|
نامه دکتر محمد ملکی نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب به احمد شهید
چهارشنبه ۱۶ شهريور ۱۳۹۰ - ۰۷ سپتامبر ۲۰۱۱
بسم الحق
جناب آقای دکتر احمد شهید
با سلام و ارادت و آرزوی موفقیت بخاطر کار
سترگ و انساندوستانه ای
که
پذیرفته اید.
من دکتر محمدملکی استاد بازنشسته دانشگاه و نخستین
رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب میخواستم بر اساس تجربیات
شخصی ام، شمه ای از آنچه در مسیر نقض فاحش حقوق بشر در کشورم
ایران می گذرد را جهت اطلاع بیشتر شما به عرضتان برسانم تا
شاید گامی باشد جهت نجات ملتم از این همه ظلم و فساد و بیرحمی
حاکمان در حق یک ملت مظلوم .
برادرم؛
آقای
شهید
من هم یکی از ده ها هزار نفری بودم که در مدت 32 سال
حکومت جمهوری اسلامی ایران بارها و بارها حقوق انسانی ام از
سوی حاکمان قدرت طلب و استبدادی نقض شده و شاهد بسیاری جنایت
ها در زندانهای ایران بوده ام که به گوشه ای از آنها اشاره می
کنم .
در سال 1357 بعد از پیروزی انقلاب و پس از
برگزیده شدنم به ریاست دانشگاه تهران، برای پیاده کردن یکی از
اهداف انقلاب، تمام توانم را بکار بردم تا دانشگاه و دانشکده
ها به وسیله شورائی مرکب از استادان، دانشجویان و کارمندان که
در یک انتخابات کاملا دموکراتیک انتخاب می شدند، اداره گردد.
اینکار به مزاق حاکمیتی که همه امور کشور را در دست گرفته بود
خوش نیامد تا بالاخره با یک کودتا به نام "انقلاب فرهنگی"، با
حمله به دانشگاهها و کشتار تعدادی از دانشجویان همراه با مجروح
کردن و دستگیری جمعی از آنها، دانشگاهها را بستند و تعداد
زیادی از دانشگاهیان معترض را دستگیر و پس از شکنجه های فراوان
اعدام نمودند. شورای مدیریت دانشگاه تهران و شورای عالی
دانشگاه که کار اداره دانشگاه را به عهده داشتند با این امر به
مخالفت برخاستند، ولی حاکمیت به جای پاسخگوئی به آنها تعدادی
از آنها از جمله اینجانب را دستگیر و به بهانه مخالفت با امر
رهبری (آیت الله خمینی) روانه زندانها نمودند. در یک دادگاه
غیر قانونی بدون حضور وکیل محاکمه شدم و ابتدا به اعدام و سپس
به 10 سال زندان محکوم گردیدم . در این مدت با بیرحمانه ترین
رفتار از جمله زدن کابل به کف پا و سایر نقاط بدنم، آویزان
کردن از سقف، کوبیدن سر به دیوار، زدن مشت و لگد که منجر به
نابینائی چشم چپم و شکستگی استخوان مچ دست راستم شد و انواع
شکنجه ها مواجه بودم. آثار بعضی از آن شکنجه ها هنوز روی بدنم
باقیست. بعد از 5 سال ظاهرا از زندان آزاد شدم ولی ماهها باید
هر چند روز یکبار خودم را به دادستانی معرفی می کردم تا مورد
بازجوئی که خود نوعی شکنجه بود قرار می گرفتم .
در سال
1379 باتفاق دهها فعال ملی ـ مذهبی به بهانه "براندازی" مجددا
دستگیر و مدت 6 ماه در یکی از مخوف ترین زندانهای سپاه (عشرت
آباد) در سلولهای انفرادی (1متر در 2متر) زندانی شدم؛ سلولهائی
که بنا به گفته حقوق دانان و روان پزشکان، زندانی بودن در آنها
را "شکنجه سفید" می نامند. پس از حدود 7 ماه تحمل زندان (شکنجه
سفید) برای محاکمه آزاد شدم و در یک دادگاه غیرعلنی و
غیرقانونی محکوم به 7 سال زندان تعلیقی گردیدم.
در 31
مرداد سال 1388 و درحالیکه دچار بیماری سرطان پروستات و بیماری
قلبی آریتمی و فشارخون بودم و دوران شیمی درمانی را می گذراندم
و از ناراحتی قلبی و سنکپ های مرتب رنج می بردم، در ساعات
اولیه روز عده ای از مامورین وزارت اطلاعات به منزلم هجوم
آوردند و من را بعد از بازرسی خانه و مصادره تعداد زیادی از
کتابهایم، از بستر بیماری مستقیم به زندان اوین، بند مربوط به
وزارت اطلاعات (بند209)، بردند و در سلول انفرادی به مدت 3 ماه
زندانی شدم. در بازجوئی ها انواع توهین و تحقیر را در حقم روا
داشتند و تنها بدلیل نوشته ها و گفته های انتقادی ام، به من
اتهام محاربه و توهین به آقایان خمینی و خامنه ای (رهبران
جمهوری اسلامی) وارد ساختند. نهایتا پس از 191 روز زندانی شدن،
بعلت شدت بیماری که در اثر آن چند بار به بیمارستان منتقل شدم
به من مرخصی استعلاجی دادند تا شیمی درمانی ادامه یابد و عمل
نصب دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب انجام شود . اخیرا برای
محاکمه به دادگاه غیر علنی که خلاف بر قوانین خود جمهوری
اسلامی است احضار شدم تا حکم قاضی صادر گردد و فعلا روزهای
بسیار سخت و شکنجه گونه زیر حکم بودن را می گذرانم. من پیرمردی
78 ساله و بیمار هستم ولی برای تحمل هر حکمی آماده هستم زیرا
هدفم مبارزه با ظلم و بیدادگری حاکمان و قدرت بدستان ایران
بوده و هست و خواهد بود. به خدا و خلق تکیه دارم و از هیچ
عقوبتی ترس ندارم و آرزویم ملاقات با شما و بیان حقایقی است از
آنچه در 3 دهه اخیر در ایران گذشته و ظلمی که بر این ملت روا
رفته است.
جناب آقای دکتر احمد شهید
من شهادت خواهم داد
که در دهه 60 شمسی چگونه زندانیان جوان و دانشجویان اعم از زن
و مرد را پس از شکنجه بسیار، ده ده و صد صد هر شب برای اعدام
می بردند و آنها به سوی سرنوشت می رفتند و در راه سرود می
خواندند. حاضرم حقایقی را که خود شاهد آنها در زندانهای نظام
ولائی بوده ام را برایتان ذکر کنم و پای هزینه آن نیز بایستم.
در پایان بنام یک ایرانی آرزو میکنم که در کارتان موفق
باشید. مطمئن باشید خدا یار شماست .
ارادتمند و به امید
دیدار
دکتر محمد ملکی
زندانی سیاسی در تعلیق و استاد
بازنشسته دانشگاه تهران
شهریور 1390
----
مجتبی
میر طهماسب
ممنوع الخروج شد
فرهنگسرای پویا:
ساعت ٣ بامداد دوشنبه
۱۴ شهریور (۵ سپتامبر) کارگردان برجسته ایرانی، مجتبی میرتهماسب که برای شرکت در کنفرانس
مطبوعاتی پیرامون آخرین ساخته سینمایی خود و دیگر فیلمساز
ایرانی جعفر پناهی، راهی پاریس بود، توسط ماموران امنیتی مستقر
در فرودگاه بطور موقت بازداشت و حکم ممنوع الخروج بودن به وی
ابلاغ شد. ماموران پس از بازرسی وسایل سفر وی، پاسپورت،
کامپیوتر، دوربین فیلمبرداری و عکاسی او را ضبط کردند.
فیلم «این فیلم نیست» ساخته مشترک جعفر پناهی و مجتبی
میرتهماسب تا کنون برای نمایش در
۵۰ فستیوال معتبر جهانی گزینش شده است.
قرار بود آقای مجتبی میرتهماسب در
هفته آینده در فستیوالهای تورنتو و نیویورک شرکت کرده و پس از
آن در تاریخ
۱۹ سپتامبر در مراسم افتتاحیه فیلم در پاریس به دعوت پخش
کننده فیلم و سینماتک پاریس شرکت کند.
این فیلم قرار است
از
۲٨ سپتامبر در
۵۰ سینمای فرانسه اکران عمومی شود.
حکومت ایران در
ادامه سیاستهای سرکوبگرانه خود موج تازه ای از فشار و ارعاب به
جامعه سینماگران ایران را آغاز کرده است و بیم آن می رود که در
روزهای آینده محدودیتهای بیشتری را در مورد سینماگران و
هنرمندان اعمال کند.
پاریس - سه شنبه
۱۵ شهریور
۱٣۹۰ (۶ سپتامبر
۲۰۱۱)
.
