ابراهیم علی‌پور، عکاس مستند اجتماعی اهل بانه، بیش از ۱۵ سال است که زندگی و تحولات اجتماعی را با دوربین خود ثبت می‌کند، مسیری که از دوربین آنالوگ پدرش در روستاهای دورافتاده‌ی کردستان آغاز شد و به یکی از مهم‌ترین جوایز عکاسی مستند جهان رسید.
او در ابتدا برای پیدا کردن سوژه‌های فوتواستوری به سفرهای طولانی روی آورد و با دوچرخه به کشورهای مختلف رفت، اما به‌تدریج نگاهش به داستان‌های پیرامون خودش معطوف شد؛ از مرز و کولبران گرفته تا دراویش و آیین پیرشالیار.
شاخص‌ترین پروژه‌ی او، «گلوله‌ها مرز ندارند»، حاصل ۱۳ سال عکاسی از کولبران، مرز و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست؛ مجموعه‌ای که در سال ۲۰۲۵ موفق به دریافت جایزه‌ی «پروژه‌های بلندمدت» در رقابت ورلد پرس فوتو (World Press Photo) شد.
