دیدار جمعی از فعالان جنبش زنان با خانواده "نرگس محمدی"

مردی تنها و استوار در حلقه مهر مادران صلح و فعالان جنبش زنان از "نرگس" خندان خانه اش می گوید

1 تیر 1389

مدرسه فمینیستی: جمعی از فعالان جنبش زنان دوشنبه شب با تقی رحمانی، همسر نرگس محمدی دیدار کردند. نرگس محمدی فعال حقوق بشر و فعال حقوق زنان و نایب رئیس ،سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر و رییس هیئت اجرایی شورای صلح ایران است . وی روز 20 خردادماه 1389 در خانه خود در حضور دو کودک خردسال که نیاز زیادی به مادر دارند بازداشت شد.

در این دیدار که نسرین ستوده، مینو مرتاضی، فیروزه صابر، منصوره شجاعی، نوشین احمدی خراسانی، مریم رحمانی، فرخنده احتسابیان ، اکرم مصباح، عبدالفتاح سلطانی و تنی چند از فعالان جنبش دانشجویی حضور داشتند تقی رحمانی درباره وضعیت پرونده همسرش ، نحوه بازداشت او وپیگیری های که از زمان دستگیری نرگس انجام داده است توضیحاتی برای حاضران داد. به گفته تقی رحمانی، کیانا و علی دوقلوهای سه سال و نیمه نرگس دلتنگ مادرشان هستند و بهانه مادر را از اطرافیان می گیرند. تقی رحمانی گفت: کیانا در زمان بازداشت مادرش بیدار بوده و موقع خداحافظی از آغوش مادرش جدا نمی شده است.

دوقلوهای نرگس هرچند که صدها خاله و عمه و عمو و در سراسر ایران دارند، اما فعلا نزد مادر پیر و بیمار تقی رحمانی نگهداری می شوند تا وی بتواند پی گیر وضعیت همسرش باشد.

فعالان جنبش زنان در این دیدار ضمن ابراز نگرانی از وضعیت سلامتی نرگس محمدی و نگرانی برای دو کودک خردسال وی آرزو کردند هرچه سریع تر این فعال حقوق بشر و فعال حقوق زنان آزاد شود.

تقی رحمانی با تصدیق روحیه خوب نرگس گفت: تنها نگران وضعیت سلامتی او است چرا که او از بیماری کم خونی شدید رنج می برد. از آغاز بازداشت نرگس محمدی تنها یک بار توانسته با خانواده تماس تلفنی بگیرد. پیش از این نیز در بازجویی های متعدد ازنرگس محمدی خواسته شده که به عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر و فعالیت های حقوق بشری خویش پایان دهد. وی سپس با لحنی مسولانه و مهربان از همه می خواهد که همانطور که پی گیر وضعیت همسر او هستند، رضا تاجیک همکار دیگر همسرش را نیز از نظر دور ندارند.

نرگس محمدی در سال ۱۳۵۱ در زنجان زاده شد و پس از پایان دبیرستان، در رشته فیزیک کاربردی دانشگاه امام خمینی قزوین ادامه تحصیل داد. او یکی از مؤسسان «تشکل دانشجویی روشنگران» در این دانشگاه بود و در دوران فعالیت دانشجویی‌اش، دو بار هنگام برگزاری نشست‌های دانشجویی بازداشت شد. علاوه بر آن، او در دوران دانشجویی سازمان دهنده و همکار برای صعود به بلندترین قله‌های ایران بود ولی به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش از ورود او به گروه‌های کوهنوردی ممانعت به عمل آمد. محمدی از سال ۱۳۷۵ روزنامه‌نگاری را در نشریه پیام هاجر آغاز کرد و در نشریات دیگر نیز مقاله‌هایی درباره مسایل زنان، مسایل دانشجویان و حقوق بشر چاپ کرد. او در سال ۱۳۷۸ با تقی رحمانی نویسنده، استاد دانشگاه، فعال سیاسی و زندانی سیاسی ازدواج کرد و دو فرزند دارد. نرگس محمدی سپس به عضویت کانون مدافعان حقوق بشر درآمد و اکنون نایب رئیس این کانون و رئیس کمیته زنان آن می‌باشد. ریاست این کانون برعهده شیرین عبادی، برنده جایزه نوبل صلح است. پس از تاسیس شورای ملی صلح در ایران که در سال ۱۳۸۷ توسط ۸۳ شخصیت اجتماعی-سیاسی-فرهنگی با محور صلح و حقوق بشر تشکیل شد، در سال ۲۰۰۸ در انتخابات داخلی این شورا به عنوان رئیس هیئت اجرایی آن برگزیده شد.

نرگس محمدی، در سال ۲۰۰۹ (1388) برنده جایزه بین‌المللی بنیاد الکساندر لانگر شد اما به دلیل ممنوعیت خروج نتوانست در مراسم اهدای جایزه خود که در تیرماه 1388 برگزار شد شرکت کند. اما در پیامی که به این مراسم فرستاد با صدای بلند اعلام کرد « ملت ایران، ملتی مسالمت جو و متنفر از جنگ و خشونت است». متن پیام او را در لینک زیر می توانید مشاهده کنید:

نرگس محمدی: ملت ایران، ملتی مسالمت جو و متنفر از جنگ و خشونت است

http://www.iranianfeministschool.com/spip.php?article2757

نرگس محمدی، در آذرماه 1388، به دلیل فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر، از کار اخراج شد. مصاحبه تصویری با او را در رابطه با اخراج اش از کار در لینک زیر می توانید مشاهده کنید:

«کار، حق من است» / گفتگو با نرگس محمدی

http://www.youtube.com/user/feministschool#p/a/u/0/7LW9W_-2ZKM

----

قدردانی دویچه وله از فعالیت مطبوعاتی ژیلا بنی‌یعقوب

22.06.2010

دویچه وله با اعطای جایزه‌ای به ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار ایرانی، از تعهد فوق‌العاده او به آزادی بیان قدردانی کرد. بنی‌یعقوب به‌خاطر فعالیت‌های مطبوعاتی، به یک سال زندان و ۳۰ سال محرومیت از روزنامه‌نگاری محکوم شده است.

ژیلا بنی‌یعقوب در ماه آوریل سال جاری در جریان مسابقه وبلاگ‌های برتر که همه‌ساله از سوی دویچه وله برگزار می‌شود، برنده‌ جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز شد.

وبلاگ خانم بنی‌یعقوب با نام «ما روزنامه‌نگار هستیم» در مسابقه‌ی دویچه وله شرکت کرده بود. شعبه‌ای از دادگاه انقلاب در ایران ژیلا بنی‌یعقوب را از جمله به خاطر نوشته‌هایش در این وبلاگ، به یک سال زندان و ۳۰ سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی محکوم کرده است.

هیئت داوران مسابقه‌ی وبلاگ برتر دویچه وله اعلام کرد که با اعطای این جایزه به ژیلا بنی‌یعقوب، از «تعهد فوق‌العاده وی به آزادی بیان» تقدیر می‌کند.
 
همچنین سازمان گزارشگران بدون مرز به هنگام انتخاب وبلاگ «ما روزنامه‌نگار هستیم» برای دریافت جایزه ویژه در اطلاعیه‌ای نوشت: «ژیلا بنی‌یعقوب از نخستین وبلاگ‌نویسان مدافع آزادی بیان در ایران است که در وبلاگ خود به مسائل روز ایران و به ویِژه موضوعات اجتماعی و حقوق زنان می‌پردازد. وی و نزدیکانش هزینه سنگینی برای تعهدات حرفه‌ای خود پرداخت کرده‌اند. گزارشگران بدون مرز مفتخر است که این جایزه را به وی اهدا و به نام او از همه‌ی وبلاگ‌نویسان و روزنامه‌نگاران ایرانی که زندانی یا در ماه‌های گذشته مجبور به ترک کشور شده‌اند، تقدیر می‌کند.»

پیام ژیلا بنی‌یعقوب

ژیلا بنی‌یعقوب روز سه‌شنبه (۱ تیرماه ۱۳۸۹) در پیامی به "همایش جهانی رسانه‌ها" در دویچه وله، ضمن تشکر از گزارشگران بدون مرز که او را شایسته دریافت بهترین وبلاگ  دانسته‌اند، این جایزه را به همسرش بهمن احمدی امویی، شیوا نظرآهاری و دیگر وبلاگ‌نویسان زندانی در ایران تقدیم کرد.

ژیلا بنی‌یعقوب در پیام خود نوشته است: «به تازگی از سوی دادگاه انقلاب اسلامی در ایران به سی سال محرومیت از حرفه روزنامه‌نگاری محکوم شده‌ام. یکی از دلایل محکومیت من مطالبی است که در وبلاگم نوشته‌ام؛ وبلاگی  که جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز را در مسابقه بین‌المللی دویچه وله به خود اختصاص داده است و مطالبی که در آن درباره اعتراض‌های مردم ایران نسبت به نتیجه انتخابات پرمناقشه سال گذشته گزارش داده بودم.»

در پیام خانم بنی‌یعقوب همچنین آمده است: «هم اکنون بیش از چهل روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس ایرانی در زندان‌های ایران به سر می‌برند... یکی از این وبلاگ‌نویسان زندانی همسرم، بهمن احمدی امویی است که در جریان جنبش اعتراضی مردم ایران پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران بازداشت شده است. مهم‌ترین جرم او نوشتن مقالاتی انتقادی درباره دولت احمدی‌نژاد  در وبلاگ شخصی‌اش و همچنین روزنامه‌های ایران است. او و بسیاری دیگر از روزنامه‌نگاران ایرانی یکسال است که بدون دلیل مشخص و موجه در زندان به سر می‌برند.»

یکی از نخستین گزارشگران مستقل

گزارشگران بدون مرز در گزارشی درباره ژیلا بنی‌یعقوب نوشته است: او یکی از نخستین زنان گزارشگر مستقل در ایران است. وی بارها در دوره فعالیت‌اش با احضارها و بازداشت‌های متعدد و خودسرانه با هدف به سکوت وادار کردنش مواجه بوده است، اما وی هیچ گاه در برابر فشار های دائمی مقامات قضایی و امنیتی سرخم نکرد. این روزنامه‌نگار بیش از ۴۰۰ گزارش درباره موضوعات مختلف همچون وضعیت تحصیلی زنان، خودفروشی زنان، خودکشی جوانان و همچنین گزارش‌هایی از جنگ در عراق و افغانستان و لبنان منتشر کرده است.

ژیلا بنی یعقوب و همسرش بهمن احمدی امویی در تاریخ ٣٠ خرداد ۸۸ به همراه ده‌ها روزنامه‌نگار دیگر در ارتباط با حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران دستگیر شدند. وی در تاریخ ٢ شهریورماه با سپردن وثیقه آزاد شد. اما بهمن احمدی امویی تا اواخر سال ۸۸ در زندان ماند. بهمن احمدی امویی در آستانه‌ی نوروز برای مدتی کوتاه آزاد شد، اما در آخرین روز اردیبهشت‌ماه ۱۳۸۹ مجددا به زندان اوین بازگردانده شد. وی به ۵ سال زندان محکوم شده است.