روز گذشته روز جهاني آزادي مطبوعات بود. روزي كه در اكثر كشورهاي دنيا روزنامه‌نگاران گرد هم مي‌آيند و اين روز را جشن مي‌گيرند.
اما در ايران سال‌هاست كه روزنامه‌نگار ايراني جشني برگزار نمي‌كند. بيشتر گردهمايي آنان براي همدردي است. براي دلداري است. براي مرهم گذاشتن بر دردهاي همديگر است. اصلاً روز جهاني آزادي مطبوعات واژه بي‌مفهومي براي روزنامه‌نگار ايراني است؛ يا حداقل واژه بي‌مفهومي شده است.
در گوشه انجمن روزنامه‌نگاران گرد هم مي‌آييم و پيام دبيركل سازمان ملل را در چنين روزي مي‌شنويم كه «56 روزنامه‌نگار تنها در سال 2004 طي انجام وظيفه به قتل رسيدند، 19 نفر ديگر مفقودالاثر شده‌اند كه بيم آن مي‌رود كشته شده باشند و 124 نفر نيز زنداني شده‌اند».
او در پيام خود مي‌گويد: «سانسور، سركوب اطلاعات، ارعاب، دخالت و يا نفي مردمسالاري مانعي براي توسعه و تهديدي عليه امنيت همگي ما است.»
بعد از خواندن پيام چند نفر پشت تريبون قرار مي‌گيرند، فرياد مي‌زنيم، اعتراض مي‌كنيم. خواهان آزادي صدها نشريه توقيف شده‌مان مي‌شويم، خواهان رهايي همكارانمان از بند مي‌شويم، بعد از همديگر خداحافظي مي‌كنيم تا 365 روز ديگر در چنين روزي و در روز جهاني آزادي مطبوعات!
البته امروز هم براي روزنامه‌نگار ايراني روز ديگري است، امروز دوازدهمين نمايشگاه مطبوعات ايران است. روزي براي تجمع اكثر روزنامه‌نگاران ايراني؛ روزي كه روزنامه‌نگاران به ميان مردم و حاميان خود مي‌آيند و با يكديگر درددل مي‌كنند. روزنامه‌نگار ايراني حرف‌هاي مردم را مرهمي بر دردهاي خود مي‌داند و مردم هم بخشي از حرف‌هاي روزنامه‌نگاران را راهگشاي تصميمات سياسي و اجتماعي زندگي آينده خود.
اما هر سال در اين نمايشگاه روزنامه‌نگاران افسوس سال پيش را مي‌خورند. سال 77 سلام و جامعه و زن بودند امادر سال 78 نبودند. سال 78 صبح امروز، خرداد، نشاط، مشاركت، كيان و... بودند اما در سال 79 عمرشان به دنيا نبود. سال 79 سال غم‌انگيزي بود كه شمع‌هاي بسياري در سوگ نشريات مؤثر برپا شده بود اما هنوز بودند نشرياتي همانند پيام امروز و حيات نو. سال 80 سال آرامتري براي اهالي مطبوعات بود اما سال 81 در زمان نمايشگاه چراغ بنيان خاموش شد. سال 82 ديگر حيات نو و نوروز نبودند اما ياس نو و شرق بودند هر چند كه سال 82 ياس نو هم عمرش به دنيا نماند. سال 83 وقايع اتفاقيه بود اما امسال جاي صدها نشريه خالي است. جاي بسياري از روزنامه‌نگاراني كه از ايران هجرت كردند و جاي آناني كه هنوز دربند گرفتارند. امروز روز ديدار روزنامه‌نگاران با مردم است، روزي كه روزنامه‌نگاران مي‌آيند تا براي يك سال از مخاطبان اصلي خود انرژي بگيرند و اميد. هر چند كه دل‌هاي هر دو طرف شكسته است اما اميدهايشان هنوز باقي است اميدي كه به هر دو طرف تحمل صبر و بردباري مي‌دهد.