در پی کاهش خروجی سد زایندهرود و قطع ناگهانی جریان آب در بخشهای پاییندست این رودخانه، هزاران قطعه ماهی و آبزی در حوضچهها و ماندابهای باقیمانده تلف شدند.
جریان آب زایندهرود پس از ۹۴ روز، از بامداد ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ و همزمان با کاهش خروجی سد، در بخشهای پاییندست متوقف شد. قطع ناگهانی آب باعث شد شمار زیادی از ماهیان و بچهماهیان در ماندابهای کمعمق و زیر تابش شدید آفتاب گرفتار شوند.
حسین اکبری، معاون محیطزیست طبیعی و تنوع زیستی ادارهکل حفاظت محیطزیست استان اصفهان، باز و بستهکردن پیاپی جریان آب را از عوامل اصلی تخریب تنوع زیستی زایندهرود دانست.
او گفت ماهیان همراه جریان آب از بالادست وارد بستر رودخانه میشوند، اما با قطع ناگهانی آب در هوای گرم، در حوضچههای باقیمانده گرفتار میشوند و بخش قابلتوجهی از آنها از بین میروند.
این مقام محیطزیست، شرکت آب منطقهای اصفهان را مسئول پیامدهای این شیوه مدیریت دانست و خواستار برقراری جریانی حداقلی و دائمی در زایندهرود شد.
به گفته اکبری، جریان ۹۴روزه آب به تغذیه منابع زیرزمینی، کاهش گردوغبار، جلوگیری از تشدید فرونشست و حفظ فضای سبز حاشیه رودخانه کمک کرده بود.
مرگ ماهیان در پی قطع دورهای جریان زایندهرود رویداد تازهای نیست. گزارشها نشان میدهند بازگشایی فصلی آب، بهویژه در بهار و تابستان که فصل تخمریزی ماهیان است، و سپس قطع ناگهانی آن طی سالهای اخیر بارها به تلفشدن آبزیان منجر شده است.
کارشناسان محیطزیست بارها نسبت به پیامدهای مدیریت ناپایدار منابع آب و تامیننشدن حقابه زیستمحیطی زایندهرود هشدار دادهاند و خواستار حفظ جریان پیوسته، هرچند حداقلی، در این رودخانه شدهاند.