
یک روز مانده است به بیستوهشتمین سالگرد قتل سیاسی پروانه و داریوش فروهر و گردهمآیی دادخواهانه در خانه و قتلگاه آن دو جانباخته که عمر خویش را فدای پایبندی به حقوق مردم و عشق به میهن کردند. در این چند روز، دستگاه امنیتی حکومت چنان کارزار عریضوطویلی از احضار و تهدید و خطونشانکشیهای بیمهابا برای همراهان این آیین دادخواهانه به راه انداخته است که آدم فکر میکند انگار هیچ کاری در این خطه بر زمین نمانده، الا برهم زدن این مراسم، الا ممانعت از جمع شدن همراهان دیرین کنار هم؛ آن هم برای دو ساعت، آن هم در حیاط یک خانه.
حقیقتاً که آفرین باید گفت به تشخیص و اولویتگذاری داهیانهی این دمودستگاه در این شرایط نفسگیر، که کافیست در خیابان اندکی راه بروی تا دریابی مردم چگونه زیر بار دشواریها دستوپا میزنند. این لشکرکشی پشتپرده تنها برای خاموش کردن یک ندای دادخواهانه؟ برای ممانعت از تجربهی همبستگی در جمع ما؟ برای نیرو گرفتن ما از یکدیگر در این تنگنا؟ چه چیزها که ندیدیم!
این هم یکی از هزاران ترفند سرکوبگرانهی آقایان است که تاکنون، طی سالها، تجربه کردهایم. اگر در گذشته محله را قرق میکردند و نرده میکشیدند و با ضربوشتم راه میبستند، حالا با تهدید و ارعاب و تماسها و احضارهای فردی اعمال فشار میکنند؛ آدمها را در تنهایی گیر میاندازند و در منگنه میگذارند. آن هم در این شرایط که هر یک از ما اندک نیروی خود را بهحق باید صرف تابآوری در مخمصهی این دوران کند.
همراهان عزیز و نازنین این سالهای طولانی، ما راه درازی با هم آمدهایم؛ دلهایمان با هم و امیدمان به یکدیگر بوده و خواهد بود، چه امسال راه به این خانه و قتلگاه بیابید و چه نه. من قدر تکتک همراهیها و همدلیهای شما را به عمق جان میدانم، چه امسال امکان ابراز آن باشد و چه نه.
این نیز بگذرد. ما میمانیم و دولت مستعجل از آنِ دستگاهیست که با زور و دغل، حق و اختیار ما مردم را پایمال میکند.
پرستو فروهر، تهران، ۳۰ آبانماه ۱۴۰۵
