نفيسه زارع كهن
«ماجرای نامه هایی که در سفرهای استانی به دست رئیس جمهور می رسد»

هنوز چندی از آغاز به کار دولت نهم نگذشته بود که رئیس دولت اصولگرا خبر از تحقق وعده تبلیغاتی خود درخصوص سفرهای استانی هیات دولت داد و تصمیم خود مبنی بر برگزاری جلسه هیات وزیران در شهرهای مختلف را عملی کرد. آن روزها به این خبر به چشم یک وعده توخالی و غیرممکن نگاه شد، انتقادات و اعتراض های بسیاری نسبت به برگزاری آن صورت گرفت و هشدارهای بسیاری نسبت به هزینه گزافی که این سفرها بر دوش دولت خواهد گذاشت داده شد؛ اما هیچ کدام سودی نبخشید و رئیس جمهور پس از آنکه نخستین جلسه هیات دولت خود را در استان خراسان برگزار کرد، راهی نخستین سفر استانی خود به سوی ایلام شد.

به این ترتیب هر چند که بسیاری این اقدام احمدی نژاد را دنباله سیاست های توده وار و پوپولیستی وی دانستند، اما این پایان داستان عدالت خواهی، توزیع توانمندی و حضور نظارت دولت که رئیس جمهوری برای مردم می خواست، نبود و نخستین سفر رئیس جمهور مسئله دیگری در پی داشت با نام «نامه های مردمی».

نامه هایی که نه تنها وی از پذیرش آنها ممانعت نکرد، بلکه حتی وعده داد که به تمامی آنها پاسخ خواهد داد و بعدها سعیدلو، معاون اجرایی احمد ی نژاد خبر از پاسخ 70 درصدی او به نامه ها داد و در مصاحبه خود در میانه سال جاری به ایرنا گفت؛ «رئیس جمهوری در سفرهای استانی خود تا کنون، بیش از سه میلیون نامه از مردم سراسر کشور دریافت کرده است که بیش از 70 درصد آنها بررسی و پیگیری شده است». وی همچنین اضافه کرد؛ «نامه های رسیده به رئیس جمهوری حداکثر ظرف مدت دو ماه خوانده شده و دستور رسیدگی داده می شود».

هر چند برای بررسی این نامه ها روش های مختلفی از جمله دسته بندی و ارسال به دستگاه های مختلف، بررسی توسط خود رئیس جمهور و در نهایت مسوولان هر استان اعلام شد؛ اما سخنگوی دولت در یکی از جلسات خود از نامه هایی خبر داد که رئیس جمهور تمامی آنها را شخصا بررسی و پیگیری کرده است» و این گفته الهام در حالی بود که به اعتقاد بسیاری از منتقدان و حتی هواداران دولت، دستگاه های اجرایی و شخص رئیس جمهور وقت و توانایی انجام چنین کاری را نداشته و ندارند. به این ترتیب دولت نوپا که می خواست ارتباط خود با مردم را خارج از چارچوب، قاعده و قانون برقرار کند، دچار چالش جدیدی شد و آن حجم بسیار بالای نامه های مردمی بود که حاکی از نارضایتی بودند و البته چشم هایی منتظر پاسخگویی به آنها بودو این آغاز ماجرا بود.

نوشته های مردمی که از آنها به نام نامه یاد می شد، واکنش های بسیاری به دنبال خود داشت. همفکران و یاران رئیس جمهور از آنها به عنوان موهبت یاد کردند و سعیدلو، معاون اجرایی وی در گفت و گو با سایت های خبری آنها را سند افتخار دولت و یادگار مردمی خواند.

البته ناگفته نباید گذاشت که این مسئله تنها به حامیان رئیس جمهور منحصر نشد، چرا که خود احمدی نژاد نیز در وبلاگ شخصی اش از نامه های استانی با عنوان «هدیه های مردمی» تعبیر کرد و با اشاره به حجم بالای نامه های مردمی که برایش ارسال می شود، آنها را حاوی تذکرات، پیشنهادات و انتقادات سازنده دانست و با اشاره به اینکه چنین نامه هایی «موهبتی الهی» است، نوشت؛ «به عنوان نماینده منتخب مردم، از هموطنانی که تذکرات و پیشنهادات خود را به دولت نهم هدیه می کنند و شاید هیچ گاه خودشان هم خبردار نشوند که منشأ چه تحولات مثبتی شده اند، قدردانی و تشکر می کنم».

گفته آقای رئیس جمهور، اما در حالی بود که هفته گذشته مسوول ارتباطات مردمی و رسیدگی به شکایات نهاد ریاست جمهوری محتوای بسیاری از نامه های رسیده به وی را شامل مشکلات مالی، اشتغال، تسهیلات، مسکن، دارو و درمان بهزیستی و کمیته امداد اعلام کرده و به ایرنا گفت؛ «رئیس جمهوری در 24 سفر استانی خود در مجموع پنج میلیون نامه از طرف مردم دریافت کرده است و تاکید شخص رئیس جمهوری بر این است که تمامی نامه ها به صورت اصولی رسیدگی شده و مشکلات مردم هر چه سریع تر برطرف شود».

غرقی همچنین اظهار داشت که 50 درصد نامه هایی که موضوع آنها مساعدت و حمایت است تا شب عید و مابقی آنها ظرف شش ماه آینده پاسخ داده می شود. اینگونه بود که نیمی از سخنان جناب سعیدلو و الهام مبنی بر پاسخگویی 70 درصدی نامه ها و پاسخگویی خود رئیس جمهور زیرسوال رفت! و از سوی دیگر نامه های مردمی که از آن به عنوان همراهی با مردم یاد می شد و دولتیان حجم بالای آن را افتخاری برای خود محسوب می کردند، با محتوای خود که به اذعان همراهان دولت اصولگرا شامل مطالبات و شکایات مردمی بوده و استان به استان نیز افزایش می یافت به چالشی تامل برانگیز برای دولت نهم تبدیل شد.

از سوی دیگر اما، نامه های مردمی مخالفانی را هم در دایره حامیان دولتیان داشت، چه آنکه شبی حدادعادل با شرکت در جلسه شورای اداری استان لرستان سنت نامه دادن مردم در جریان سفرهای استانی به مسوولان را کار غلطی توصیف کرد و گفت؛ «باید یک نفر مثل من رک و صریح بگوید این کار را نکنید، اگر تصور می کنید پولی همراه رئیس مجلس است، تصور غلطی است چند صد نامه نیز به رئیس جمهور داده اند!».و اینگونه بود که مشخص شد «موهبت های الهی» از دیدگاه رئیس مجلس، چندان هم افتخارآمیز نیست! به همین منوال شاید بود که بسیاری از نمایندگان مجلس نیز، نه تنها حجم بالای نامه های مردمی را هدیه مردمی ندانسته، بلکه بر ضرورت مطرح درخواست های مردمی بر پایه اصول خاص خود تاکید کردند.

این چنین است که باید به دنبال وعده های بی شمار رئیس جمهوری در سفرهای استانی که اغلب آن تحقق نیافته اند، حجم پنج میلیونی و شاید بیشتر نامه های مردمی را افزود، نامه هایی که اگر قرار باشد به تک تک آنها رسیدگی شود، آن می شود که منتقدان دولت بارها و بارها خطاب به دولت گفته اند و از رئیس جمهور خواسته اند و هر بار هم پاسخی نگرفته اند! نامه هایی که حجم بالای آنها نه تنها سند افتخارآمیزی برای رئیس و اعضای دولت نهم نیست، بلکه افزایش سفر به سفر آنها شاید علامت سوالی بزرگ باشد برای دولتیان که باید به آن پاسخی درخور دهند؛پاسخی که مدت هاست از آن قطع امید شده است.