پریسا عظیمی، شهروند خبرنگار
«ایرانوایر» سال گذشته اولین جلد از کتاب «زنان تاثیرگذار ایران» را بهصورت دیجیتال منتشر کرد. نسخه چاپی این کتاب چند ماه پیش توسط انتشارات «ناکجا» منتشر شد. این کتاب، روایت ۱۰۰ زنی است که بر پیرامون خود، جامعه، علم، هنر، سیاست، فرهنگ، ورزش، اقتصاد و تکنولوژی تاثیر گذاشته، از موانع نظام نابرابر جنسیتی نهراسیده و مسیری را برای رشد و دستیابی زنان ایران به حق برابر انسانی خویش هموار کردهاند. انتخابکنندگان این فهرست، مخاطبانی هستند که باور دارند از این زنان تاثیر گرفتهاند.
پس از انتشار نسخه دیجیتال کتاب زنان تاثیرگذار، از شما مخاطبان «ایرانوایر» خواستیم اگر نام زنی که به نظرتان تاثیرگذار بوده است را در این فهرست نمیبینید، نام و دلیل آن که او را تاثیرگذار میدانید، برای ما به ایمیل info@iranwire.com بفرستید.
در مدت چند ماه، ایمیلهای زیادی از شما دریافت کردیم و نامهای زیادی بر پایه انتخابهای شما برای جلدهای بعدی کتاب جمعآوری شدند. منتخبان میتوانند در هر عرصهای، از فرهنگ، علم، آموزش، پژوهش و کنشگری گرفته تا هنر، ورزش، فعالیتهای خیریه، سیاست، تکنولوژی، کارآفرینی، نوآوری، اقتصاد و ادبیات گامهای موثری برداشته باشند.
اگر شما هم زنی تاثیرگذار میشناسید، در انتخابهای ما سهیم شوید. زندگینامه زنان تاثیرگذار پیشنهادی شما (پس از تایید توسط تیم «ایرانوایر»)، ابتدا در سایت منتشر میشود و در گام بعدی، به جلدهای بعدی کتاب زنان تاثیرگذار راه مییابد.
جلد اول کتاب زنان تاثیرگذار را، میتوانید از این لینک دانلود کنید.
***
دختری با لبخندی محو، با لباس مدرسه که در یقهاش علامت «فروهر» دوخته شده و یک راکت پینکپونگ را روی سینهاش میفشارد. این تصویر جلد شماره ۳۹۰ مجله اطلاعات هفتگی است که در اول بهمنماه ۱۳۲۷ منتشر شد. قهرمان تنیس روی میز دختران از مدرسه ژاندارک، دختری به اسم «لیلی اوپال».
لیلی اوپال نخستین زن ورزشکار ایرانی است که توانست در یک تورنمنت بینالمللی شرکت کند.
او متولد ۱۳۱۰ در شهر تهران بود. لیلی در خانوادهای ورزشکار بهدنیا آمد و از آنجایی که ارمنی بود زودتر از دختران دیگر توانست وارد ورزش شود. در آن زمان ارامنه، انجمنها و گروههایی برای زنان داشتند. انجمنهایی که بسیاری از زنان پیشروی ایران در داخل آنها پرورش یافتند. یکی از انجمنهای این زنان، انجمنهای ورزشی بود که در باشگاه «آرارات» شکل میگرفت و لیلی از سنین کودکی در این باشگاه عضو شد. اما موضوعی که باعث موفقیت لیلی اوپال شد، پدرش بود. پدر لیلی اوپال هم ورزشکار بود و هم خلاق. او نخستین کسی بود که در ایران اسکیت ساخت. لیلی، زمانی که ۱۴ سال داشت، قهرمان اسکیت کشور شد. اما این موفقیت، تنها آغاز راه او بود.
او در یکی از گفتوگوهایش به یاد آورده است که یک روز وقتی پدرش مشغول تعمیر یکی از چرخهای اسکیت بود، پیش پدرش رفته و گفته بود که دیده دختران در باشگاه آرارات که باشگاه ارامنه بود چطور تنیس روی میز بازی میکنند و پرسیده بود که آیا روزی میشود که او هم قهرمان شود و پدر با تشویق او گفته بود که حتما قهرمان خواهد شد.
سالهای نوجوانی اوپال با تمرینهای مداوم و سخت گذشت. او صبحها به مدرسه ژاندارک میرفت و عصرها به باشگاه آرارات، جایی که مربیانش او را «دختری با ضربههای طلایی» مینامیدند. تنیس روی میز برای لیلی اوپال چیزی بیش از یک بازی بود. این ورزش به او فرصتی میداد تا بتواند بهعنوان یک زن ایرانی وارد عرصههای رقابت جهانی شود.
اما راه او خیلی هم هموار نبود. در آن دوران، نگاه جامعه به زنان ورزشکار چندان مثبت نبود. وقتی لیلی با لباس ورزشی از خانه خارج میشد، برخی رهگذران با تعجب یا حتی تمسخر به او نگاه میکردند. اما او به این نگاهها اهمیت نمیداد. او در یکی از مصاحبههایش گفته بود: «من برای رویاهام زندگی میکنم، نه برای قضاوت دیگران.»
در سال ۱۳۲۴، لیلی اوپال برای نخستینبار در مسابقات قهرمانی تنیس روی میز ایران شرکت کرد. او که تنها ۱۵ سال داشت، تمامی حریفانش را شکست داد و به مقام قهرمانی رسید. از آن سال به بعد، لیلی ۱۲ سال پیاپی، قهرمان بدون رقیب تنیس روی میز زنان ایران شد.
شادی این قهرمانی برای او به معنای دستیابی به افتخاری بزرگ بود، اما هدف لیلی، شرکت در مسابقههای جهانی بود. مسابقههایی که در هیچ رشته ورزشی پیش از این زنان ایرانی نتوانسته بودند در آنها شرکت کنند.
سال ۱۳۳۷، لیلی اوپال بهعنوان نخستین زن ایرانی، به مسابقات تنیس روی میز در پاکستان دعوت شد. حریفانش، زنانی از کشورهای مختلف بودند که به نوشته مجلات و روزنامههای آن زمان از مهارت و سرعت او حیرتزده بودند.
در پایان این رقابتها لیلی اوپال توانست مدال طلا را بهدست آورد. بعد از این قهرمانی نام او در جامعه ورزشی پیچید و بسیاری از تیمها و باشگاهها از او دعوت کردند که به آنها بپوندند.
اما لیلی اوپال با وجود دعوتنامههای متعدد از باشگاههای داخلی و خارجی، هرگز از باشگاه آرارات جدا نشد. این باشگاه برای او چیزی بیش از یک محل تمرین بود. جایی بود که به قول خودش به او پرواز کردن را آموخته بود.
خواهرش، «کاترین اوپال»، نیز در این باشگاه تمرین میکرد و بهعنوان نایب قهرمان ایران در تنیس روی میز شناخته میشد. این دو خواهر، زوجی بیرقیب در مسابقات تیمی بودند و با هماهنگی بینظیرشان، موفقیتهای بسیاری برای تیم آرارات به ارمغان آوردند.
او در همه دوران فعالیت حرفهای گفته بود که موفقیت او تنها نتیجه تمرینات سخت و فداکاریهای خودش نبوده است. او همیشه از مربیانش که مانند پدر و مادر دومش بودند و از همتیمیهایش که به او انگیزه میدادند، به گرمی یاد میکرد.
لیلی اوپال، ۱۲ سال پیاپی قهرمانی ایران در رشته تنیس روی میز بودهاست. او اولین زن از ایران بود که به مسابقات بینالمللی راه یافت و شانه به شانه مردها به رقابت پرداخت. در سال ۱۹۵۶ قهرمان آسیا در مسابقات تنیس روی میز شد و مدال طلا دریافت کرد. او ۵ سال متوالی مقام قهرمان آسیا را بهخود اختصاص داد. او البته خیلی زود از میدانهای ورزشی دور شد و سه سال بعد از کسب مدال طلا در آسیا از ورزش حرفهای کنارهگیری کرد. با این حال نام لیلی اوپال به عنوان زنی که از ایران بر سکوی افتخار ایستاد در تاریخ ورزش ثبت شد.
از: ایران وایر