|
شعری
از حسین پژمان
بختیاری در باره ايران
اگر ایران به جز ویران سرا نیست
من این ویران سرا را دوست دارم
اگر تاریخ ِ ما افسانه رنگ است
من این افسانه ها را دوست دارم
نوای نای ما گر جانگداز است
من این نای و نوا را دوست دارم
اگر آب و هوایش دلنشین نیست
من این آب و هوا را دوست دارم
به شوق خار صحراهای خشکش
من این فرسوده پا را دوست دارم
من این دلکش زمین را خواهم از جان
من این روشن سما را دوست دارم
اگر بر من ز ایرانی رود زور،
من این زورآزما را دوست دارم
اگر آلوده دامانید، اگر پاک
من ای مردم، شما را دوست دارم
اندکی درباره شاعر: سراینده این شعر، حسین پژمان بختیاری
متولد متولد سال
۱۲۷۹
هجری شمسی در تهران از شاعران ایرانی عصر قاجار و دورهٔ پهلوی بود.او در
شهر خویش به لقب پژمان تخلص میکرد. او فرزند علیمرادخان بختیاری بود. مادر
او نیز دارای ذوق و قریحه ادبی بود و عالمتاج قائم مقامی (ژاله)
نام داشت. نسب پژمان
بختیاری از سمت مادری به قائم مقام فراهانی میرسد. وی در روز شنبه دوم آذر
ماه سال
۱۳۵۳
هجری شمسی در تهران درگذشت.
|