روحم از درد پريش است و جگر ريش به ريش
آخر اى دد صفتان شرم ز بى شرمى ِ خويش
شرمتان باد از آن كودك ناكام كه مرد
به بر مادر خود زجر كشان در شب پيش
شرمتان باد از اين آتش ِ خون بار ِ مدام
بر سر خانه و كاشانه ى اطفال ِ پريش
شرمتان باد از اين ظلم ِ مضا عف به عبث
كه نشد ، چاره گر و كشت فقط بيش زبيش
شرمتان باد كه گر حضرت ِ موسى آيد
گويد اى سامريان ، نوش نباشد پى ِ نيش
آن كه از طفل سپر سازد و بر سر كوبد
وان كه بمب افكندش نيست بشر فكرت و كيش
آدمى نيست هر آن كس به تجاسر كو شد
كاز تجاسر نكند ، كسب ِ ظفر خير انديش
سوزد از آتش ِعدوان همه اقطار ِجهان
گريه كن، گريه ى جانسوز سها از دل ِ ريش
م ب سها منوچهر برومند
پاريس ٢٠١٤/٧/٢١