بر اساس اطلاعات رسیده به «ایرانوایر»، روز ۱۳مرداد۱۴۰۴ زنی به نام «شهلا عارفخانی»، ساکن نیشابور بهدست همسرش به قتل رسیده است.
به گفته منابع آگاه، همسر این زن جوان در بازجوییهای اولیه اظهاراتی متناقض ارایه کرد که منجر به شک پلیس و بازداشت او به اتهام «قتل عمد» همسرش شد.
همسر این زن در بازجوییهای اولیه مدعی شد که شب حادثه قرار بوده هر دو با هم با مصرف قرص برنج به زندگی خود پایان دهند.
او گفته قرصها را خوردیم ولی به بیمارستان رفتیم: « من زنده ماندم، همسرم جان باخت.»
این در حالی است که نزدیکان شهلا گفتهاند او پیش از مرگ و در وضعیت وخیم جسمی به آنها گفته که «عطار»، همسرش او را به خوردن قرص مجبور کرده است.
بررسیهای پزشکی قانونی و تیم تحقیقاتی نیز آثار کبودی بر گردن شهلا عارفخانی را مشاهده کرده و تایید کردهاند که او قصد پایان دادن به زندگی خود را نداشته و به اجبار قرص به او خورانده شده است.
به گفته نزدیکان شهلا عارفخانی در حال حاضر پرونده با اتهام قتل عمد تحت رسیدگی شعبه ویژه قتل پلیس آگاهی تهران بزرگ قرار دارد.
این نخستین قتل زنان در هفته سوم مرداد۱۴۰۴ بود. چند روز بعد سازمان حقوقبشری «هیرکانی» اعلام کرد شامگاه دوشنبه ۲۰مرداد۱۴۰۴، «شیدا کاردگر»، دختر ۱۵ ساله اهل روستای «درونکلا شرقی» از توابع شهرستان بابل، بر اثر حمله با سلاح سرد جان خود را از دست داده است.
منابع آگاه در گفتوگو با ایرانوایر شیدا را دختری «شاد، پرانرژی و باهوش» توصیف کردهاند که شیفته «تجربه کردن و ماجراجویی» بوده است.
او دارای مقام استانی در رشته «تکواندو» بود و در همانزمان رابطه عاطفی با پسری را آغاز کرد که مدت کوتاهی طول کشید و بعد خواست آن رابطه را تمام کند؛ درخواستی که با خشونت از سوی دوستپسرش رد شد.
یک منبع آگاه به ایرانوایر گفت: « دوستپسر شیدا چند وقت قبل در درگیریای با قمه به شیدا حمله کرد و ضربهای به سرش زد که چند بخیه به جا گذاشت. به او توصیه کردیم که شکایت و پیگیری قانونی کند، اما این اتفاق بدون پیگیری باقی ماند. بیتوجهیای که به تداوم خشونت و در نهایت به تراژدی ختم شد.»
این نوجوان پانزده ساله قربانی همان الگویی شد که جان زنان دیگری همچون «ماهرو تندپور»، «سمیرا نوربخش» و «غزاله حدودی» را گرفت.
زنانی که تنها بهدلیل «نه گفتن» به خواستگاری یا پایان یک رابطه، به قتل رسیدند. وجه مشترک این پروندهها در فرهنگ مردسالار ریشه دارد. فرهنگی که عاملیت زن برای ترک یک رابطه را تهدیدی برای اقتدار مرد میبیند و پاسخ منفی را نه یک تصمیم شخصی، بلکه توهینی مستقیم به غرور مردانه تلقی میکند.
بر اساس آمارهای غیررسمی، در سال ۲۰۲۳ حداقل ۱۲۲ مورد زنکشی در ایران به رسانهها راه یافته با دلایل ناموسی بهدست همسران و برادران زنان رخ داده است.
روزنامه شرق در یک گزارش آماری نوشت که در فاصله خرداد۱۴۰۰ تا خرداد۱۴۰۲، حداقل ۱۶۵ زن بهدست مردان خانواده به قتل رسیدهاند بهطور میانگین هر چهار روز یک زن که ۸۷ مورد با علت «اختلافات خانوادگی» و ۳۸ مورد با انگیزه «ناموسی» رخ دادهاند.
فرهنگ مردسالار حالا دستدردست سلبریتیهایی که آن را بازتولید و تبلیغ میکنند، بیش از هر زمان دیگری در حال توجیه خشونت منجر به قتل زنان با توسل به کلماتی همچون «غیرت» و «ناموس» است.
ضعفهای قانونی و مجازاتهای ناکارآمد قاتلان موجب میشود چرخه خشونت بهشکل مداوم در جریان باشد. از سوی دیگر لایحهایی همچون «حمایت از زنان در برابر خشونت» در مجلس بعد از دستکاریهای بسیار همچنان در محاق است.
از: ایران وایر