|
|
|||
دور تازهمهرداد شيباني در سومين هفته اولين ماه ايراني، همه چيز بجائي برگشت که قبل از تعطيلات طولاني نوروزي بود و دوره تازه اي از سياست ايران بر باد ده آغاز شد. هفته هنوز تحت تاثير اولين ماجراجوئي سال جديد "طالبان ساکن ايران" بود که حاکميت يکپارچه را هدايت مي کنند. عطاء اله مهاجراني که در تبعيدگاه خود لندن از نزديک شاهد بهره برداري رسانه ها براي آماده سازي افکار عمومي از "گروگان گيري" ملوانان انگليسي است، اين هفته پرسشي را مطرح ساخت: "ملوان گيري يک تله انگليسي نبود؟" و شوراي مرکزي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي ايجاد جبهه انحرافي ملوان گيري را برنامه اي براي دور زدن مساله اتمي ارزيابي کرد. مساله اي که احمد زيد آبادي درنامه سرگشاده اش به رهبر جمهوري اسلامي، همه ايرانيان را هم راي سياست رهبري در اين باره ندانست. درهمان روزهائي که مقاله اين نويسنده منتقد ايراني در سايت هاي مختلف منتشر شد، رسانه هاي انگليسي در قبضه ملوانان آزاد شده انگليسي و به ويژه تنها زن گروه بود. پر تيراژترين نشريات انگليسي که توده مردم را خوراک فکري مي دهند، در تيترهاي جنجالي خود از زن ملوان انگليسي مي نوشتند که نگران تجاوز و نديدن فرزند خود بود. ملوانان ديگر هم که يک هفته، عمده "آنتن جهاني "را دراختيار داشتند اظهارات خود را در ايران ناشي از تهديد دانستند. انعکاس گسترده اين سخنان زمينه مورد نيازآمريکا ـ انگليس را فراهم ساخت که براي هر اقدام احتمالي نياز به آمادگي افکار عمومي دارند. هنوز اين جو جهان را در مي نورديد که دولت طالباني هديه ديگري تقديم تند روهاي آمريکائي کرد. براي دومين سال، جنجالي تحت عنوان "جشن هسته اي" بر پا شد تا خبر رسيدن غني سازي به "مقياس صنعتي" بازهم توسط احمدي نژاد اعلام شود. خبري که سبب عکس العمل فوري اتحاديه اروپا و ابراز "نگراني شديد" آن شد. نيکلاس برنز- معاون وزارت خارجه امريکا- هم بلافاصله گفت: "ائتلاف شوراي امنيت معتقد به فعاليت نظامي ـ اتمي ايران شده است. " همان ائتلافي که مضمون قطعنامه بعدي شوراي امنيت را فراهم مي سازد واز هم اکنون سبب نگراني محسن امين زاده ـ معاون سابق وزارت خارجه جمهوري اسلامي در زمان خاتمي ـ شده است. او که بعد از ارجاع پرونده هسته اي به شوراي امنيت "زمين بازي" را در اختيار آمريکا مي بيند، اين رويداد را "بزرگ ترين شکست سياست خارجي ايران پس از انقلاب اسلامي" مي خواند. روزهاي آخر هفته حسن روحاني و محمد جواد لاريجاني با يک طرح آشتي در کنفرانس "مجمع جهاني اقتصاد" در قطر شرکت داشتند که دولت طالباني با اعلام يک پيش شرط ايران را از حضور در "کنفرانس شرم الشيخ" حذف کرد: حضور ايران دراين کنفرانس مهم به آزادي دستگيرشدگان اربيل مشروط شده بود. جمهوري اسلامي اين افراد را "ديپلمات" و "کارمند" مي خواند و امريکا که بلافاصله پيش شرط جمهوري اسلامي را رد کرد، پنج فرد دستگير شده را " فرماندهان سپاه قدس" مي نامد که به شورشيان عراق اسلحه مي رسانده اند. در سياست داخلي هم دور تازه محدودسازي مطبوعات، اذيت جوانان و دستگيري معلمان باشدت بيشتري آغاز شد. سياست حذف ناشران مستقل دنبال گرديد. تلاش براي حذف انتخاب شدگان مستقل "اتاق بازرگاني" شدت گرفت و برنامه تبديل شورا هاي شهر به زائده اي از دولت ادامه يافت. دوره تازه بر همان سياستي استوار است که محمود احمدي نژاد را برکشيد: سنگر گرفتن پشت خاکريز انرژي هسته اي براي حفظ نظام. گروه بندي امنيتي ـ نظامي که با ديدگاه طالباني، استراتژي حفظ قدرت و ثروت را پيش مي برد، مي داند که بعد از انرژي هسته اي نوبت به حقوق بشر و تروريسم و حل مساله خاورميانه مي رسد. اين علي لاريجاني است که در آخرين روزهاي هفته مي گويد: "کوتاه آمدن ما، غربي ها را جسورتر مي کند و حتي اگر مسئله هسته‌اي هم نباشد، آنها پرونده هاي ديگري را خواهند گشود، همان طور که پيش ازاين نيزچنين کردند." |
||||
|