«کانون نویسندگان ایران» روز پنجشنبه ۱۲شهریور۱۴۰۵ با انتشار بیانیهای ضمن محکوم کردن صدور و اجرای احکام اعدام در ایران نوشت که جمهوری اسلامی، که از مجازات مرگ برای سرکوب مخالفان و ایجاد رعب در جامعه استفاده میکند.
نویسندگان این بیانیه نسبت به روند قضایی پروندههای منتهی به اعدام انتقاد کرده و نوشتهاند که برخی از این احکام بر پایه «علم قاضی» و اعترافاتی صادر میشوند که درباره نحوه اخذ و اعتبار آنها تردیدهای جدی وجود دارد.
در این بیانیه به محدودیت دسترسی متهمان به وکیل، بازداشتهای طولانی، بیخبری خانوادهها و اعترافات تحت فشار جسمی و روانی اشاره شده و آمده است که مجموعه این موارد، حق برخورداری متهمان از روند دادرسی عادلانه را نقض میکند.
کانون نویسندگان ایران همچنین اعلام کرد پس از اعتراضات دیماه۱۴۰۴، دامنه بازداشتها و پروندههای امنیتی گسترش یافته و صدور و اجرای احکام اعدام به روندی مستمر تبدیل شده است.
این نهاد همچنین اعلام کرده کە شرایط جنگی زمینه تازهای برای تشدید این روند فراهم آورده است.
این تشکل صنفی با تاکید بر مخالفت بدون استثنا با مجازات مرگ اعلام کرد نوع جرم یا اتهام نمیتواند سلب حق حیات را مشروع کند و خواستار مخالفت صریح با اعدام، فارغ از اتهام افراد شد.
بخشهایی از این بیانیه را در ادامه بخوانید:
«اعدام، چهرهای عریان از سرکوب است که قدرتهای مستبد پس از گرفتن آزادی، کرامت و اختیار انسان، به آن متوسل میشوند. هنگامی که حکومتی چوبهی دار را در اختیار میگیرد، جنایت به ابزار حذف، ارعاب و خاموش کردن انسانها تبدیل میشود.
این روش سرکوب در ساختار قضایی حاکمیت، در امتداد فرایندی است که از ابتدا با نقض گستردهی حقوق متهم همراه است. حکم اعدام بر پایهی «علم قاضی» و اعترافاتی صادر میشوند که در صحت و چگونگی اخذ آنها تردید جدی وجود دارد. عدم دسترسی آزادانهی متهم به وکیل، بازداشتهای طولانیمدت و بیخبری خانواده، اعترافاتی که تحت فشارهای جسمی و روانی گرفته میشوند، «حبسهای بیتصمیم» که متهمان برای رهایی از شرایط فرساینده، هر آنچه را خواسته میشود به زبان آورند، تنها بخشی از این موارد است.
مجموعهی این فرایند، به صدور احکامی منجر میشود که سرکوب را تا پای جان انسان پیش میبرند و هولناکتر آن که اجرای حکم اعدام در ملأعام، به عنوان قدرتنمایی و ایجاد وحشت در جامعه به نمایش درمیآید. در چنین ساختاری، هر صدای مخالف و هر اعتراضی میتواند با این چرخهی سرکوب مواجه شود؛ چرخهای از بازداشت و بازجویی و پروندهسازی تا صدور احکام سنگین و در نهایت اعدام.
این سازوکار، ادامهی همان سیاستی است که جمهوری اسلامی از نخستین سالهای استقرار خود در برابر مخالفان و منتقدان در پیش گرفته است. حکومتی که همواره اعتراض را جرم، مخالفت را تهدید امنیتی و ناراضی را دشمن مینامد، از اعدام نه تنها به عنوان «مجازات»، بلکه برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه استفاده میکند.
کانون نویسندگان ایران که سالها زیر فشار و سرکوب حاکمیت، دفاع از آزادی بیان بیهیچ حصر و استثنا را سرلوحهی خود قرار داده است، صدور و اجرای احکام مرگ را بهشدت محکوم میکند. حق حیات، امتیاز حکومتها نیست و هیچ انسانی را نمیتوان به نام قانون از این حق محروم کرد.»