خبرگزاری هرانا – سه تن از بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که هویت یک تن...
بنفشه خرمدل ـ «هیچکس حرفم را باور نمیکرد.» این جمله زنی است که پس از تعرض جنسی رئیسش در محیط کار، نهتنها با بدگمانی همکاران روبهرو شد، بلکه فرصت شغلی بعدی خود را نیز از دست داد. روایت او تنها یکی از تجربههای زنانی است که در کارخانهها، کارگاهها و خانههای محل کارشان با آزار جنسی مواجه میشوند. این گزارش میدانی نشان میدهد چگونه ترس از بیکاری و بدنامی، در کنار ضعف حمایتهای قانونی و نبود تشکلهای مستقل کارگری، زنان را میان تحمل آزار، سکوت و از دست دادن معاش گرفتار میکند.
بررسیها نشان میدهد از ابتدای سال ۱۴۰۵ تا ۲۱ مهرماه دستکم ۸۴ زن به دست مردان نزدیک به خود کشته شدهاند. قتل بیش از نیمی از زنان بالای ۱۸ سال، به دست همسر یا شریک عاطفی آنها رخ داده است. «سیمین کاظمی»، پزشک و جامعهشناس ساکن ایران در گفتوگو با خبرگزاری ایلنا سکوت مقامات جمهوری اسلامی در قبال وقوع «زنکشی» در کشور را مصداق «خشونت نهادی علیه زنان» توصیف کرد. او با اشاره به قوانینی که به خاطر رفع حبس مردان در شرایطی که قادر به پرداخت مهریه نیستند وضع میشود گفت: «واقعیت این است، قوانینی که در حال حاضر برای...
زمانی که پیک موتوری زحمتکش به خاطر فشار سنگین زندگی سکته میکند و بعد از چند هفته میمیرد، پایان تلخ تازه آغاز میشود: «ببخشید بیمارستان دولتیست اما داروخانه خصوصیست! ماجرایی که نشان میدهد درمان در این کشور آنچنان کالایی شده که خانواده یک کارگر غیررسمی برای ترخیص جنازهاش باید بیش از ۱۵۰ میلیون تومان به حسابداری بیمارستان دولتی بپردازد و اگر این پول جور نشود، خبری از تحویل جنازه نیست