بیداری پس از رکود

مهدی عربشاهی

به نظر می رسد که در صورت ادامه برخورد با جریان دانشجویی ، دانشگاههای کشور آرام آرام آماده یک اعتراض سراسری می شوند و دولت چاره ای ندارد تا همانگونه که به اولتیماتوم تونی بلر گردن نهاد هشدارهای منتشره در بیانیه های دانشجویی را جدی تلقی کند و با توقف روند بازداشت ها ، احضارها ، احکام انضباطی و آزادی همه دانشجویان مازندران پروژه خام و محکوم به شکست " براندازی نرم " را هرچه سریعتر بایگانی کرده و به فراموشی بسپارد.

     برخوردهای امنیتی با مطالبات انباشته شده مردمی وضعیت خاصی را بر کشور حاکم نموده و دامنه نارضایتی روز به روز گسترش می یابد. معلمان در پی حقوق صنفی خود کلاسها را ترک کرده اند و یک به یک راهی زندان می شوند. در آستانه روز جهانی کارگر فشارها بر فعالان کارگری افزایش یافته است. فعالان حوزه زنان یکی پس از دیگری در دادگاه حضور می یابند و اعدام ها در مناطق مرزی سیر صعودی یافته است. دانشجویان هم در تکمیل خط سرکوبی که با ستاره دار کردن عده ای ، احکام فراوان کمیته های انضباطی ، تعطیلی تشکل ها و نشریات منتقد دانشجویی آغاز شده بود با هجومی کم سابقه به دانشگاه مازندران و احضار همزمان 3 عضو شورای مرکزی فعلی دفتر تحکیم وحدت و یک عضو سابق آن مواجه شده اند.

 اما آنچه که عجیب می نماید فضایی است که در پی این هجوم همه جانبه بر دانشگاهها حاکم شده است. چند سالی بود که دانشگاه را سر در لاک خود فرو برده و آرام می دیدیم. گویی دانشجویان شوق کمتری به انتقاد و اعتراض داشتند و سنگینی شکست اصلاحاتی که با آرمانها و امیدهای دانشجویان درهم تنیده شده بود ، یاس و افسردگی را بر دانشگاه حاکم نموده بود. اما این بار بر خلاف گذشته دانشجویان به واکنشی سریع و هوشمندانه دست زده اند. بیانیه مشترک 36 انجمن اسلامی و سیل بیانیه های منفرد انجمن ها و نامه هایی که در اعتراض به وقایع اخیر منتشر شده اند در کنار نمایش همبستگی بالای دانشجویان ، نشانه های جدیدی از پایان عصر رکود و آغاز بیداری دوباره جنبش دانشجویی را با خود دارد. نهادهای امنیتی که با تصور تداوم شرایط سابق گمان می کردند زهرچشمی خواهند گرفت و فضا را آرام می کنند با شرایط جدیدی روبرو شده اند که همه محاسبات قبلی آنها را به هم ریخته است.

     به نظر می رسد که در صورت ادامه برخورد با جریان دانشجویی ، دانشگاههای کشور آرام آرام آماده یک اعتراض سراسری می شوند و دولت چاره ای ندارد تا همانگونه که به اولتیماتوم تونی بلر گردن نهاد هشدارهای منتشره در بیانیه های دانشجویی را جدی تلقی کند و با توقف روند بازداشت ها ، احضارها ، احکام انضباطی و آزادی همه دانشجویان مازندران پروژه خام و محکوم به شکست " براندازی نرم " را هرچه سریعتر بایگانی کرده و به فراموشی بسپارد.