎پویا‎ ‎متشکل‎ ‎از‎ ‎هزاران‎ ‎زن‎ ‎ومرد‎ ‎فعال‎ ‎وتحصیل‎ ‎کرده‎ ‎برخوردار‎ ‎است‎. ‎‎ ‎
او‎ ‎یکی‎ ‎از‎ ‎دانشجویانی‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کند‎ ‎علی‎ ‎رغم‎ ‎همه‎ ‎نادانی‎ ‎هایی‎ ‎که‎ ‎طی‎ ‎سالهای‎ ‎گذشته‎ ‎مسپولان‎ ‎ایرانی‎ ‎در‎ ‎سطوح‎ ‎مختلف‎ ‎انجام‎ ‎داده‎ ‎اند‎ -‎که‎ ‎هزینه‎ ‎های‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎شهروندانی‎ ‎چون‎ ‎عشا‎ ‎می‎ ‎پردازند‎- ‎به‎ ‎ایران‎ ‎سرزمین‎ ‎پدری‎ ‎اش‎ ‎برود‎ ‎و‎ ‎تصویری‎ ‎دقیق‎ ‎تری‎ ‎از‎ ‎آن‎ ‎اراپه‎ ‎کند‎. ‎تصویری‎ ‎که‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎کشورهای‎ ‎همسایه‎ ‎متمایز‎ ‎می‎ ‎کند. ‏کشورهایی‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎ضرب‎ ‎وزور‎ ‎تبلیغات‎ ‎رسانه‎ ‎ای‎ ‎چهره‎ ‎ای‎ ‎به‎ ‎مراتب‎ ‎انسانی‎ ‎تر‎ ‎و‎ ‎عاقل‎ ‎تر‎ ‎از‎ ‎حکومت‎ ‎ایران‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎خورد‎ ‎مردم‎ ‎جهان‎ ‎می‎ ‎دهند‎. ‎‎ ‎
حال‎ ‎در‎ ‎چنین‎ ‎شرایطی‎ ‎دستگیری‎ ‎یک‎ ‎دانشجوی‎ ‎مشتاق‎ ‎و‎ ‎همراه‎ ‎کردن‎ ‎خاطره‎ ‎دستگیری‎ ‎وتوهین‎ ‎وتوقیف‎ ‎فیلم‎ ‎و‎ ‎اضطراب‎ ‎تمام‎ ‎نشدنی‎ ‎خانواده‎ ‎ای‎ ‎که‎ ‎همه‎ ‎زندگی‎ ‎اش‎ ‎را‎ ‎برای‎ ‎بهبود‎ ‎وضعیت‎ ‎درایران‎ ‎گذاشته،‎ ‎چقدر‎ ‎به‎ ‎آبروی‎ ‎نظام‎ ‎می‎ ‎افزاید؟‎ ‎چقدر‎ ‎باعث‎ ‎می‎ ‎شود‎ ‎تهدیدات‎ ‎علیه‎ ‎کشور‎ ‎کم‎ ‎شود؟‎ ‎چقدر‎ ‎حاکی‎ ‎از‎ ‎وجودیک‎ ‎حکومت‎ ‎عاقل‎ ‎در‎ ‎ایران‎ ‎است؟‎ ‎‎ ‎
دادن‎ ‎فرمان‎ ‎بخش‎ ‎های‎ ‎حساس‎ ‎امنییتی‎ ‎کشور‎ ‎به‎ ‎دست‎ ‎کسانی‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎جای‎ ‎عقل‎ ‎وتدبیر‎ ‎ودانش‎ ‎از‎ ‎مدرک‎ ‎جعلی‎ ‎و‎ ‎عصبانیت‎ ‎و‎ ‎بی‎ ‎سوادی‎ ‎بهره مند‎ ‎هستند‎ ‎تا‎ ‎دانش‎ ‎و تدبیری‎ ‎که‎ ‎بتواند‎ ‎پیچیدگی‎ ‎های‎ ‎زمانه‎ ‎ما‎ ‎را‎ ‎درک‎ ‎کند‎ ‎و مبتنی‎ ‎برآن‎ ‎سیاست‎ ‎هایی‎ ‎اتخاذ‎ ‎کند‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎استفاده‎ ‎از‎ ‎همه‎ ‎ظرفیت‎ ‎های‎ ‎موجود‎ ‎در‎ ‎داخل‎ ‎و کشور‎ ‎برای‎ ‎بهبود‎ ‎وضعیت‎ ‎جامعه‎ - ‎و در نهایت‎ ‎بهبود‎ ‎تصویر‎ ‎حکومت‎ ‎بیانجامد‎- ‎نتیجه‎ ‎اش‎ ‎این‎ ‎شده‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎دور‎ ‎و‎ ‎تسلسل‎ ‎دستگیری‎ ‎های‎ ‎کور‎ ‎همچنان‎ ‎ادامه‎ ‎داشته‎ ‎باشد‎. ‎‎ ‎
من‎ ‎هیچگاه‎ ‎عشامومنی‎ ‎را‎ ‎نه‎ ‎دیده‎ ‎ام‎ ‎نه‎ ‎حتی‎ ‎در موردش‎ ‎چیزی‎ ‎شنیده‎ ‎بودم. ‏‎ ‎اما‎ ‎صدها‎ ‎عشا‎ ‎مومنی‎ ‎را‎ ‎دیده‎ ‎ام‎ ‎که‎ ‎به‎ ‎کشورخود‎ ‎عشق‎ ‎می‎ ‎ورزند‎ ‎و از‎ ‎جایگاه‎ ‎جزیره‎ ‎مانندی‎ ‎که‎ ‎برای‎ ‎خود‎ ‎درست‎ ‎کرده‎ ‎ناراحتند. کسانی‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎تبلیغات‎ ‎گسترده‎ ‎علیه‎ ‎کشور‎ ‎ومردم‎ ‎خودشان‎ ‎غمگنینند‎ ‎و‎ ‎تلاش‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎از‎ ‎هر‎ ‎فرصتی‎ ‎سود‎ ‎جویند‎ ‎تا‎ ‎این‎ ‎تصویر‎ ‎را‎ ‎عوض‎ ‎کنند‎. ‎حال‎ ‎برای‎ ‎تغییر‎ ‎این‎ ‎تصویر‎ ‎یا‎ ‎فیلم‎ ‎می‎ ‎سازند،‎ ‎یا‎ ‎مقاله‎ ‎می‎ ‎نویسند‎ ‎یا‎ ‎در‎ ‎نهایت‎ ‎می‎ ‎کوشند‎ ‎که‎ ‎پیام‎ ‎آوری‎ ‎دقیق‎ ‎وهوشیار‎ ‎باشند‎. ‎به‎ ‎همین‎ ‎جهت‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎دستگیری‎ ‎هایی‎ ‎از‎ ‎این‎ ‎دست‎ ‎غم‎ ‎انگیز‎ ‎است‎. ‎‎ ‎
هم‎ ‎برای‎ ‎عشا‎ ‎وخانواده‎ ‎اش‎ ‎و امیدی‎ ‎که‎ ‎درطبق‎ ‎اخلاص‎ ‎می‎ ‎گذارند،‎ ‎هم‎ ‎برای‎ ‎نوری‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎تاباند‎ ‎بر‎ ‎ژرفای‎ ‎یک‎ ‎نظام‎ ‎سیاسی‎ ‎و تصمیم‎ ‎گیرانی‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎معمولی‎ ‎ترین‎ ‎تحلیل‎ ‎ها‎ ‎برای‎ ‎اداره‎ ‎بسامان‎ ‎جامعه‎ ‎عاجزند‎. ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎یک‎ ‎شهروند‎ ‎ایرانی‎ ‎توقع‎ ‎من‎ ‎بسیاربیش‎ ‎تر‎ ‎کشورم‎ ‎است‎. ‎به‎ ‎عنوان‎ ‎یک‎ ‎شهروند‎ ‎توقع‎ ‎ما‎ ‎این‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎مسپولین‎ ‎حداقل‎ ‎های‎ ‎اداره‎ ‎امور‎ ‎جامعه‎ ‎را‎ ‎دارا‎ ‎باشند‎ ‎و‎ ‎توانند‎ ‎دوغ‎ ‎را‎ ‎از‎ ‎دوشاب‎ ‎تشخیص‎ ‎دهند‎. ‎‎ ‎
این‎ ‎توقع‎ ‎زیادی‎ ‎نیست‎. ‎مقامات‎ ‎عاقلی‎ ‎که‎ ‎شاهد‎ ‎چنین‎ ‎جریاناتی‎ ‎هستند‎ ‎باید‎ ‎آن‎ ‎را‎ ‎متوقف‎ ‎کنند. آنهایی‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎گویند‎ ‎همه‎ ‎نظام‎ ‎خلاصه‎ ‎شده‎ ‎در‎ ‎زیاده‎ ‎خواهی‎ ‎وبی‎ ‎منطقی‎ ‎بخش‎ ‎هایی‎ ‎که‎ ‎دهها‎ ‎برابر‎ ‎مسپولیتشان‎ ‎قدرت‎ ‎دارند،‎ ‎باید‎ ‎به‎ ‎این‎ ‎گونه‎ ‎بی‎ ‎منطقی‎ ‎ها‎ ‎که‎ ‎هزینه‎ ‎های‎ ‎زیادی‎ ‎را‎ ‎بر‎ ‎دوش‎ ‎شهروندان‎ ‎ایرانی‎ ‎می‎ ‎گذارد‎ ‎خاتمه‎ ‎دهند‎. ‎عشا‎ ‎مومنی‎ ‎به‎ ‎هرحال‎ ‎آزاد‎ ‎می‎ ‎شود‎ ‎اما‎ ‎هیچ‎ ‎گاه‎ ‎شایسته‎ ‎نبود‎ ‎که‎ ‎وی‎ ‎با‎ ‎چنین‎ ‎خاطره‎ ‎ای‎ ‎کشورش‎ ‎را‎ ‎ترک‎ ‎گوید‎. ‎آنها‎ ‎که‎ ‎امید‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎حسرت‎ ‎و‎ ‎ناامیدی‎ ‎تبدیل‎ ‎می‎ ‎کنند،‎ ‎هیچگاه‎ ‎خدمتگزار‎ ‎کشور‎ ‎ومردم‎ ‎نیستند‎. ‎آنها‎ ‎که‎ ‎اشتیاق‎ ‎یک‎ ‎جوان‎ ‎را‎ ‎به‎ ‎جامعه‎ ‎اش‎ ‎این‎ ‎گونه‎ ‎پاسخ‎ ‎می‎ ‎دهند‎ ‎تنها‎ ‎کاری‎ ‎که‎ ‎می‎ ‎کنند‎ ‎تصویر‎ ‎کاریکاتورگونه‎ ‎ای‎ ‎از‎ ‎رییس‎ ‎جمهوری‎ ‎می‎ ‎سازند‎ ‎که‎ ‎از‎ ‎وجود‎ ‎آزادی‎ ‎در کشور سخن‎ ‎می‎ ‎گویند. ‏‎ ‎شاید‎ ‎با‎ ‎این‎ ‎مردان‎ ‎است‎ ‎که‎ ‎رییس‎ ‎جمهوری‎ ‎چندان‎ ‎جدی‎ ‎گرفته‎ ‎نمی‎ ‎شود‎.