به بانو نسرین ستوده

اگر چه با غم و با ناله می نوشتندت – چو نور ماه که در هاله می نوشتندت

به برگ گل به نسیم سحر به شبنم شب – بروی غنچه آلاله می نوشتندت

به دشتهای پر از سبزه و بدامن کوه – بروی برگ گل لاله می نوشتندت

تو از کدام تباری که در شریعت عشق – بذکر صل علی آله می نوشتندت

تو در حصار و ولیکن بنام آزادی – به رغم هیات دجّاله می نوشتندت

بظاهر ارچه نحیفی ولی بقدرت عشق – چو شیر بیشه بنگاله می نوشتندت

جوانه ای و جوانی ولی به دفتر گل – بنام عاقل صد ساله می نوشتندت

چنان “ستوده” و خوبی که چون گل “نسرین” – به شبنم سحر و ژاله می نوشتندت

پیروز میهنی