احمد پورمندی
تفاهم نامه اسلام آباد ، پنجره نبود، دروازه ای بود که به روی جمهوری اسلامی گشوده شد. عبور از این دروازه، اگر اتفاق می افتاد، شبیه تعبیر خواب های طلایی می بود. دست خیانت پیشه ای از آستین بدر آمد و فرمان آتش داد. موشک هایی در اطراف تنگه هرمز به قلب تفاهم نامه شلیک شدند تا مهم ترین پنجره فرصت به روی جریان عملگرای جمهوری اسلامی بسته شود.
انتخابات اسرائیل می توانست پنجره ای به سوی کاهش تنش ها و منزوی کردن گرایش افراطی جنگ طلب در این کشور باشد. جبهه پایداری، در راس جریان متوهم، غارتگر و جنگ طلبی که ایران را به گروگان گرفته، با درخواست خروج از ان پی تی ، آخرین پاس گل را به نتانیاهو داد تا این پنجره هم بسته شود.
در انتخابات میاندوره ای امریکا، ترامپ که حزبش از دموکرات ها عقب افتاده، نیازمند چیزی است که بتواند آنرا به عنوان پیروزی به رای دهندگان آمریکایی بفروشد. این نیاز عاجل ترامپ، بر بستر شخصیت خود شیفته او، بار دیگر پنجره فرصتی را در مقابل جناح عملگرای حکومت باز کرده است تا بتواند با توافقی جدید، خود را و به تبع آن ایران را از لبه پرتگاه به سیاهچاله، اندکی دور کند.
وحشت سران این جناح از عناصر به شدت مشکوکی نظیر حسین طايب و منافع مشترکشان با ابر- میلیاردر هایی که تداوم غارت ایران را تنها در پرتو بن بست در مناسبات ایران و آمریکا میسر می دانند، آنها را دچار فلج تصمیم گیری کرده است. از زمان امضای تفاهم نامه اسلام آباد تا امروز، عملگرایانی که از پیش دستشان از خیابان و گفتمان انقلاب اسلامی کوتاه شده بود، گام به گام در مقابل گروگان گیر های ضد ایرانی، عقب نشینی کرده اند و عملا قادر به اتخاذ هیچ تصمیم مهم و راهگشایانه ای نیستند و این بدان معنی است که پنجره فرصت انتخابات آمریکا هم به زودی بسته خواهد شد.
ترامپ بعد از انتخابات، چه برنده و چه بازنده، آدم دیگری خواهد بود و خشم خود را بر سر ایران خالی خواهد کرد.
بر گروگانگیر ها، کاسبان غارتگر تحریم و جنگ، جبهه پایداری و همه « آخرالزمانی» هایی که نقشه روانی شان را نفوذی های اسرائیل و روسیه تنظیم می کنند، حرجی نیست، اما آیا بزدلانی که خطیر بودن اوضاع را درک می کنند، اما شهامت تصمیم گیری و پذیرش عواقب آنرا ندارند، در آینده ای که ایران خاکستر نشین شود، پاسخی برای مردم و تاریخ دارند؟
تلگرام نویسنده
https://t.me/apurmandi
در این قسمت از برنامه «زنگ هفتم»، احمد پورمندی به یکی از بنیادی‌ترین اصول سیاست مسئولانه می‌پردازد: جان انسان مهم‌تر از هر پروژه سیاسی است.
در سال‌های اخیر، درباره آمار کشته‌شدگان اعتراضات، روایت‌ها و اعداد متفاوتی مطرح شده است. برخی چهره‌ها و جریان‌ها با بزرگ‌نمایی یا عددسازی تلاش می‌کنند از رنج مردم بهره‌برداری سیاسی کنند.
در این برنامه بررسی می‌شود: آیا استفاده ابزاری از آمار قربانیان، اخلاقی و مسئولانه است؟ آیا بزرگ‌نمایی تلفات، نشانه حقانیت یک جریان سیاسی است؟ فرهنگ «خون بر شمشیر پیروز است» چه پیامدی برای آینده جامعه دارد؟
سیاستی که انسان را به عدد تبدیل می‌کند، به کجا می‌رسد؟ این قسمت «زنگ هفتم» تلاشی است برای بازگرداندن یک اصل ساده اما حیاتی به مرکز سیاست: انسان، نه عدد.