خبرنامه گویا
جشنواره تازه تاسیس « نوروز » در شهر « سدروت » که شهرکی در مرز اسرائیل و نوارغزه است، در روزهای۲۵،۲۴ و ۲۶ نوامبر با نمایش چند فیلم ایرانی ازجمله فیلم هایی از آقایان اصغرفرهادی و محمدرسول اف، کار خود را شروع نمود.
این جشنواره که توسط یک شهروند اسرائیلی – ایرانی به نام خانم دانا سامخ برنامه ریزی شده، برای اولین بار با نام جشنواره ایرانی – اسرائیلی شروع به کار کرده است. برگزارگنندگان این جشنواره هدف خود از برگزاری این جشنواره را « پل زدن بین فرهنگ ایرانی و اسرائیلی » می دانند.
شهر سدروت محل برگزاری این جشنواره از شهرهای مرزی اسرائیل است که همیشه در معرض حملات نظامی و موشکی تروریست های حماس بوده و در حمله تروریستی ۷ اکتبر نیز متحمل صدمات جانی زیادی شده است.
آقای رسول اف پس از اطلاع یافتن از پخش آخرین فیلمش، « دانه انجیر معابد » در این جشنواره، متنی اعتراضی در اینستاگرامش منتشر نمود و خشم خود را از پخش فیلمش در کشوری که به گفته او سیاستمدرارانش با حمله به ایران موجب کشته شدن مردم ایران شده اند، ابراز نمود. او که این اقدام را سو استفاده سیاسی از اثرش خوانده، از خانم دانا سامخ خواست تا همانگونه که او در حد توانش نفرت و انزجارش از ظلم و ستم در ایران را در فیلم هایش به نمایش در می آورد، او هم اگر به ارزش های انسانی مثل عدل و آزادی پای بند است، شجاعت به خرج دهد و حاکمان سرزمینی که در آن زندگی می کند و به گفته رسول اف دستانشان به خون بسیاری آلوده است، محکوم نماید.
بدون تردید آقای رسول اف یکی از شجاع ترین فیلم سازان ایرانی است که با ساختن فیلم های ساختار شکنی نظیر « دست نوشته ها نمی سوزد »، « لرد »، « شیطان وجود ندارد »، « جنایت عمدی » و « دانه انجیر معابد » ابعاد کس مگوی جنایات جمهوری اسلامی را در معرض نگاه تماشاگران قرار داده است. او برای اولین بار بطور صریح و بی پرده جنایاتی از جمهوری اسلامی را به فیلم کشید که عده ای از کارگردانان طی سالیان گذشته تنها بخش هایی از آن را به صورت دوپهلو و استعاری در فیلم هایشان بیان کرده بودند.
برنده خرس طلایی جشنواره برلین و برنده جایزه بخش نگاه ویژه جشنواره کن که همان گونه که خود در این نوشته اعتراضی گفته است یکی از فیلم سازانی است که « نفرت و انزجارش از ظلم و ستم در ایران » را در فیلم هایش به نمایش درآورده است، آیا حق دارد از پخش فیلمش در جشنواره ای در اسرائیل اعتراض خشمگینانه کند؟
برای بررسی دقیق تر و بی طرفانه تر، ابتدا به بیان چند نکته می پردازیم که می تواند ما را در جهت پاسخ به این سئوال کمک کند :
۱- جشنواره های فیلم در کشورهای آزاد دنیا از جمله اسرائیل ضمن بهره وری از کمک های دولتی، هیج وابستگی به سیاست های دولت ندارند و در نمایش فیلم و سیاست های فرهنگی مرتبط با جشنواره بطور مستقل عمل می کنند. هیچ سندی وجود ندارد که ثابت کند جشنواره نوروز به دستور و یا با نظارت و کنترل نیروهای امنیتی و سیاستمداران دولت اسرائیل برنامه ریزی شده است.
۲- جشنواره های فیلم در کشورهای غیرآزاد دنیا از جمله جمهوری اسلامی به شدت تحت کنترل و نظارت نیروهای امنیتی است و فیلم سازان مردمی و آزادیخواه در این کشورها معمولا به عنوان اعتراض به وضع موجود از ارائه فیلم هایشان در این جشنواره ها خودداری می کنند. این یک اقدام موثر و پسندیده در اعتراض به جنایات و فریبکاری رژیم های مستبد است.
۳- آقای رسول اف همانگونه که در نوشته اعتراضی اش بیان کرده، با فروش این فیلم، اجازه اکران آن را در کشورهای مختلف صادر کرده و عملا هیچ حق قانونی برای اعتراض به اکران این فیلم در کشور اسرائیل را ندارد و گمان هم نمی رود موقع صدور اجازه برای اکران این فیلم هیچ استثنایی برای عدم نمایش آن در کشور اسرائیل قرار داده باشد.