زجر فقرش بيش از درد تن بيمار بود
نا توان تر بهر خرج تَلْخَك ١ وتيمار بود
زرق وبرق زندگى درهر دمش آزار بود
زندگى بازارِ بى سودى ، زاو بيزار بود
مادرى از درد مى ناليد و شب بيدار بود
پور ناخسبيد ومى گرييد و خون ديدار بود
چاره اش بى چارگى، سرخورده اى بيكار بود
حسرت و حرمان و ناداريش يار غار بود
صبح گاهان جلوه گر تصوير ننگين عار بود
شام فردا تلخ فرجامش به پاى دار بود
بانى ِفقر وستم در ملك ما بسيار بود
ليك ناديدم، تنى، هادى، كسى، بهيار بود
خواب خود خواهى گران خود محورى غم بار بود
مال ملت پيش كس گر بود ،از اغيار بود
١: دارو
منوچهر برومند پاريس ٢٠١٤/٣/٣