| بازگشت به صفحه اول | از ايران امروز |
اعتراض همگانی به مزايده‌ی ميراث ملی
 |
پنجشنبه ۱۳ تير ۱۳۸۷
از ميراث احمد شاملو با تبديل خانه‌اش به موزه‌ای جهت نگهداری يادگارهايش حمايت کنيد!
با اجرای حکم مزايده‌ی اموال، يادگارهای احمد شاملو، شاعر بزرگ معاصر ايران، در معرض خطر پراکنده شدن است. اقدام فوری برای حفظ يادگارهای او برای نسل آينده ضروری است.
بسياری شاملو را برای اشعار قدرتمندش در دفاع از کرامت انسانی و ضديت با جور، در پيشه‌ای ادبی و هنری که بيش از نيم قرن به طول انجاميد، به حق، شاعر ملی ايران می‌دانند. او آواز اشتياق سوزان مردمش برای کرامت و آزادی بود چه در دوران پادشاهی و چه در جمهوری اسلامی. برای چندين نسل از ايرانيان، آگاهی ملی ايرانيان، هرگز به ميزانی از وضوح و شيوايی که اشعار شاملو بدان دست يافته‌است، نرسيده است.
در زمان مرگ شاملو در ۲ مرداد ۱۳۷۹ ، خانه ساده اش در خارج از تهران، از سال‌ها پيش بخشی از ميراث تاريخ هنری و فرهنگی ايران شده بود. آن‌جا بود که شاعرما، بسياری از به يادماندنی‌ترين اشعارش را سرود، و همان‌جا بود که بسياری از برترين هنرمندان و انديشمندان ايران با او ديدار می‌کردند. آن‌جا بود که زندگی کرد و رفت. اين خانه، گنجور دست‌نوشته‌ها، کتاب‌ها و خاطرات شاعر است. بسياری از هنرمندان برجسته‌ی زمانش او را به عنوان بزرگترين شاعر معاصر ايران در طول چند دهه ستودند و شماری از بهترين آثار خود را به نشانه عشق و قدردانی خود از شعر و مهمان‌نوازيش به او و همسرش آيدا پيشکش کردند .
مزايده‌ی خانه و آن‌چه در آن است، از ملموس يا غير ملموس، معادل به مزايده گذاشتن نيم قرن از ميراث و خاطره‌ی جمعی ما ايرانی‌هاست. در زمان درگذشت شاعر، ستايندگان شعر او و تمام کسانی که سرنوشت ميراث هنر و انديشه ايران برايشان مهم است، اميدوار بودند که خانه‌اش به موزه‌ای ملی بدل شود تا ياد شاملو را برای نسل‌های آينده نگه بدارد و محلی برای جمع آوری ساير يادگارهای شاعرمان باشد. متاسفانه، در صورت عدم واکنش فوری برای توقف پراکنده‌شدن اموال شاملو اين اميد به شکل جبران‌ناپذيری از بين خواهد رفت.
در بسياری از کشورها، دولت است که خود را مسوول حفظ منابع و سمبل‌های ميراث ملی می‌داند. متاسفانه، جمهوری اسلامی ايران يا در اين لحظه‌ی مهم سهل‌انگار است، و يا اجازه می دهد اموال شاعری که به خودداری از پشتيبانی حکومت شتاخته شده است، پراکنده گردد تا شايد خاطره‌ی او از حافظه‌ی زمان محو شود. به هر حال، اين قصور و سستی عبثی است که حافظه جمعی ايران آن‌را نخواهد بخشيد، به ويژه در ايامی که مبالغ هنگفتی صرف کسانی می‌شود که تنها ارزش هنريشان مداحی حکومت‌مداران است.
ما ايرانيان و دوستداران شعر فارسی شديدا نگران آن هستيم که دلايل شخصی و مالی موجب از دست رفتن يادگارهای شاملو شوند. در اين روزگار تاريک، و در شرايط کمبود حمايت از ميراث بزرگ شعر پارسی‌است که به ناچار بايد از جامعه‌ی جهانی طلب ياری کنيم. ما از يونسکو خواستاريم که با همه‌ی منابع موجود، با پافشاری برماندن همه‌ی اين يادگارها به صورت يک‌جا در خانه‌ی وی به نجات ميراث شاملو بيايد. مصرانه از يونسکو خواستاريم که با استفاده از التزامات و قواعد بين‌المللی، اقدامی فوری برای وادار ساختن جمهوری اسلامی ايران به حراست از مايملک شاعر بزرگ ايران، از طريق اختصاص خانه‌ی وی به موزه ای جهت حفظ يادگارهايش کند.
لطفا در امضای اين بيانيه به ما بپيونديد تا توجه و نگرانی خود را نسبت به از دست رفتن قريب‌الوقوع يادگارهای شاملو نشان داده و حمايت خود را از تبديل خانه‌اش به يک موزه ملی جهت نگهداری اين نشانه‌ها برای نسل‌های آينده، دانشجويان و دوستداران شعر شاملو اعلام کنيد.
با سپاس
جمعيت دوستداران احمد شاملو
با مراجعه
به اين آدرس و امضای بيانيه‌ی اعتراضی، ما را در رسيدن به هدف حفظ يادگارها و ميراث احمد شاملو، شاعر ملی ايران، ياری دهيد.
Defend Shamlou’s Legacy by Making His Home into a Museum to House His Belongings
DESIGNATE SHAMLOU’S HOME AS NATIONAL HERITAGE SITE!
Belongings of Ahmad Shamlou, Iran’s great contemporary poet, are in danger of being dispersed following their auction on November 17, 2007. Urgent action is needed to save his estate for future generations.
Shamlou is deservedly regarded by many as Iran’s national poet for his powerful poems in support of human dignity and against tyranny over a literary and artistic career that lasted for more than half a century. He was the voice of his people’s ardent desire for dignity and freedom both under monarchy and then under the Islamic Republic. For several generations of Iranians, nowhere does Iran’s national consciousness reach the clarity and eloquence that it achieves in Shamlou’s poetry.
At the time of Shamlou’s death on July 23, 2000 his modest home outside Tehran had already become part of Iran’s artistic and cultural history and heritage. It was there that the poet had composed many of his most memorable poems, and it was there that he had received many of Iran’s leading intellectuals and artists. It was there that the poet lived and died. It housed the poet’s collection of manuscripts, books and memorabilia. As Iran’s greatest contemporary poet for decades, he was admired by many top artists of his time who dedicated some of their best works of art to Shamlou and his wife Aida as tokens of their love and gratitude for his poetry, and their hospitality.
The auction of the house and what it holds, tangibles and intangibles, amounts to an auctioning of half a century of Iran’s heritage and collective memory. At the time of the poet’s death, admirers of his poetry and all who care about the fate of Iran’s artistic and intellectual heritage hoped that the house would be turned into a national museum to safe keep it for future generations and to serve as a place to gather other objects associated with the poet. Unfortunately, this hope is about to be irretrievably dashed if urgent action is not taken to halt the dispersal of Shamlou’s belongings.
In many countries, it is the government that regards itself duty-bound to protect such important repositories and symbols of national heritage. Unfortunately, the Islamic Republic of Iran is either ignorant of the significance of the moment, or else is allowing the estate of a poet who was known for his refusal to support the government to be dispersed so that his memory may vanish from the annals of time. Either way, it is a futile dereliction of duty that Iran’s collective memory shall not forgive, particularly when the Iranians see that large sums are being lavished on those whose only artistic merit is to sing the praise of the government.
As Iranians and as lovers of Persian poetry, we are extremely concerned that Shamlou’s belongings are about to be scattered for personal and pecuniary reasons. It is in these dark days of lack of support for the great heritage of Persian poetry that we are forced to seek support from the international community. We are asking the UNESCO to come to the rescue of Shamlou’s belongings by using all the resources at its disposal in insisting that they remain united in his home. We urge UNESCO to take immediate action by forcing the Islamic Republic of Iran to comply with its obligations and international norms in safeguarding the estate of Iran’s great poet by designating his house a museum to hold the poet’s belongings.
Please join us in signing this petition to demonstrate your concern for the impending dispersal of Shamlou’s belongings and to express your support for designating his home a national museum to hold them for future generations of students and lovers of Shamlou’s poetry.
Sincerely,
Sign the Petition
| بازگشت به صفحه اول |