بهروز اسدی
فرانکفورت – ۷ سپتامبر ۲۰۲۵
بیش از یکصد نفر از ایرانیان مقیم آلمان شامگاه شنبه، هفتم سپتامبر، در کافه «آنشلوس» فرانکفورت گرد هم آمدند تا در مراسم یادمان جانباختگان تابستان ۶۷ و همه کشتهشدگان راه آزادی شرکت کنند؛ برنامهای که به همت کمیته یادمان برگزار شد و در آن فعالان سیاسی، اجتماعی و هنری سخنرانی کردند.
مراسم با یک دقیقه سکوت به یاد قربانیان آغاز شد. بهروز اسدی، فعال شناختهشده حقوق بشر، نخستین سخنران برنامه بود. او ضمن خوشامدگویی به حاضران، تأکید کرد که «۳۷ سال از تابستان خونین ۶۷ میگذرد، فاجعهای که همچنان چون زخمی باز در حافظه تاریخی ایرانیان باقی مانده است.» اسدی در ادامه پرسشی بنیادین مطرح کرد: چرا چرخه مرگ در جمهوری اسلامی هنوز متوقف نشده است؟
او با اشاره به تداوم سیاستهای سرکوب در ایران گفت که «یادآوری و دادخواهی» تنها راه مقابله با فراموشی تاریخی است و تأکید کرد رساندن صدای زندانیان سیاسی و عقیدتی به جامعه جهانی، مسئولیتی تاریخی برای ایرانیان تبعیدی است.
حضور شهردار فرانکفورت
پس از او، نرگس اسکندری، شهردار فرانکفورت، سخن گفت. او ضمن قدردانی از برگزاری چنین برنامههایی، این تلاشها را «تضمینی برای زنده نگهداشتن یاد جانباختگان راه آزادی» توصیف کرد و افزود: «نباید اجازه داد معاملههای سیاسی با جمهوری اسلامی، آزادی بیان و حقیقت را قربانی کند.» اسکندری یادآور شد که این مسئله را شخصاً در محافل سیاسی و پارلمان اروپا پیگیری کرده و همچنان ادامه خواهد داد.
روایت زنان از تابستان ۶۷
بخش دیگری از مراسم به سخنان آسیه امینی، روزنامهنگار، شاعر و فعال حقوق زنان اختصاص داشت. او با یادآوری پروندههای متعددی که برای جلوگیری از اعدام زنان پیگیری کرده بود، گفت: «نه به اعدام، کلیدیترین خواسته در جامعه ایران است و همین مسیر زندگی مرا در سالهای گذشته تغییر داده است.» امینی همچنین خاطراتی از زنان و دخترانی نقل کرد که قربانی سیاستهای سرکوب جمهوری اسلامی شدند.
شعر، خاطره و ادبیات در خدمت یادآوری
در ادامه پویان مقدسی، شاعر، نویسنده و ترانهسرا، با اشاره به شرایط امروز جامعه ایران، درباره کتاب و داستان خود با عنوان «گمگورها» سخن گفت. او توضیح داد که این اثر بر پایه خاطرات خانوادههای اعدامشدگان ۶۷ نوشته شده و نشاندهنده مسیری طولانی برای روشن کردن ابعاد پنهان این فاجعه است. مقدسی افزود: «نادیده گرفتن عمق این جنایت در جامعه، خود ادامهای بر همان سرکوب است.»
بازخوانی تجربه زیسته
مهدی اصلانی، نویسنده و تاریخنگار شناختهشده در حوزه کشتار ۶۷، دیگر سخنران مراسم بود. او که خود از بازماندگان آن روزهای سیاه است، درباره کتاب تازهاش «کافه رادیو» توضیح داد. به گفته اصلانی، این اثر «با نگاهی فراروایی، سه دوره کودکی و جوانی، پیش از تبعید و پس از تبعید» را بازگو میکند. پخش یکی از پادکستهای ساختهشده بر اساس محتوای این کتاب با استقبال حاضران مواجه شد.
موسیقی برای یادمان آزادی
بخش پایانی مراسم با اجرای آواز سپیده رئیسسادات همراه بود. او به همراه اسکندر آبادی قطعاتی را اجرا کرد که به گفته این هنرمند شناخته شده حوزه موسیقی و آواز، «پاسداشتی برای همه جانباختگان راه آزادی» بود. اجرای موسیقی حال و هوای مراسم را به سمت همدلی و یادآوری مشترک برد.
پایان در همبستگی
در پایان برنامه، بهروز اسدی بار دیگر پشت تریبون رفت و از همه برگزارکنندگان، داوطلبان و شرکتکنندگان قدردانی کرد. او تأکید کرد که «ادامه چنین یادمانهایی، نه تنها پاسداشت قربانیان است بلکه راهی برای تقویت همبستگی و مقاومت در برابر فراموشی و تحریف تاریخ به شمار میرود.»
این مراسم که از ساعت پنج عصر آغاز شده بود، در ساعت هشت و نیم شب به پایان رسید؛ گردهماییای که بار دیگر نشان داد جامعه ایرانیان در تبعید همچنان برای دادخواهی و عدالت در کنار یکدیگر ایستادهاند.
ارادتمند بهروز اسدی
شهریور ۱۴۰۴