بیانیهی
نهضت مقاومت ملی ایران
درباره ی قیام ملی دیماه
* * *
تظاهرات ملی آغازشده از ۷ دیماه سیاسیترین و آگاهانهترین تظاهرات ملت ایران علیه سلطهی مافیای ج. ا. بر کشور ماست. اما بدنبال بیست روز سرکوب بیامان مردمی با دست خالی و چندین هزار تن تلفات نمیتوانست همچنان ادامهیابد.
شاید خامنهای و نیروهای کور او چنین تصورکنند که با سرکوب خونین چندین هزار تن از تظاهرکنندگان و فروکش نسبی تظاهرات در خاموش ساختن ملت موفق شدهاند. اما چنبن پنداری یک خطای بزرگ است.
خطای آنها با چنین تصوری در این است که نمیبینند بجای آنکه علت را عقب برانند معلول را سرکوب کردهاند. حال آنکه تا علت باقی است معلول نیز به این شکل یا آن شکل بازمیگردد. اما آنان همگی کودنتر از آنند که بتوانند علت را بشناسند؛ چه در واقع علت اصلی خود آنانند؛ خود آنان و خرابی هایی که طی چهلوهفت سال ببارآوردهاند. خرابیهایی که هرگونه امکان زیست در این کشور را برای مردم آن نابودکردهاست. آب و برق و گاز و بسیاری از نیازهای حیاتی مردم را از دسترس عموم خارج کردهاند. گرسنگی روزافزون اکتریت بزرگی از جامعه سبب ضعف جسمانی یک نسل از کودکان و نوجوانان طبقات فرودست کشور شدهاست. و در برابر همه ی این فجایع رییس جمهور نادان و گوشبفرمان به صراحت میگوید «راهی به فکر من نمیرسد». آخر کدام فکر؟ مگر اینها فکر کردن را هم یادگرفتهاند.
مگر با کسانی که از کشورداری و یک رکن حیاتی آن، اقتصاد، چیزی نمیدانند و بجای آن تا مغز استخوان دچار فسادند انتظار دیگری هم میشدداشت؟
اینان حتی یک نظام بانکی سالم نیز ندارند. در دست آنها حتی بانک مرکزی وسیلهای بوده برای پر کردن جیب کلاندزدان از راه دستبرد به داراییهای ملت و چپاول مشتریان.
سالهاست که کشور پول ملی به معنی واقعی کلمه ندارد. بهای دلاری که سال ۱۳۵۷ برابر با ۱۰۰ ریال و بسادگی قابل تعویض بود، امروز به بیش از ۱۴۵۰۰۰۰ ریال رسیده است و دائماً نیز، از امروز به فردا، در حال افزایش است. پیداست که با چنین «پولی» دادوستد تجاری غیرممکن است. تاکنون یک اقتصاد ملی بدون نظام بانکی و پول ملی در کجا دیدهشدهاست؟
آنجا که جهالت و فساد و طمع دست به دست هم میدهند چه نتیجهی دیگری میتوان انتظارداشت؟
شاید مردم بجان آمده از چنین وضعی را بتوان چندبار سرکوب کرد؛ اما برطرف کردن علت خشم آنها که برایشان ممکن نیست؛ علتی که هر روز عظیمتر و مهلکتر میشود. این علت از آنهاست؛ این علت وجود خود آنهاست. این علت با نابودی خود آنها بدست خود آنهاست که نابود میشود. مردم با قیام خود به این نابودی آگاهانه کمک میکنند.
بختیار گفت: «اینها مأموریت دارند ایران را به نابودی ببرند؛ خب، میبرند، اما من میایستم تا این کار نشود.»
اما آنها در این نابودی موفق شدند. اما تیشه به ریشهی خودشان زدند.
مردم را سرکوب میکنند؛ اما با اقتصادی که از بنیاد نابود کردهاند چه خواهندکرد؟
پس دیگر زمان آن رسیده که گورشان را گم کنند. اگر نکنند، مردم خود برای ادامهی حیات و بقای ایران نابودشان خواهندکرد.
ایران هرگز نخواهدمرد.
نهضت مقاومت ملی ایران
۳۰ دیماه ۱۴۰۴
۲۰ژانویه ۲۰۲۶