مسابقه آواز اینترویژن، ترفند روسیه برای محرومیت از یوروویژن

این یک الگوی در حال ظهور است. پیش از این هم وقتی تیم روسیه از شرکت در بازی‌های المپیک محروم شد، مسکو سعی کرد جایگزین‌هایی مانند «بازی‌های آینده» و «بازی‌های دوستی جهانی» ایجاد کند.

اکنون کرملین مدل خود از یوروویژن را ارائه می‌دهد. اما این مسابقه چه شکلی است و چه کسانی در آن شرکت می‌کنند؟

روس‌ها برای «اینترویژن» شبکه موسیقی خود را بسیار گسترده کرده‌اند و از متحدان خود در آسیا، آفریقا، خاورمیانه و آمریکای لاتین دعوت کرده‌اند. ترکیب اولیه، اتحاد سیاسی و اقتصادی است که روسیه هم بخشی از آن است، مانند گروه کشورهای بریکس، سازمان همکاری شانگهای و کشورهای مستقل مشترک‌المنافع.

فهرست کشورهای شرکت‌کننده شامل چین، هند، برزیل، آفریقای جنوبی، ویتنام، ونزوئلا، قطر، عربستان سعودی و ماداگاسکار است؛ نقشه موسیقیایی بسیار متفاوتی از یوروویژن، و فرصتی برای کرملین تا نشان دهد که با وجود حمله به اوکراین، روسیه هنوز دوستانی دارد.

ایالات متحده نیز در این مسابقه شرکت می‌کند؛ نشانه‌ای از گرم شدن روابط آمریکا و روسیه از زمان بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید. اما گرم شدن روابط به معنای بدون مشکل بودن نیست. برندون هاوارد، شرکت‌کننده اصلی اینترویژن آمریکا، در آستانه مسابقه از شرکت در این مسابقات انصراف داد.

این خواننده در تماسی از آمریکا به استیو روزنبرگ، خبرنگار بی‌بی‌سی در مسکو گفت: «متأسفانه، من چند مشکل خانوادگی داشتم که در داخل کشور برایم پیش آمد و نمی‌توانستم به خارج از کشور بروم و این کار را انجام دهم.» با این حال، من واقعاً معتقدم که این یک واقعه فوق‌العاده است.

واسی خواننده استرالیایی-یونانی که در لس‌آنجلس زندگی می‌کند، جایگزین هاوارد شده است.

سرگئی کرینکو، معاون اول رییس دفتر ولادیمیر پوتین با افتخار گفت: «۴میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفر در ۲۳ کشور شرکت‌کننده در مسابقه اینترویژن زندگی می‌کنند. این بیش از نیمی از جمعیت جهان است.»

نماینده روسیه در اینترویژن ۲۰۲۵، یاروسلاو درونوف است که بیشتر با نام هنری خود، شامان، شناخته می‌شود.

شامان بیشتر با آهنگ‌های میهن‌پرستانه پرطرفدارش شناخته می‌شود. از جمله آهنگ‌های پرطرفدار قبلی او می‌توان به «من روس هستم»، اشاره کرد. آهنگ پاپ میهن‌پرستانه که در آن می‌گوید: «من روس هستم، تا آخرش می‌روم… من روس هستم، تا تمام دنیا را به خشم بیاورم».

سال گذشته اتحادیه اروپا او را به دلیل «حمایت از اقدامات و سیاست‌هایی که تمامیت ارضی و حاکمیت اوکراین را تضعیف می‌کند» تحریم کرد.

اما روسیه از اینترویژن برای ارائه تصویری ملایم‌تر از تصویری که سه سال و نیم جنگش در اوکراین از خود ساخته، استفاده می‌کند.

در مراسم قرعه‌کشی رسمی این مسابقه آواز برای تعیین ترتیب شرکت کنندگان، از هیئت‌های بین‌المللی با یک ضیافت روسی، شامل پنکیک پنیر کاتیج و نان زنجبیلی با لوگوی اینترویژن، پذیرایی می‌شود. در حالی که رقصندگان محلی نمایشی دیدنی اجرا می‌کنند، داوطلبان قرص‌های نان، نمادی از مهمان‌نوازی روسیه، را بین مردم پخش می‌کنند.

شرکت‌کنندگان یکی‌ یکی به سماور بسیار بزرگی نزدیک می‌شوند، یک فنجان چای انتخاب می‌کنند و آن را با آب جوش پر می‌کنند. لیوان‌های جادویی شماره جایگاه اجرا برای هر کشور را نشان می‌دهند.

از لباس‌های محلی گرفته تا بلینی‌ (یک غذای پنکیک روسی) ، اینجا تاکید بر سنت است.

در مورد آهنگ‌ها هم همینطور است. هدف رسمی مسابقه «آشنایی با سنت‌ها و دستاوردهای فرهنگی منحصر به فرد کشورهای شرکت‌کننده و ترویج سنت‌های جهانی، معنوی، خانوادگی، فرهنگی، اخلاقی و مذهبی ملل مختلف» است.

خوانندگان بین‌المللی این آیین‌نامه را خوانده‌اند. دوک فوک، شرکت‌کننده ویتنامی، می‌گوید: «آهنگ من درباره فرهنگ ویتنام است. من باید فرهنگ ویتنام را با همه به اشتراک بگذارم.»

مسابقات اینترویژن اولین بار در زمان لئونید برژنف، رهبراتحاد جماهیر شوروی سابق، آغاز شد. این مسابقه از دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ به صورت پراکنده به عنوان پاسخی از سوی بلوک شرق به یوروویژن برگزار می‌شد.

این مسابقه که در لهستان و چکسلواکی آن زمان برگزار می‌شد، از متحدان کمونیست مسکو در مناطق دورتر، از جمله کوبا، نیز شرکت‌کننده داشت.

در آن زمان، اینترویژن به طور گسترده به عنوان نشانه‌ای از گشایش و فضای بازتر در شوروی پس از مرگ جوزف استالین و به عنوان نمایشی از سنت‌های هنری در سراسر بلوک شرق تلقی می‌شد.

روسیه برای اولین بار در سال ۱۹۹۴، تنها چند سال پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، در یوروویژن شرکت کرد و این آغاز یک ارتباط طولانی و پیچیده با این مسابقه آواز بود.

در طول دهه ۲۰۰۰ روسیه به طور مرتب برخی از بزرگترین ستاره‌های خود را به مسابقات یوروویژن می‌فرستاد.