همبستگی

چند سازمان جهانی مدافع حقوق بشر طی بیانیه ای خواستار اقدام مجمع عمومی سازمان ملل متحد برای رسیدگی به 'بحران حقوق بشر' در ایران شدند.

بی بی سی: این بیانیه مشترک که توسط عفو بین الملل، دیده بان حقوق بشر، پروژه ائتلاف دمکراسی، کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران و فدراسیون جهانی حقوق بشر صادر شده از دبیر کل سازمان ملل متحد خواسته است گزارش جامع تری درباره وضع حقوق بشر در ایران تهیه و وضع حقوق بشر در ایران را بطور مرتب به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گزارش کند.

این سازمان ها همچنین خواستار آن شده اند که دبیر کل سازمان ملل متحد نماینده ویژه ای را برای بررسی و گزارش وضع حقوق بشر در ایران منصوب کند.

هادی قائمی، سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، به بی بی سی فارسی گفت تلاش های سازمان های حقوق بشر این است که ایران در دستور کار نشست های آینده سازمان ملل متحد باشد و نه فقط هر سال بلکه هر چند ماه یکبار گزارش وضع حقوق بشر ایران به شورای مربوطه ارائه شود.

وی گفت که به دنبال حوادث پس از انتخابات، به دلیل آنکه توجه کشورها عمدتا به برنامه هسته ای ایران منحصر شده، سازمان ملل به اقدام کافی برای حمایت و کمک به مردم ایران دست نزده است.

سازمان های مدافع حقوق بشر در بیانیه خود ایران را متهم کرده اند که از همکاری در زمینه حقوق بشر خودداری کرده و توصیه های شورای جهانی حقوق بشر را در نشست پیشین رد کرده است.

ایران در جلسه سالانه شورای حقوق بشر ژنو که در فوریه گذشته برگزار شد بسیاری از اتهام های مطرح شده توسط کشورهای غربی را رد کرد.

به دنبال انتخاباتریاست جمهوری ایران در سال گذشته، بسیاری از معترضان دستگیر شدند و گزارش های متعددی درباره شکنجه و آزار و اذیت آنها انتشار یافته است.

چند تن از بازداشت شدگان نیز اعدام و یا محکوم به اعدام شده اند.

در نشست ژنو کشورهای غربی خواستار اعزام نماینده ویژه سازمان ملل متحد برای بررسی شکنجه در ایران شدند، اما جواد لاریجانی، نماینده ایران دراین جلسه، با این درخواست مخالفت کرد.

هیات اعزامی ایران اتهام های مطرح شده درباره موارد نقض حقوق بشر در این کشور مانند محدود بودن رسانه ها، ممانعت از دسترسی آزاد شهروندان به اینترنت و محدودیت شدید آزادی بیان را نیز رد کرد.

جواد لاریجانی ایران را سردمدار حقوق بشر در جهان دانست.

اما سازمان های حقوق بشر یاد شده در بیانیه خود به "برگزاری دادگاه های نمایشی"، لغو فعالیت احزاب سیاسی، دستگیری خبرنگاران و فعالان حقوق بشر، اعدام نوجوانان، سنگسار متهمین به زنا و آزار پیروان اقلیت های دینی و قومی اشاره کرده و خواستار پاسخ قوی تر جامعه جهانی به "بحران حقوق بشر" در ایران شده اند.

----

فعال حقوق بشری بیش به 7 ماه که از ملاقات حضوری با خانواده اش محروم است

بنابه گزارشات رسیده به فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران " در طی بازدیدی که اخیرا عباس جعفری دولت آبادی دادستان تهران از بند 350 زندان اوین داشته است.تعدادی از زندانیان سیاسی از وی خواسته بودند که نسبت به وضعیت و شرایط حاد جسمی آقای محمد صدیق کبودوند رسیدگی نماید و همچنین به او ملاقات حضوری با خانواده اش داده شود.

اما عباس جعفری دولت آبادی در پاسخ به زندانیان سیاسی پیشنهاد دهنده جواب می دهد که ایشون منافق است و نیاز به ملاقات حضوری ندارد.فعال حقوق بشری محمد صدیق کبودوند از زمانی که عباس جعفری دولت آبادی دادستان تهران شده است فقط یکبار موفق به ملاقات حضوری با همسرش شده است. و در طی 7 ماه گذشته علیرغم وضعیت حاد جسمی اجازه ملاقات حضوری با خانواده اش به وی داده نشده است.فرزندان او از داشتن ملاقات حضوری با پدرشان محروم هستند .

فعال حقوق بشری محمد صدیق کبودوند از ناراحتیهای حاد جسمی مانند ناراحتی قلبی،پروستات و سردردهای شدید رنج می برد وتوصیه های مکرر پزشکان بهدای زندان برای انجام عمل جراحی تا به حال بدون پاسخ باقی مانده است. این مسئله باعث شده است که جان این فعال حقوق بشری را در معرض خطر جدی قرار دهد. بازجویان وزارت اطلاعات و عباس جعفری دولت آبادی از انتقال او به بیمارستانهای خارج از زندان و انجام عمل جراحی وی ممانعت به عمل می آورند.

محدودیتهای غیر انسانی علیه زندانیان سیاسی از زمانی که عباس جعفری دولت آبادی تصدی کرسی دادستانی تهران را به عهده گرفته است فراتر از اعمال ضد بشری سعید مرتضوی می باشد.عباس جعفری دولتی آبادی مجری بی چون چرای بازجویان وزارت اطلاعات می باشد و محدودیتهایی مانند ؛ قطع ملاقاتهای حضوری خانواده ها با عزیزانشان، ممنوع کردن ملاقاتهای حضوری زندانیان سیاسی با فرزندانشان ،قطع تماس تلفنی زندانیان با خانواده هایشان،تبعید زندانیان سیاسی به نقاط دور دست،عدم اجازه درمان ،محروم کردن زندانیان سیاسی از مطالعه و ورزش،شدت یافتن فشارهای روحی ،وضعیت بسیار بد غذایی به لحاظ کیفیت و کمیت، هموطنان اقوام و مذاهب دیگر علاوه بر فشارهای فوق باید تبعیضات قومی و مذهبی که حقوق اولیه آنها را سلب می کند را تحمل نمایند و موارد متعدد دیگر می باشد.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،سلب حقوق اولیه و بنیادین زندانیان سیاسی و تبعیضات مذهبی و قومی علیه هموطنانمان را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و گزارشگران ویژه سازمان ملل متحد و سایر مراجع بین المللی خواستار اقدامات عملی برای پایان دادن به اعمال غیر انسانی در زندانهای ولی فقیه است.

تظلم خواهی مادر مهدی محمودیان از رئیس قوه قضاییه: آیا حق گویی جرم است؟

مهدی محمودیان از شهریور سال گذشته در زندان به سر می‌برد و علی‌رغم بیماری‌های گوناگون نظیر آسم و نفس تنگی با مرخصی وی موافقت نشده است. وی در دادگاه بدوی به ۵ سال زندان محکوم و این حکم عینا در دادگاه تجدیدنظر تایید شد.
به گزارش تا آزادی روزنامه‌نگاران زندانی، متن نامه مادر این روزنامه‌نگار زندانی به شرح زیر است:
بسم‌ الله الرحمان الرحیم

ریاست محترم قوه قضاییه
جناب آقای آملی لاریجانی

با سلام

من مادر مهدی محمودیان که در ۲۵ شهریور ۸۸ بازداشت و به زندان اوین منتقل شد، هستم. فرزندم حدود سه ماه تحت شکنجه‌های بسیار سخت و بازجویی‌های فراوان و طولانی مدت قرار داشت. فرزندم مدت سه ماه در سلول انفرادی نگه‌داری شد و طی این مدت از بسیاری از حقوق اولیه و انسانی‌اش محروم بود. برای مثال در طول این سه ماه که در سلول انفرادی به سر می‌برد، در صورت احتیاج به سرویس بهداشتی، برادران عزیز هر ۶ ساعت یکبار به او اجازه استفاده از سرویس بهداشتی می‌دادند.
لازم است بدانید در دی ماه سال گذشته که او زودتر از وقت تعیین شده احتیاج به استفاده از سرویس بهداشتی داشت، سه تن از برادران مهربان تا آنجا که می‌توانستند او را ضرب و شتم کردند و سپس با چشم‌بند و دستبند و به صورت عریان او را به مدت ۸ ساعت در حیاط و در سرما نگه داشتند.

از همان جا فرزندم دچار آنفولانزای شدید و مریض شد و هرچقدر تلاش کردیم او را معالجه کنیم، به ما اجازه این کار را ندادند و با دادن داروهای موقت و بی اثر از معالجه او سر باز زدند.
تا اسفند ماه همان سال فرزندم چهار بار دیگر به شدت بیمار شد. من مادر او هستم و طبیعی است که نگران حال پسرم باشم، به هرجا که فکر می‌کردم شاید به سوالات من پاسخ دهند، رفتم. به گفته زندانیان محبوس در بند ۳۵۰ و ۲۰۹ زندان اوین بارها فرزندم به دلیل تنگی نفس بی‌هوش شده است و به درمان فوری خارج از زندان احتیاج دارد اما تا کنون برای درمان او پاسخی به ما نداده‌اند.
با پیگیری‌های بسیار و هر روزه من بالاخره یک بار پزشک قانونی او را معاینه کرد و گواهی داد که باید در خارج از زندان و در بیمارستان بستری شود.
آقای لاریجانی

با وجود بیماری شدید فرزندم، او را به جای اینکه در بیمارستان بستری کنند، از زندان اوین به زندان کچوئی و پس از یک یا دوماه به زندان رجایی‌شهر منتقل کردند.

تا کنون فرزندم در این مدت به مرخصی نیامده است. در این یک سال و اندی دختر او بسیار بی‌قراری و بی‌تابی می‌کند.

نگرانی‌های ما برای مهدی کم بود، نگرانی برای سلامت دختر او هم افزوده شده است. دختر هشت ساله هر روز از پدرش می‌پرسد که چرا به خانه نمی‌آید. هرگاه مهدی تلفن می‌زند می‌گوید می‌خواهم با پدرم درد و دل کنم و همیشه در حین صحبت اشک می ریزد اما می‌گوید: “گریه نمی‌کنم فقط اشک‌هایم می‌آید.”
رییس قوه قضاییه

به داد ما برسید. خانواده فرزندم از هم پاشیده‌اند و من نیز به شدت بیمار هستم و بیش از این یک مادر پیر بیمار را آزار ندهید، من در انتظار مرخصی یا آزادی فرزندم هستم تا سپس به درمان خودم بپردازم.
آقای لاریجانی

دادگاه دیگری هم هست. اگر در این دنیا مشکل ما حل نشود، منتظر دادگاه عدل الهی می‌شویم، آنجا ما دامنتان را خواهیم گرفت که به چه گناهی باید عذاب دوری فرزندمان را تحمل کنیم. اگر حق‌گویی این اندازه مشکل دارد و جرم است، ما دیگر حرف حق نخواهیم گفت. قضاوت با شما.
با تشکر

مادر مهدی محمودیان
روزنامه‌نگار دربند

اطلاعیه‌ی کانون نویسندگان ایران در مورد بازداشت منشی کانون نویسندگان ایران

صبح روز ۳ شهریور ۱۳۸۹ مأموران وزارت اطلاعات با حکم بازرسی به منزل منیژه نجم‌عراقی منشی کانون نویسندگان ایران مراجعه کرده و مُهر و اسناد کانون، دستگاه کامپیوتر و تعدادی کتاب و اسناد شخصی او را ضبط کردند. سپس او در چهار نوبت، هر نوبت ساعت‌ها، به اتهام تبلیغ علیه نظام مورد بازجویی قرار گرفت؛ در ۲۱ مهرماه احضاریه‌ی دادسرا دریافت کرد؛ در ۲۴ مهرماه بازداشت شد و در ۲۷ مهرماه با سپردن وثیقه به طور موقت از زندان بیرون آمد. مهم‌ترین اتهامات او عضویت در کانون نویسندگان ایران، ارسال بیانیه‌های کانون، و شرکت در تجمع‌ها بر سر مزار جان‌باختگان راه آزادی، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، و شاعر بزرگ ایران احمد شاملو عنوان شده است.

هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران، ضمن رد تمامی اتهامات انتسابی به خانم نجم‌عراقی، مسئولیت تمامی بیانیه‌ها و اطلاعیه‌های کانون را بر عهده‌ی خود می‌داند و خواهان منع پیگرد بی قید و شرط ایشان است.

کانون نویسندگان ایران
۶ آبان ۱۳۸۹

بیانیه جمعی از زنان زندانی سیاسی به مناسبت آزادی هنگامه شهیدی

جمعی از زنان زندانی سیاسی زندان اوین به مناسبت آزادی هنگامه شهیدی بیانیه ای خطاب به مسئولین قوه قضاییه و زندان اوین منتشر کردند.

دانشجونیوز: در این بیانیه نسبت به شیوه های رذیلانه و غیرانسانی و سوء استفاده از زندانیان و تحقیر آنان انتقاد شده است. متن این بیانیه که توسط مهدیه گلرو، بهاره هدایت، عاطفه نبوی و جمعی دیگر از زندانیان سیاسی صادر شده، به شرح زیر است:

گفتیم اندوه نشسته بر دل را
با استعاره هایی با اهل راز گوییم،
دیدیم دیگر به غیر از آینه یاری نمانده است

این روزها گویا تحمیل احکام ناعادلانه و سنگین حبس و شلاق و تبعید برای فعالان مدنی و سیاسی کفاف کینه، کینه توزان را نمی دهد که همچنان مجدانه و وپیوسته کمر به آزار و ایذاء زندانیانی که به گذران احکام ناعادلانه خود نشسته اند، بسته اند و متاسفانه در این راه از هیچگونه عمل غیراخلاقی و کریهی فرو گذار نمی کنند.

ظاهرا محرومیت های زندانیان سیاسی از حقوق اولیه و قانونی خویش چون بهداشت، تغذیه، ملاقات، عدم تفکیک زندانیان و... کافی نیست که این بار با فشار روحی و روانی بر زندانیان آسیب دیده وکم تجربه و سوء استفاده از نقاط ضعف افراد، کمر بر ایجاد تفرقه و تحقیر زندانیان و وادار کردن معدودی از افراد به کارهای مذمومی از قبیل خبرچینی و پرونده سازی بر علیه هم بندان خود پرداخته اند. ما جمعی از زنان زندانی بند نسوان اوین ضمن تقبیح و محکوم کردن این اعمال زشت و غیر انسانی اعلام می داریم که ادامه این رویه نامیمون خللی در روحیه مقاوم زندانیان سیاسی وارد نخواهد کرد.

ما همچنین ضمن ابراز خوشحالی از آزادی خانم هنگامه شهیدی و تبریک به ایشان و خانواده محترمشان، خواستار توقف ادامه سوء استفاده از برخی زندانیان بوده اعلام می داریم که حقوق قانونی زندانیان همچون مرخصی و آزادی مشروط و... نباید دستاویزی جهت اعمال فشار بر زندانیان برای تن دادن به خواسته های حقیر و غیراخلاقی مسئولین زندان قرار گیرد. چرا که این قبیل اعمال را فشار مضاعف و رفتاری غیرانسانی با زندانیان سیاسی می دانیم.

ما ضمن همدلی با خانم هنگامه شهیدی که چندین ماه شرایط ناگوار و سخت زندان را در کنار ما متحمل شده است، علل برخی از رفتارهای ایشان در تن دادن به خواسته های مسئولین زندان برای پرونده سازی و فشار بر سایر زندانیان را را درک نموده و مسئولیت اصلی رفتار های سر زده از ایشان را متوجه سیستم غیراخلاقی حاکم بر بخشی از مسئولین امنیتی زندان میدانیم و امیدواریم که حداقل بر عهد خود برای عدم باز گرداندن ایشان به زندان پایبند بمانند.