|
برگزاری مراسم جایزه حقوق بشر ایتالیا در میرانو و بازتاب ممنوع الخروج شدن نسرین ستوده
23 آذر 1387
مدرسه فمینیستی: روز جمعه 22 آذرماه، مراسم اهدای جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا به نسرین ستوده از سوی بنیاد زودتیرول، در سال ۲۰۰۸ در شهر مرانو برگزار شد. در این مراسم که ساعت 10 و نیم شب دیروز برگزار شد ویدئوی سخنرانی نسرین ستوده پخش شد و سپس پیام کوتاهی از وی در مورد عدم حضورش در این مراسم خوانده شد. متن سخنرانی نسرین ستوده را می توانید در اینجا بخوانید.
نسرین ستوده موفق نشد که در این مراسم شرکت کند و به نیابت از او همسرش، رضا خندان و دختر کوچک اش، مهراوه خندان در این مراسم شرکت و جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا به نسرین ستوده را دریافت کردند.
نسرین ستوده از اعضاء کانون مدافعان حقوق بشر و از وکلاس کمپین یک میلیون امضاء برای قوانین تبعیض آمیز علیه زنان است و در سال های اخیر وکالت چندین نفر از فعالان امور زنان و حقوق بشر را بعهده داشته است.
روز چهارشنبه 20 آذرماه 1387، ساعت هفت صبح هنگامی که نسرین ستوده، وکیل دادگستری و از وکلای سرشناس کمپین یک میلیون امضاء به همراه شوهر و دو فرزند خود راهی ایتالیا بود، در فرودگاه امام خمینی، ممنوع الخروج اعلام شد و پاسپورت وی نیز توسط ماموران امنیتی فرودگاه ضبط شد.
نسرین ستوده در مصاحبه با رادیو آلمان نحوه ضبط پاسپورت و جلوگیری از خروج خود از کشور را غیرقانونی دانسته و می‌گوید در صدد است از عاملان صدور این حکم و دیگر احکام ممنوع‌الخروجی موکلان خود شکایت کند.
او گفته است: «به من شماره‌ی یک پرونده داده شد و نه خود حکم قضایی. چون این حکم تا به امروز نه به اداره‌ی گذرنامه ابلاغ شده بود و نه به من، تعجب مرا برانگیخت. چرا که کلیه‌ی احکام و قرارهایی که توسط دادگاه صادر می‌شود، بعد از ابلاغ، قابلیت اجرائی پیدا می‌کند. در این صورت، حکم باید هنگام عبور از بخش کنترل گذرنامه اجرا شود و نه بعد از عبور از آن. این نشان می‌دهد که تا امروز هیچ حکمی به اداره‌ی گذرنامه ابلاغ نشده است. به من هم حکمی ابلاغ نشده بود و جای سوال اینجاست که چرا تمام این ممنوعیت از خروج‌ها که در قالبی کاملا غیرقانونی صورت میگیرد، از طرف نهاد ریاست‌جمهوری قابلیت اجرائی پیدا می‌کند.»
همچنین نسرین ستوده در مصاحبه با رادیو بی بی سی «به نقل از ماموران فرودگاه دلیل ضبط گذرنامه خود را وجود پرونده ای عنوان کرد که نه ماه قبل و در زمانی که او همراه با منصوره شجاعی، یکی دیگر از فعالان حقوق زنان و موکل سرین ستوده قصد سفر به دوبی را داشت تشکیل شد. به گفته خانم ستوده در آن زمان این دونفر قصد داشتند به دعوت برخی زنان ایرانی ساکن دوبی برای شرکت در مراسم روز جهانی زن از ایران خارج شوند اما از خروج این دو نفر از کشور ممانعت شد.
نسرین ستوده در گفتگو با بی بی سی اتهام مربوط به آن پرونده را "ارتباط با خارجیان و ایرانیان مقیم خارج" برشمرد و متذکر شد که به موجب هیچ یک از قوانین ایران "چنین عنوان مجرمانه ای وجود ندارد."
در این رابطه صبری نجفی که همکار افتخاری هیومن اینتر‌نشنال بوازانو که جایزه را به خانم ستوده می‌دهد در مورد ممنوع الخروج شدن نسرین ستوده به رادیو زمانه گفته است: «قرار بود برنامه در شهر میرانو به خاطر کارهایی که خانم ستوده برای دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان و بچه‌ها انجام داه‌اند، برگزار شود.
بچه‌هایی که زیر ۱۸ سال خطایی انجام داده‌اند و آدمی کشته شده، به محض آنکه به سن ۱۸ سالگی می‌رسند آنها را اعدام می‌کنند.
این مسأله‌ای است که خانم ستوده خیلی اصرار دارند اتفاق نیفتد. مسأله‌ی بعدی، جنبش زنان ایران است که ایشان مجانی دفاع از تمام فعالین جنبش زنان را به عهده می‌گیرند.
این در ایران امروز خیلی مهم است. جنبش زنان جای خیلی بزرگی را پیدا کرده و دارد جلو می‌رود و نمی‌توان جلوی آن را گرفت.»
در همین رابطه عبدالفتاح سلطانی به رادیو زمانه در مورد ممنوع الخروج کردن نسرین ستوده و دیگر افراد گفت: «مسوولین امر توجه داشته باشند که ممنوع‌الخروج کردن اشخاص، به نحوی و به نوعی نقض آشکار حقوق بشر تلقی می‌شود.»
----
متن سخنرانی نسرین ستوده در مراسم اهداء جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا در میرانو
23 آذر 1387
مدرسه فمینیستی:
متن زیر، سخنرانی نسرین ستوده است که قرار بود آن را در 22 آذرماه در مراسم اهداء اولین جایزه حقوق بشر ایتالیا به وی در شهر مرانو، قرائت کند. اما متاسفانه روز چهارشنبه 20 آذرماه هنگامی که نسرین ستوده برای شرکت در این مراسم عازم ایتالیا بود، ممنوع الخروج شد و در فرودگاه پاسپورت اش ضبط گردید (بازتاب ممنوع الخروج شدن نسرین ستوده را می توانید در اینجا مشاهده کنید). در مراسم اهداء این جایزه که در ساعت 10 و نیم دیشب (22 آذرماه) برگزار گردید همسر وی و دختر کوچک اش به نیابت از وی این جایزه را دریافت کردند و متن سخنرانی ایشان به صورت ویدئویی در مراسم پخش شد. و پس از آن پیام کوتاهی نیز از نسرین ستوده که در آن عدم حضورش در مراسم را توضیح می داد قرائت شد.
خانم‌ها، آقايان، حضار محترم
در ابتدا لازم مي‌دانم تبريكات صميمانه خود را به مناسبت شصتمين سالگرد تصويب اعلاميه جهاني حقوق بشر اعلام نمايم: زيرا اعلاميه جهاني حقوق بشر يكي از مهمترين دستاوردهاي بشر است كه البته با هزينهاي گران به دست آمده است.
بسيار مفتخرم كه در سالگرد تصويب اعلاميه جهاني حقوق بشر به مناسبت تعلق اولين جايزه كميته بين‌المللي حقوق بشر در ميان شما هستم و از اينكه اين جايزه به من داده شده است بسيار خوشوقتم.
از همه كساني كه براي برپايي اين جلسه تلاش كردند سپاسگزارم و اميد دارم اين تلاش‌ها به ارتقاء حقوق بشر و توسعه آن در سراسر جهان و از جمله كشور من، ايران مدد برساند.
ضمن آنكه اعطاء اين جايزه را پاس مي‌دارم و به آن افتخار مي‌كنم مايلم مسائلي را با شما در ميان بگذارم:
1- بي شك هريك از شما حكايت‌هايي را از نقض حقوق بشر در ايران شنيده‌ايد حقوق زنان، كودكان، فعالان جنبش‌هاي مختلف اجتماعي اعم از جنبش دانشجويي، كارگري و معلمان.
ضمن تأييد اين حكايت‌ها كه زمينه ساز نقض حقوق بشر در ايران است، دوست دارم از تلاش جامعه مدني ايران و هزينه سنگيني كه در دهه گذشته پرداخته‌اند و تلاش فعالان اجتماعي كه احكام سنگيني تا پاي اعدام را تحمل كرده‌اند، سخن بگويم.
تلاش فعالان جنبش دانشجويي، كارگري، معلمان، زنان و اقليت‌هاي قومي به ويژه هموطنان كرد ما با چالش‌هاي بزرگ قضايي مواجه بوده است كه در بسياري از اوقات امر دفاع از آنان را با دشواري مواجه ساخته است.
زيرا بر خلاف قانون اساسي ايران، قوانين مربوط به نحوه رسيدگي به اتهامات، به قاضي اين اختيار را مي‌دهد كه از دخالت وكيل در مرحله تحقيقات مقدماتي در پرونده‌هاي متهمان از جمله متهمان سياسي جلوگيري به عمل آورد و اين خود زمينه ساز نقض حقوق متهمان سياسي است.
از طرف ديگر وجود قوانيني كه مي‌تواند مخالفان سياسي حكومت يا فعالان اجتماعي را به عنوان محارب مورد محاكمه قرار دهد و حكم اعدام براي آنها صادر كند، از ديگر مشكلات پيش روي فعالان اجتماعي است كه البته بسياري از آنان را با احكام سنگين حبس‌هاي طويل‌المدت و يا حتي اعدام مواجه كرده است.
2- وكلاء مدافع فعالان اجتماعي خود با تضييقات فراواني روبرو هستند. آنها نه تنها با محدوديت‌هاي قانوني براي دفاع از موكلان‌شان روبرو هستد بلكه همواره با تهديد تشكيل پرونده و حبس و زندان مواجه‌اند. بسياري از وكلاء مدافع حقوق بشر به كرات محكوم به زندان شده‌اند و به موجب حكم دادگاه مدت زندان خود را تحمل كرده‌اند.
اما جرياني كه مصمم است از طريق قانون و راه‌هاي مسالمت‌آميز به دفاع از فعالان اجتماعي بپردازد، همچنان بر پيگيري مطالبات قانوني از طريق راه‌هاي مسالمت آميز پا فشاري مي‌كند.
3- مايلم در خصوص فعاليت زنان در ايران نيز نكاتي را با شما در ميان بگذارم.
زنان ايراني طي دهه‌هاي گذشته، دشواري‌هاي زيادي را پشت سر نهادند ولي امروزه با تكيه بر پيشينه صد ساله خويش و به يمن تلاش سي ساله در جايگاهي ايستاده‌اند كه داراي خواسته‌هايي روشن و شفاف هستند و اين خواسته‌ها را با صداي رسا اعلام مي‌كنند.
آنها خواستار تغيير قوانيني هستند كه ديه زنان را نصف مردان قرار مي‌دهد، يعني اگر مرد و زني در خيابان تصادف كنند، خسارتي كه به زن پرداخت مي‌شود نصف مرد است.
خواستار تغيير قوانيني هستند كه ارزش شهادت زنان را نصف مردان مي‌داند حق طلاق را در اختيار مطلق مرد قرار مي‌دهد و در همان حال به وي حق تعدد زوجات را اعطا مي‌كند تا چهار زن براي ازدواج دائم داشته باشد و حق داشتن همسران صيغه‌اي تا بي نهايت را داشته باشد آنها خواستار تغيير قوانيني هستند كه سن مسؤليت كيفري دختران را 9 سال و پسران را 15 سال قرار مي‌دهد و بدين ترتيب دختركان 9 ساله را در معرض مجاز ات اعدام قرار مي‌دهد.
قوانيني كه سهم‌الارث دختران را نصف پسران خانواده قرار مي‌دهد و ارث زنان را از همسران خود از اين هم كمتر قرار مي‌دهد. قانوني كه سن ازدواج را براي دختران 13 سال تعيين كرده است و حق طلاق را از اين دختركان پس از رسيدن به سن بلوغ، سلب مي‌كند. پر واضح است
كه اين قوانين نمي‌تواند مورد تأييد جامعه زناني باشد كه به گواهي آمار رسمي، 70% صندلي‌هاي دانشگاه را در ايران اشغال كرده‌اند.
در اعتراض به اين قوانين و به دنبال جستجوي راه‌هاي مبتكرانه، آنها اقدام به راه اندازي كمپين يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض آميز كردند تا با جمع آوري امضاء از زنان و مردان كوچه و خيابان و درب به درب منازل و ايجاد بحث پيرامون قوانين تبعيض آميز، مبادرت به جمع‌آوري امضاء كنند و اين امضاها را به مجلس قانون گذاري در ايران تسليم نمايند و البته براي اين كار، بهاي سنگيني پرداختند. ما حصل هزينهاي كه زنان ايران براي اين راهكار مبتكرانه‌شان پرداخت كردند عبارت بود از: دستگيري، احضار، حكم محكوميت و ممنوع الخروجي.
كه اگر بخواهم به نمونه‌اي از آن اشاره كنم، طي 80 روز از ژانويه 2008 تا مارس 2008 هر 4 روز يك مورد بوده است.
طي سال‌هاي اخيركه دوران سخت اين جنبش محسوب مي‌شود، زنان نه تنها مورد تعقيب قضايي، بازداشت و يا ممنوع‌الخروجي قرار گرفتند بلكه احكام محكوميت سنگين، تا 5 سال حبس و يا شلاق نيز براي آنان صادر شد. زنان ايراني هرچند در جايگاهي هستند كه خواسته‌هايشان كاملاً روشن و شفاف است، اما در عين حال به مانند بسياري از جنبش‌هاي زنان در سراسر دنيا با گزينش روش‌هاي مسالمت‌آميز، اراده خود را مبني بر پرهيز از روش‌هاي خشونت آميز اعلام مي‌نمايند.
در آخرين اقدام، در اعتراض به لايحه حمايت از خانواده كه حق تعدد زوجات را به رسميت مي‌شناخت، فعالان جنبش زنان با حضور در مجلس، خواستار خروج اين لايحه از دستور كار مجلس شدند. اين عمل فعالان جنبش زنان هر چند منجر به خروج موقت لايحه از دستور كار شد اما اظهارات ضد و نقيض از سوي دست اندركاران، باعث شده است كه جامعه زنان ايران، همچنان نگران سرنوشت لايحه باشند و بنابراين فعاليت زنان در اين زمينه ادامه دارد و آنها با نگراني سرنوشت لايحه را دنبال مي‌كنند و چنانچه لازم باشد با اعتراضات مدني ، فرياد خود را به گوش جهانيان مي‌رسانند و البته هزينه آن را نيز پرداخت مي‌كنند.
4- مايلم ضمن ابراز خوشوقتي از ايجاد دهكده جهاني كه هر لحظه امكان ايجاد ارتباط و همبستگي بين فعالان حقوق بشر را فراهم مي‌آورد، ضمناً بابت ورود بنيادگرا ها به اين دهكده جهاني هشدار دهم، زيرا كه ورود به دهكده جهاني بدون مدارك شناسايي بسيار راحت است همچنانكه ما به آساني به اين دهكده رفت و آمد مي‌كنيم. واپس گرايان نيز در رفت و آمد به اين دهكده‌اند و آثار خود را در دهكده‌اي كه ما نيز در آن زندگي مي‌كنيم، به جا مي‌گذارند.
5- من از اين امكان استفاده مي‌كنم تا جامعه مدني ايتاليا را به كمك بطلبم تا موارد نقض حقوق بشر در ايرن را باز هم بيشتر و بيشتر مورد توجه قرار دهند و در اين راه همراه ما باشند، همچنانكه تاكنون بوده‌اند.
دوستان و همراهان گرامي
بي شك حقوق بشر در جامعه اي پايدار نمي‌ماند كه چند كشور آن سوتر مكرراً نقض مي‌شود، به تجربه‌اي كه خود در ايران شاهد آن بودم اشاره مي‌كنم كه تا سي سال پيش اعدام كودكان به موجب قوانين رسمي ايران ممنوع بود اما تأثير ديدگاهي كه به نام مذهب، تصميم گيري مي‌كند توانست در مدت اندكي اين حقوق را چنان دگرگون كند كه دختركان 9 ساله را در معرض اعدام قرار دهد.
در پايان مايلم از پيش كسوتان حقوق بشر در ايران و از پيشگامي زنان در اين خصوص يادي كنم. از تلاش‌هاي شيرين عبادي كه با وجود تهديد‌هاي مستمر عليه ايشان و خانواده‌شان همچنان بر اتخاذ روش‌هاي قانوني و پرهيز از خشونت پاي مي‌فشرند و همچنين مهرانگيزكار كه با پرداخت هزينهاي سنگين و تحمل زندان و مخاطرات جدي سلامتي خود ، ناگزير به ترك ايران شد.
همچنين مايلم از تلاش حقوقدانان كلاسيك ايتاليا يادي كنم كه تأثير همه جانبه‌اي بر نگاه حقوقي دنيا نسبت به جرم و مجرم گذاشتند. تلاش‌هايي كه قبل از پديد آمدن اعلاميه حقوق بشر منجر به تغيير ديدگاه جهانيان به مجرم و رعايت حقوق متهمان گرديد. تلاش حقوقدانان بزرگي چون بكاريا، انريكوفري و رافائل گاروفالو از پيشگامان رعايت حقوق متهمان و رسيدگي به اتهام، بدون پيش داوري و عاري از خشم و كينه و حذف مجازات‌هاي سنگين از جمله اعدام بوده‌اند. بي شك افكار اين حقوق دانان بزرگ بر شكل گيري مفهوم حقوق بشر تأثير بسزايي داشته است.
من بر اين باورم همچنانكه حقوقدانان هموطن شما در زمان خود با تلاشي سخت، بر اصلاح سيستم قضايي و مفهوم جرم و مجرم تأثير بسزايي گذاشتند. ما نيز خواهيم توانست با تلاش خود به اصلاح قوانيني كمك كنيم كه به آن اعتراض داريم. هرچند زمانه‌اي كه در آن هستيم سخت و دشوار است، اما پيش از ما نيز ميليونها نفر در مسير دشوار آزادي و دموكراسي گام برداشتند. همچنانكه آنها توانستند، ما نيز مي‌توانيم بر اين سختي‌ها غلبه كنيم.
----
راه اندازی سایت کمپین در ایتالیا همزمان با اهدای جایزه حقوق بشر ایتالیا به نسرین ستوده
23 آذر 1387
مدرسه فمینیستی: سایت کمپین یک میلیون امضاء در ایتالیا راه اندازی شد. گروه کمپین در ایتالیا که مدتی است فعالیت های خود را در مورد کمپین یک میلیون امضاء و معرفی آن در ایتالیا آغاز کرده، راه اندازی سایت کمپین ایتالیا را به مناسبت سالگرد حقوق بشر و نیز برگزاری مراسم اهدای اولین جایزه بین المللی حقوق بشر ایتالیا به نسرین ستوده، در 12 دسامبر اعلام کرد. سایت گروه کمپین ایتالیا که به زبان ایتالیایی است را در آدرس زیر می توانید مشاهده کنید:
http://milionedifirme.blogspot.com/
از فعالیت های گروه کمپین ایتالیا، می توان به معرفی کمپین یک میلیون امضاء در برنامه ای با عنوان «برابری و جنبش زنان ایران» که در ایتالیا در نوامبر 2008 برگزار شده بود اشاره کرد. سمینار «برابری و جنبش زنان ایران» توسط سازمان OEW (برای یک دنیای همبسته) تدارک دیده شده بود که در این برنامه «صبری نجفی» از اعضای کمپین ایتالیا در مورد کمپین یک میلیون امضاء به سخنرانی پرداخت. برای برپایی این برنامه اعضای سازمان عفو بین الملل در ونیز و دانشجویان موسسه پداگوژی، اجتماعی و فنی شهر بارسلونا همکاری داشتند.
از دیگر فعالیت های این گروه پوستر و تی شرت در معرفی کمپین یک میلیون امضاء است که عکس آن ها را در زیر می توانید مشاهده کنید:
عکس های زیر مربوط به برنامه «برابری و جنبش زنان ایران» است که در آن اعضای سازمان عفو بین المللی وین و اعضای کمپین ایتالیا حضور دارند:
----
خشونت بر
علیه زنان همچنان قربانی میگیرد
زنان
آذرمهر:
در
حالی که 2 هفته از روز جهانی مبارزه با خشونت بر علیه زنان می گذرد اخبار
رسیده همچنان حکایت از آن دارد که این نوع خشونت هر روز قربانی های تازه‌ای
می گیرد.این بار دو زن در شهرهای مهاباد و پیرانشهر در واکنش به خشونت وسیعی
که علیه زنان جریان دارد به زندگی خود خاتمه دادند.
روز بیستم
آذرماه درمحله‌ی مجبور آباد شهر مهاباى زن جوانی به نام "شهين محمد امین اقدم"
به وسیله‌ی خوردن چندین نوع داروي مختلف دست به خود كشي زده است. وي مىتي بود
به خاطر آزار واذيت هاي همسرش خانه به خانه پدري بناه برده بود ،اما در آنجا
هم باخشونتي مضاعف روبه رو مي شود و در نهایت دست به خودكشي ميزند
.
همچنین روز یک
شنبه 19 آذرماه نیز زن دیگری به نام "سحر" ساکن محله‌ی فرهنگیان شهر
پیرانشهر پس از آنکه از سوی شوهر خود مورد کتک و آزار شدید قرار می گیرد دست
به خود کشی از راه خفه کردن خود زده است.
نزدیکان این
زن میگویند که او به شدت هر چه تمامتر و به صورت پیوسته از جانب شوهر خود
مورد شکنجه قرار می گرفته است.
22 آذر
1387
|