-
- ربکا مورل، آلیسون فرانسیس و کوین چرچ
قرار است یک ماموریت فضایی پرتاب شود که تلاش خواهد کرد بخشی از قمر فوبوسِ مریخ را برداشته و به زمین بازگرداند.
اگر این ماموریت موفقیت‌آمیز باشد، برای نخستین بار نمونه‌ای از مریخ یا قمرهای آن برای بررسی در آزمایشگاه‌های زمین منتقل خواهد شد.
این فضاپیما از ژاپن پرتاب می‌شود و در اوت ۲۰۲۷ به فوبوس خواهد رسید.
امید می‌رود ماموریت «کاوش قمرهای مریخ» (MMX) که تحت هدایت آژانس فضایی ژاپن انجام می‌شود، معمای چگونگی شکل‌گیری قمرهای مریخ را حل کند.
پروفسور سارا راسل از موزه تاریخ طبیعی، که معاون بخش تحلیل نمونه‌ها در ماموریت MMX است، گفت: «هنوز هیچ مأموریت موفقی انجام نشده که به فوبوس برود و بخشی از آن را به زمین بازگرداند.»
او افزود: «فکر می‌کنم این ماموریتی فوق‌العاده بلندپروازانه و هیجان‌انگیز است.»
در بخش درونی منظومه شمسی تنها سه قمر وجود دارد: ماهِ زمین و دو قمر مریخ که فوبوس و دیموس نام دارند.
هر دوی این قمرها بسیار کوچک‌اند. قطر فوبوس حدود ۲۰ کیلومتر و قطر دیموس حدود ۱۰ کیلومتر است. آنها همچنین شکلی نامنظم دارند و کمی شبیه سیب‌زمینی‌های فضایی به نظر می‌رسند.
فضاپیمای ماموریت MMX هنگام رسیدن به مدار و محیط اطراف مریخ، دیموس را مطالعه خواهد کرد و سپس تمرکز خود را بر فوبوس می‌گذارد.
این ماموریت قصد دارد یک مریخ‌نورد کوچک را برای بررسی سطح این قمر فرود آورد، هرچند انجام این کار آسان نخواهد بود.
پروفسور سارا راسل می‌گوید تاکنون هیچ‌کس مریخ‌نوردی را روی چنین قمر کوچکی فرود نیاورده است.
او توضیح داد: «خود این قمر گرانش چندانی ندارد و افزود: اما در کنار سیاره‌ای عظیم قرار گرفته که گرانش بسیار بیشتری دارد و همین موضوع فرود آوردن یک مریخ‌نورد روی سطح آن را بسیار دشوارتر می‌کند.»
منبع تصویر،NASA
این مریخ‌نورد مکان مناسبی را برای فرود شناسایی خواهد کرد تا فضاپیمای MMX بتواند در مرحله‌ای بعد روی فوبوس فرود بیاید.
پس از فرود، فضاپیما یک بازوی رباتیک و دو نمونه‌بردار را به کار خواهد گرفت تا مقداری از غبار سطح این قمر را جمع‌آوری کند.
این مواد در یک کپسول کوچک قرار خواهند گرفت که در سال ۲۰۳۱ به زمین بازمی‌گردد و در صحرای وومرا در ایالت استرالیای جنوبی فرود خواهد آمد.
مقدار موادی که به زمین بازگردانده می‌شود بسیار اندک است؛ فقط ۱۰ گرم.
دکتر کریسا آوردلیدو از دانشگاه لستر، که با این ماموریت ژاپنی همکاری می‌کند، گفت: «در واقع این مقدار بسیار کم است.»
او افزود: «با این حال، می‌توانیم حتی روی دانه‌های منفرد نیز چندین مطالعه انجام دهیم. برای انجام پژوهش‌های علمی لازم نیست چندین کیلوگرم ماده از یک سطح به زمین آورده شود. بنابراین هر گرم آن ارزشمند است.»
ادامه در بی بی سی فارسی