خبرنامه امیرکبیر: با گذشت چند روز از حمله وحشیانه نیروهای سازماندهای شده به کوی دانشگاه تهران، ابعاد این فاجعه و نقش نیروهای امنیتی در این ماجرا بیش از پیش در حال مشخص شدن است.

تعدادی از دانشجویان آزاد شده کوی دانشگاه تهران اعلام کردند که در بامداد دوشنبه افراد لباس شخصی که به انواع سلاح های سرد و گرم مجهز بودند، پس از اعمال جنایاتی وحشتناک در حق دانشجویان و تخریب تمامی اتاق ها و وسایل، بیش از ۵۰ دانشجو را نیز بازداشت کرده و به زیر زمین ساختمان وزارت کشور منتقل کردند.

بنابر گفته دانشجویان آنها برای ساعت ها در زیر زمین وزارت کشور مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار گرفتند. شکنجه دانشجویان در زیر زمین وزرات کشور در حالی صورت گرفت که بسیاری از دانشجویان بر اثر حملات در کوی دانشگاه زخمی شده و دچاری خونریزی های شدید بودند.

به گزارش خبرنامه امیرکبیر بنابر شهادت دانشجویان، نیروهای سازماندهی شده لباس شخصی با همکاری کامل نیروهای انتظامی وارد کوی دانشگاه شدند. یکی از دانشجویان در همین زمینه گفت: «مهاجمان هیچ نیازی به پوشیدن چهره ها و پنهان کردن هویتشان نداشتند. انگار پشتشان خیلی محکم است. با همکاری و همراهی پلیس ضد شورش وارد کوی شدند و هر کاری که خواستند کردند.»

این اقدام وحشیانه بر علیه دانشجویان در حالی صورت گرفت که وزارت علوم با تاخیر ۲ روزه و پس از غیر قابل کتمان شدن این فاجعه، بیانیه ای صادر کرده و این حملات را محکوم کرد.

ابعاد فاجعه صورت گرفته بر علیه دانشجویان کوی دانشگاه در بامداد دوشنبه ۲۵ خردادماه به مراتب وسیع تر و دردناک تر از فاجعه کوی دانشگاه در ۱۸ تیر سال ۷۸ است.

لازم به ذکر است تاکنون نه تنها وزارت کشور و اطلاعات و مسئولین نیروی انتظامی هیچ گونه پاسخی در مورد این جنایات صورت گرفته توسط نیروهای سازمان دهی شده لباس شخصی نداده اند، بلکه نهادهایی همچون بسیج هم این جنایات را محکوم نکردند.

خبرنامه امیرکبیر: راستش حمله به کوی دانشگاه تهران در امیر آباد شمالی و ضرب و شتم دانشجویان و فحاشی و توهین به آن ها و تخریب و آتش زدن برخی اتاق های خوابگاه و از بین بردن وسائل دانشجویان ساکن کوی و حمله به دانشکده ی فنی دانشگاه تهران در روز روشن و ضرب و شتم اساتید و دانشجویان فنی، انقدر آش شوری شده که کدخدا هم فهمیده و اعلامیه ی نیمه جانی صادر کرده و به قول خودش “اقدام موهن” ، “گروهی متجاوز” و حمله ی آن ها به کوی دانشگاه را تلویحا محکوم کرده است.

قاعدتا ما از رئیس دانشگاه تهران انتظار نداریم که وقتی خلخال از پای زن یهودی در می آورند، شمشیر بر دارد و از حقوق آن زن دفاع کند. اما صد در صد از جناب رئیس توقع داریم که با تجاوز گروه های متجاوز به امانت های مردم که دست اوست، محکم تر از این ها بر خورد کند. مثل پدری که به حقوق فرزندانش تجاوز شده بر خورد کند. خودش به میدان بیاید.

جناب آقای دکتر رهبر، ریاست محترم دانشگاه تهران، وقتی از نیمه های شب تا صبح، بچه های خوابگاه را زدند و کوفتند، شما باید نقش پدر بازی می کردید نه نقش رئیس. حداقل می رفتید جلو، تا بچه هایتان ببینند که پدرشان آمده و پشت آن هاست. گیریم که اندکی هم گاز اشک آور به چشم های شما آسیب می رساند. آسمان که به زمین نمی آمد هیچ، تازه می فهمیدید که دانشجویان من که چندین ساعت بعد از حادثه آن ها را دیدم و چشم هایشان عین کاسه ی خون بود، چه کشیده اند.

ما را به کوی راه ندادند و نمی دهند. شما که مانعی برای ورود به کوی نداشتید. نسخه ی غیرتمند رئیس دانشگاه شیراز هم که جلوی شماست که در اعتراض به همین گونه اقدامات موهن، استعفا کرده است.

 همین “اقدامات موهن”، “گروه های متجاوز” در برخی دانشگاه های دیگر در تهران و سایر شهرستان ها ی کشور نیز روی داده است. 

البته اساتید در واکنش نشان دادن به اقدامات موهن گروه های متجاوز، یک قدم از رئیس دانشگاه جلو تر بودند. امروز سه شنبه ۲۶ / ۳ / ۱۳۸۸ از صبح تا ظهر، در مسجد دانشگاه تهران و در اعتراض به حمله ی وحشیانه به کوی دانشگاه و ضرب و شتم دانشجویانمان، تحصن کردیم. باز هم جناب رئیس نبود و نیامد. اما معلوم شد، اساتید دانشگاه های دیگر، کمی تا قسمتی از ما هم جلوترند. مثلا اساتید دانشگاه صنعتی امیر کبیر، علاوه بر تحصن، بیانیه هم صادر کرده اند و طبق اطلاع، صد و پنجاه نفر از اساتید دانشگاه صنعتی شریف هم استعفا کرده اند.

تحصن در مسجد دانشگاه تهران البته محدود به اساتید دانشگاه تهران نماند و اساتید سایر دانشگاه های شهر تهران هم آمدند. موضوع تحصن هم علی رغم تذکر و توصیه  مکرر مجری جلسه به اعتراض به حمله ی گروهی متجاوز به کوی دانشگاه محدود نماند و هر کس پشت تریبون رفت، گذری هم به صحرای کربلای انتخابات داشت و سراغ عدم مشروعیت احمدی نژاد هم رفت. تحصن، فردا هم ادامه دارد و ممکن است پیشنهاد استعفای دسته جمعی هیات رئیسه ی دانشگاه تهران که امروز بارها مطرح شد، عملی شود یا حداقل ، استعفای اساتید دانشگاه تهران و برخی دانشگاه های دیگر، انجام شود.

من در اعتراض به :

        -  توهین وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران به شعور بشریت

        -  حمله ی گروهی متجاوز به دانشجویان ساکن کوی و اساتید و دانشجویان فنی و سایر دانشگاه ها

        -  توهین محمود احمدی نژاد به کثیری از مردم این سر زمین که به او رای نداده اند و “خار و خاشاک” خواندن آن ها

این خانه ی کوچک جامعه شناسی زمینی را عزادار اعلام و سیاه پوش می کنم  و به دانشجویان، همکاران، دوستان و اهالی جامعه شناسی زمینی هم که مرا به کمک فرا خوانده اند، می گویم:

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست
که خدمتی به سزا بر نیامد از دستم

والله الموفق لما ینفع فی العاجل والآجل
و خداست توفیق دهنده به آن چه سود بخش است، چه در حال و چه در آینده.