مدار زمین بسیار شلوغ است. بیش از ۱۸ هزار ماهواره در اطراف سیاره ما در حال گردش هستند و پرتاب ماهوارههای جدید نیز ادامه دارد. آنها خدماتی در همه موضوعات، از ناوبری GPS و پیشبینی آب و هوا گرفته تا بانکداری، خدمات اورژانسی و ارتباطات اینترنتی را پشتیبانی میکنند.
بیش از ۸۰ کشور ماهوارههایی را در فضا اداره میکنند. برخی از این کشورها خودشان ماهوارههایشان را طراحی کرده و ساختند و پرتاب کردهاند؛ برخی نیز ماهوارههای ساخته شده توسط تولیدکنندگانی در دیگر کشورها را به کمک موشکهای تجاری پرتاب کردهاند.
ایالات متحده بزرگترین مالک ماهوارهها
مالکیت بخش قابل توجهی از ماهواره در اختیار تعداد انگشتشماری از کشورها است. ایالات متحده به طور چشمگیری بر این حوزه تسلط دارد که عمدتا به دلیل وجود مجموعه ماهوارههای استارلینک متعلق به شرکت «اسپیس ایکس» است.
کشورهایی که بیشترین تعداد ماهوارهها را در فضا دارند، عبارتند از:
– ایالات متحده بیش از ۱۱ هزار و ۴۰۰ ماهواره فعال دارد، چین ۱۰۰۰ ماهواره، بریتانیا ۷۰۰ ماهواره، روسیه ۲۲۰ ماهوره، ژاپن ۱۱۰ ماهواره، اتحادیه اروپا ۱۰۰ ماهوراه فعال و هند ۹۰ ماهواره.
– کانادا، آلمان، کره جنوبی، فرانسه، اسرائیل و امارات عربی متحده نیز بین ۲۰ تا ۶۰ ماهواره فعال در فضا دارند.
منظومههای ماهوارهای در فضا
از بیش از ۱۱ هزار و ۴۰۰ ماهوارهای که متعلق به آمریکاست، استارلینک اسپیس ایکس با بیش از ۱۰ هزار ماهواره بزرگترین منظومه ماهوارهای را در فضا دارد.
حتی بدون احتساب استارلینک، باز هم ایالات متحده بیشترین تعداد ماهواره را در فضا دارد که عمدتا توسط سازمانهایی همچون ناسا، سازمان ملی اقیانوسی و جوی (NOAA)، وزارت دفاع و دهها اپراتور تجاری مانند Planet Labs، Spire و Viasat اداره میشوند.
پس از اسپیس ایکس، ماهوارههای «یوتلست وانوب» که یک غول ارتباطات ماهوارهای بزرگ در اروپاست و از ادغام شرکت فرانسوی Eutelsat و شرکت انگلیسی وانوب شکل گرفته، دومین منظومه بزرگ ماهوارهای فضا را دارد.
منظومههای ماهوارهای (یا صورت فلکی ماهوارهای) گروهی از ماهوارههای مصنوعی هستند که کنترل مشترکی دارند و بصورت هماهنگ در مدارها میچرخند.
ادامه در یورو نیوز