پایان دادن به دهه‌ها استبداد مذهبی و عبور از جمهوری اسلامی، اپوزیسیون ایران را با یکی از حیاتی‌ترین پرسش‌های تاریخ معاصر مواجه کرده است: «نقشه‌ی راه و سازوکار عینی برای انتقال قدرت و نهادسازی در دوران گذار چیست؟» در برابر گفتمان «آلترناتیوی وجود ندارد» و تک‌صدایی‌های موجود، خوانش متنی و انتقادی اسناد گذار منتشرشده نشان می‌دهد که جوامع مدنی و گروه‌های سیاسی متکثر، چارچوب‌ها و پاسخ‌های متفاوتی برای مدیریت این مرحله‌ی سرنوشت‌ساز ارائه داده‌اند. مانا خسروشاهی در مقاله حاضر با بررسی و مقایسه تطبیقی چهار سند اصلی گذار در ۱۱ محور کلیدی، می‌کوشد نقاط قوت، نقاط ضعف و زمینه‌های تکامل این نقشه‌های راه را پیش‌روی مخاطبان و جامعه مدنی قرار دهد.

برای مطالعه متن نوشته با فرمت اف دی پی لطفا اینجا کلیک کنید!