خبرگزاری هرانا – منازل مجتبی گودرزی، عضو کانون صنفی فرهنگیان الیگودرز، منوچهر آقابیگی، عضو انجمن صنفی فرهنگیان کرمانشاه، محمد حبیبی، سخنگوی شورای هماهنگی فرهنگیان، پروین سلیمی، عضو هیئت‌مدیره کانون صنفی معلمان تهران و مسعود زینال‌زاده، عضو کانون صنفی معلمان تهران، در روزهای گذشته توسط نیروهای امنیتی مورد تفتیش قرار گرفته است. در جریان این بازرسی‌ها، شماری از وسایل ارتباطی این افراد و خانواده‌هایشان توسط مأموران ضبط شده است.

روزنامه شرق با استناد به بیانیه شرکت فولاد خوزستان گزارش داد خطوط تولید این کارخانه پس از حملات آمریکا و اسرائیل متوقف شده است.

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل گفت حمله به مدرسه میناب «وحشتی عمیق و تکان‌دهنده» برانگیخته است. او از واشنگتن خواست تحقیقات خود را در این زمینه به پایان برساند تا «عدالت اجرا شود».

١٦‬٤‬٥ روز است که درهای مدرسه به روی دختران بالای ١٢ سال بسته است. در حالی‌که اغلب رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری دربارۀ نقض حقوق بنیادین زنان و آپارتاید جنسیتی در افغانستان سکوت کرده‌اند، کاربران در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ «بگذارید دختران افغانستانی بیاموزند» از محرومیت تحصیلی می‌گویند

با تشدید تنش در خاورمیانه، رسانه‌های ایران خبر داده‌اند که طبق مصوبه شورای معاونین وزارت علوم تحقیقات و فناوری، کلاس‌های دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی تا پایان سال جاری مجازی شدند. 

جنگ شمار زیادی از مردم را نگران بیکاری و تعدیل نیرو کرده است؛ از خبرنگاری که از تعدیل ۵۰ درصد نیروهای تحریریه خبر می‌دهد تا کارگر کارخانه تولید بیسکوئیت و شیرینی‌های صنعتی که روایت می‌کند فقط ۲۰ درصد خط تولید کارخانه فعال است

روزبه اسکندری ـ اگر امنیت را صرفاً در قالب توان نظامی تعریف کنیم، بخش بزرگی از تهدیدات واقعی نادیده گرفته می‌شود. اما اگر امنیت را به‌عنوان یک مفهوم جامع در نظر بگیریم که شامل پایداری محیط‌ زیست، تاب‌آوری اجتماعی و رفاه اقتصادی نیز می‌شود آنگاه الگوی تصمیم‌گیری به‌طور بنیادین تغییر خواهد کرد.

از آغاز جنگ، اینترنت و منابع جایگزین اطلاع‌رسانی در ایران تا حد زیادی مسدود شده‌اند. رسانه‌های حکومتی تقریباً دیگر هیچ اعتباری ندارند. اکثر مردم از بی‌خبری و بلاتکلیفی رنج می‌برند و نمی‌دانند چه چیزی در انتظارشان است. بسیاری از مردم، قطع اینترنت را به شکلی متفق‌القول، یکی از شدیدترین فشارهای روانی این روزها توصیف می‌کنند: نبود ارتباط با خانواده و بستگانی که به دلیل جنگ در خارج از کلان‌شهرها پراکنده شده‌اند، و بی‌اطلاعی و عدم اطمینان از آنچه در محیط اطرافشان می‌گذرد، به‌سختی قابل تحمل است