رضا رویگری، بازیگر و خواننده پیشکسوت ایرانی، پس از گذراندن یک دوره طولانی بیماری در تاریخ اول بهمن ۱۴۰۴ در تهران درگذشت. طبق گزارش رادیو فرانسه (RFI)، این هنرمند که در سالهای پایانی زندگی با عوارض ناشی از سکته مغزی دست و پنجه نرم میکرد، سرانجام در سن ۷۹ سالگی دار فانی را وداع گفت. رویگری که فعالیت هنری خود را از دهه ۴۰ آغاز کرده بود، با بازی در مجموعههای تلویزیونی پرمخاطبی همچون «مختارنامه» در نقش کیسان ابوعمره و همچنین سرود «ایران ایران» در سال ۱۳۵۷ شناخته میشد. درگذشت او بازتاب گستردهای در میان اهالی هنر و رسانههای داخلی و خارجی داشته و به عنوان پایانی بر حضور یکی از چهرههای باسابقه در حوزههای نقاشی، موسیقی و بازیگری تلقی شده است.
این رویداد هنری در حالی رخ میدهد که فضای خبری کشور به دلیل وقایع اعتراضات ۱۴۰۴ و گزارشهای مربوط به سرکوبهای خیابانی در وضعیت خاصی قرار دارد. با این حال، درگذشت رویگری به دلیل جایگاه نوستالژیک او در فرهنگ عامه، توانست بخشی از فضای رسانهای را به خود اختصاص دهد. گزارشهای ایران اینترنشنال حاکی از آن است که بسیاری از شهروندان در شبکههای اجتماعی ضمن بازنشر آثار این هنرمند، به وضعیت دشوار معیشتی او در سالهای آخر عمر و بیتوجهی نهادهای صنفی به پیشکسوتان اشاره کردهاند.
کارنامه رویگری از جنبههای مختلفی مورد تحلیل قرار گرفته است؛ از یک سو، او به عنوان هنرمندی چندوجهی شناخته میشد که در تئاترهای پیشرو پیش از انقلاب و فیلمهای تجاری پس از آن نقشآفرینی کرده بود. طبق تحلیلهای بازتابیافته در رادیو فردا، حضور او در پروژههای دولتی طی دهههای اخیر، چالشهایی را در نگاه بخشی از مخاطبان نسبت به او ایجاد کرده بود، اما مهارت بازیگری او همواره مورد تأیید منتقدان قرار داشت. در همین حال، سازمانهای حقوق بشری مانند عفو بینالملل بر ضرورت توجه به حقوق بنیادین تمامی شهروندان از جمله هنرمندان تأکید دارند، به ویژه در شرایطی که خیزش ۱۴۰۴ محدودیتهای شدیدی را بر فضای فرهنگی و آزادی بیان در ایران تحمیل کرده است.
در نهایت، درگذشت رضا رویگری فصلی از تاریخ هنر معاصر ایران را ورق زد که با تحولات سیاسی و اجتماعی متعددی گره خورده بود. او هنرمندی بود که آثارش، به ویژه در حوزه موسیقی و نمایشهای تلویزیونی، برای نسلهای مختلف ایرانیان آشناست. علیرغم شرایط ملتهب ناشی از اعتراضات ۱۴۰۴ و بحرانهای انسانی در شهرهایی چون رشت و تهران، یاد و نام این بازیگر به عنوان بخشی از حافظه تصویری کشور باقی خواهد ماند. مراسم وداع با این هنرمند و جزییات خاکسپاری او در روزهای آتی، آزمونی برای نهادهای فرهنگی در جهت تقدیر از خدمات هنری او در شرایط فعلی جامعه خواهد بود. میراث هنری رویگری، فراتر از حواشی سیاسی سالهای اخیر، به عنوان سندی از تلاش یک هنرمند برای بقا در عرصههای مختلف خلاقانه در تاریخ ثبت شده است.